ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน นิยาย บท 4144

คำพูดของเย่เฉิน ทำให้เฉียวเฟยหยุนและเฟ่ยฮ่าวหยางหวาดกลัวอย่างสมบูรณ์

ทั้งสองร้องไห้และขอความเมตตาพร้อมกัน แต่เย่เฉินกลับไม่สนใจกับการขอความเมตตาของทั้งสอง

เฉียวเฟยหยุนทรุดตัวลงด้วยความตกใจ เพราะยังไงการรับรู้ถึงความเจ็บปวดของเขาเพิ่มขึ้นเป็นร้อยเท่า เขานึกภาพไม่ออกเลยว่า หากตัวเองถูกจัดการเข้าไปแล้ว ความเจ็บปวดที่เขาจะได้รับนั้นจะเป็นอย่างไร ดังนั้นเขาจึงพูดโพล่งออกมาว่า “ทำไมคุณถึงทำกับเราแบบนี้! แม้ว่าพวกเราจะฝ่าฝืนกฎหมาย ก็ต้องมอบให้ศาลพิจารณาคดี! ตามกฎหมายของอเมริกา อย่างสูงสุดเราก็อาจถูกจำคุกตลอดชีวิตเท่านั้น โดยไม่มีทัณฑ์บนตลอดไป ทำไมคุณถึงปฏิบัติกับเราอย่างโหดร้ายและไร้มนุษยธรรมเช่นนี้!!”

“ไร้มนุษยธรรมงั้นเหรอ?” เย่เฉินถามอย่างสงสัยว่า “ทำไม เมื่อคุณทรมานและฆ่าผู้หญิงไร้เดียงสาเหล่านั้น ทำไมคุณถึงไม่พูดคุยกับพวกเขาถึงมนุษยชาติบ้างล่ะ? ตอนนี้ถึงตาคุณที่โชคร้ายแล้ว คุณก็เริ่มมาพูดถึงมนุษยชาติกับฉันอีกงั้นเหรอ? ทำไม? มนุษยชาติมันเป็นของตระกูลคุณเหรอ?”

เฉียวเฟยหยุนร้องไห้และพูดว่า “การฆ่าผู้หญิงพวกนั้น ฉันไม่ได้ทำจริงๆ ......ฉันแค่รับผิดชอบในการจัดหาคนให้พวกเขา เรื่องที่ฆ่าคนนั้น พวกเฟ่ยฮ่าวหยางเป็นผู้ฆ่า! ไม่เพียงแต่เฟ่ยฮ่าวหยาง! คนที่โรคจิตอย่างเขานั้นยังมีอีกอย่างน้อยหลายสิบคน! ถ้าคุณสามารถปล่อยฉันไปได้ ฉันจะสารภาพพวกเขาออกมาทั้งหมดทดแทนความผิดของผม!”

เย่เฉินเลิกคิ้ว “ทำไม? คุณไม่ได้ฆ่าคน คุณก็ไม่มีความผิดแล้วงั้นเหรอ? คุณคิดว่าคุณเป็นผู้บริสุทธิ์ ที่ส่งคนไปให้พวกเขางั้นเหรอ? งั้นก็โอเค ตามเหตุผลของคุณนั้น อย่างไรก็ตามฉันไม่ได้แตะต้องตัวคุณ ไม่ได้ทุบตีคุณ อีกสักครู่ก็จะจัดคนพิเศษมาให้บริการพวกคุณเป็นพิเศษ ในเมื่อเป็นเช่นนี้ ทำไมคุณถึงยังบอกว่าฉันไร้มนุษยธรรม? ตามที่คุณพูดนั้น กูแม่งซวยจริงๆ เลย ฉันทำอะไรไป นายถึงได้กล่าวหาว่าฉันไร้มนุษยธรรม?”

เฉียวเฟยหยุนรู้ว่า ตัวเขาเต็มไปด้วยความชั่วร้าย และสมควรได้รับสิ่งนี้ ในเวลานี้มันก็เป็นไปไม่ได้ที่จะขอการอภัยจากเย่เฉิน ดังนั้นเขาจึงทำได้เพียงร้องไห้และพูดว่า “ได้โปรดฉันยินดีที่จะให้ข้อมูลทั้งหมดแก่คุณ ในนี้รวมถึงข้อมูลลูกค้าทุกคน ข้อมูลเกี่ยวกับผู้หญิงทุกคนที่โดนฆ่า รวมไปถึงวิดีโอที่แอบถ่ายทุกประเภท ตราบใดที่คุณปล่อยผม ผมก็จะมอบให้คุณทั้งหมดทันที........”

เย่เฉินถามอย่างเย็นชาว่า “เมื่อกี้ตอนที่ฉันถามคุณ ทำไมคุณถึงไม่บอกฉัน? เมื่อกี้นี้ฉันขอข้อมูลเหล่านั้นจากคุณแล้ว ทำไมคุณไม่ให้ล่ะ? คุณบอกว่า คุณยอมตายดีกว่าที่จะมอบข้อมูลออกมาไม่ใช่เหรอ? งั้นฉันก็จะให้คุณลองดูว่า อะไรที่เรียกว่าตายทั้งเป็น!”

หลังจากนั้น เย่เฉินก็กล่าวเสริมไปว่า “เชื่อฉันเฉียวเฟยหยุน ข้อมูลเหล่านั้น คุณจะมอบให้ฉันไม่ช้าก็เร็ว”

ในขณะนี้เฟ่ยฮ่าวหยางแทบอดรอไม่ไหวที่จะฉีกเฉียวเฟยหยุนเป็นชิ้นๆ ทั้งเป็น และคำรามอย่างโกรธจัดว่า “เฉียวเฟยหยุน แม่งไอ้สารเลว! มึงแม่งกล้าแอบถ่ายวิดีโอของกูงั้นเหรอ! มึงแม่งสัญญากับกูก่อนหน้านี้ว่าอย่างไร?”

เฉียวเฟยหยุนถูกทรมานด้วยความเจ็บปวดอย่างรุนแรงและทรุดตัวลงนานแล้ว และคำรามอย่างบ้าคลั่งว่า “แน่นอนว่ากูแม่งต้องเก็บหลักฐานไว้! ไม่เช่นนั้นถ้าวันหนึ่งเกิดอะไรขึ้น ไอ้สารเลวอย่างพวกมึงจะโยนความผิดให้กูคนเดียว กูแม่งจะทำยังไง?!”

ความเจ็บปวดและความอัปยศมหาศาล ได้สลายเจตจำนงของทั้งสองอย่างสมบูรณ์

ในเวลานี้ ทั้งสองต่างรู้สึกเสียใจอย่างสุดซึ้งในหัวใจ

ในเวลานี้ พวกเขาถึงเริ่มรู้สึกสำนึกผิดจริงๆ กับสิ่งที่ตัวเองเคยทำมาก่อน

โดยปกติ แม้ว่าพวกเขาจะถูกตัดสินให้ติดคุกตลอดชีวิต พวกเขาก็จะไม่สำนึกผิดอย่างจริงจังเลย

มีแต่ปล่อยให้พวกเขาได้สัมผัสกับความเจ็บปวดที่พวกเขาได้กระทำต่อผู้บริสุทธิ์โดยไม่มีเหตุผลเท่านั้น พวกเขาถึงจะรู้ได้อย่างแท้จริงว่าพวกเขาเป็นใจสัตว์เพียงใด