เมื่อเห็นเย่เฉินก้าวเดินออกมา เฉียวเฟยหยุนที่สงบลงอย่างสมบูรณ์แต่เดิมก็ได้ร้องไห้ออกมาทันที
เขาพยายามคลานเข้าหาเย่เฉิน แต่ร่างกายของเขาสูญเสียความแข็งแกร่งไปแล้วหลังจากความเจ็บปวดอย่างรุนแรง และเขาทำได้เพียงดิ้นอยู่บนพื้นเหมือนหนอน และคร่ำครวญในปากของเขาว่า “คุณเย่.....ฉันจะพูดทุกอย่าง.......บอกทุกอย่างแก่คุณ โปรดให้ฉันตายอย่างไม่ทรมานด้วยเถอะ.......”
เยเฉินถามเขาว่า “ทำไม? ตอนนี้รู้ตัวว่าตัวเองผิดแล้วเหรอ?”
“รู้แล้ว........รู้แล้ว........” เฉียวเฟยหยุนร้องไห้และพูดว่า “ฉันมีความผิด ฉันสมควรตาย.......ฉันขอโทษจริงๆ สำหรับผู้หญิงไร้เดียงสาทุกคนที่ถูกฉันฆ่าไป......ฉันไม่ต้องการอะไรทั้งนั้น ขอแค่คุณให้โอกาสฉันได้ชดเชยความผิดด้วยชีวิตให้พวกเธอ......”
สำหรับเฉียวเฟยหยุนแล้ว สองชั่วโมงที่ผ่านมานั้น มันน่ากลัวยิ่งกว่านรกบนดินเป็นหมื่นเท่าเลยทีเดียว
ในเวลานี้ เมื่อเขาคิดว่าเขาจะต้องทนต่อการทรมานที่รุนแรงเช่นนี้ในอนาคต เขาก็ได้ละทิ้งความปรารถนาที่จะมีชีวิตอยู่ในส่วนลึกของหัวใจแล้ว
ในตอนนี้ เขาแค่อยากจะตายให้เร็วที่สุดเท่าที่จะทำได้ ยิ่งตายแบบไม่ทรมานเท่าไหร่ก็ยิ่งดีเท่านั้น
เมื่อเห็นว่าคนคนนี้ต่ำต้อยราวกับหนอนตัวหนึ่ง เย่เฉินกลับไม่สามารถรู้สึกถึงความสงสารต่อเขาได้เลยแม้แต่น้อย
เย่เฉินไม่เคยเป็นสาวพรหมจารี ในความเห็นของเขา ถ้าใครกระทำผิด ก็ต้องชดใช้เท่ากับความผิดที่กระทำไป นี่ถึงเป็นความเที่ยงธรรมและความยุติธรรมที่แท้จริง
ไม่ปล่อยให้คนเช่นนั้นตกอยู่ในความสิ้นหวังอย่างสมบูรณ์ แล้วจะจะคู่ควรกับสาวบริสุทธิ์เหล่านั้นที่ถูกทรมานจนสิ้นหวังได้อย่างไร?
ในเวลานี้ เย่เฉินมองไปที่เฉียวเฟยหยุนอย่างเย็นชา และพูดเบาๆ ว่า “ฉันสามารถให้โอกาสคุณได้ แต่เพียงครั้งเดียว คุณต้องมอบหลักฐานทั้งหมดที่มีให้กับฉัน และจะต้องไม่ปิดบังแม้แต่น้อย ตราบเท่าที่คุณให้ความร่วมมืออย่างจริงใจ นับตั้งแต่นี้ ไปจนวันที่คุณตาย ฉันจะให้การรักษาอย่างมีมนุษยธรรมเป็นครั้งสุดท้าย”
ดังที่เฉียวเฟยหยุนกล่าวไว้ เว็บไซต์นี้ดูเหมือนเป็นแพลตฟอร์มเล็กๆ สำหรับการบริจาคเพื่อคนพิการในบราซิล เว็บไซต์นั้นเรียบง่ายมาก ดูก็รู้แล้วว่าเป็นองค์กรขนาดเล็กที่สร้างมันขึ้นมา ไม่ได้โดดเด่นอะไรเลย
อย่างไรก็ตาม เมื่อว่านพั่วจวินป้อนรหัสผ่านบัญชีของเฉียวเฟยหยุน ทั้งเว็บไซต์ก็เปลี่ยนเป็นอีกหนึ่งอินเทอร์เฟซทันที
ภายในนั้น ตามชื่อต่างๆ ไฟล์วิดีโอจำนวนมากถูกจัดเก็บไว้
ว่านพั่วจวินเปิดหนึ่งในนั้นแบบสุ่ม และภายในสิบวินาทีหลังจากดูวิดีโอ ทั้งเขาและเย่เฉินโกรธมากจนเส้นเลือดผุดขึ้นมาเลยทีเดียว!
ว่านพั่วจวินตัวสั่นอย่างต่อเนื่อง และพูดด้วยความขุ่นเคืองอย่างสุดซึ้งว่า “คุณเย่.......ไอ้สารเลวพวกนี้ ควรจะถูกตัดให้เป็นชิ้นๆ!”

ความคิดเห็น
ความคิดเห็นของผู้อ่านเกี่ยวกับนิยาย: ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน
พูดมาได้ไงไม่ได้หวังเกินตัว แต่อยากมีลูกกะเย่เฉิน ถึงกับขนาดที่ว่าจะแอบมีความสัมพันกับพระเอกตอนหลับ แบบนี้ไม่ได้เรียกหวังเกินตัวเลยงั้นอ่าดิ 555 ผมชอบอ่านเรื่องโรงแมนติกน่ะ เพราะมันพอดี แต่เรื่องนี้อ่านแล้วไม่ฟินอ่ะ เรื่องความรักชายหญิง เพราะมันลุกหนักเกินไปจน จนไม่มีให้ลุ้นอาะ...
ไม่เข้าใจจริง ว่าทำไมต้องให้พระเอกชดเชย หรือชดใช้ความรักให้หญิงสาวพวกนี้ ถ้าเป้นกุ้ซิวอี้พอยอมรับได้เพราะ เป้นคู่หมั่นพระเอก แต่พวกที่เข้ามาหาพระเอก พระเอกก้แค่ช่วยไปเท่านั้น ให้จะได้สะดวกต่อการทำงานร่วมกัน ไม่ได้ช่วยเพราะรัก แต่พวกหล่อนกับบอกให้ชดใช้ ทั้งที่ที่พวกหล่อนมารักพระเอกแท้ๆ แต่กลับจะให้พระเอกชดใช้เนี่ยน่ะ...
เฮเลน่า แม่งก่น่ารังเกียจเกิ้น...
เฮเลน่ามึงก้ฝันกลางวันเกิ้น ถามหน่อยสู้ไรกับนานาโกะหรือกู้ซิวอิ้วอีกได้บ้าง เรื่องนี้ผู้หญิงแม่งก้มโนเก่งเกิน คิดว่าจะได้ใช้ชีวิตร่วมกับพระเอก 555...
แล้วตู้ไหชิง ไม่ใช่ผู้หญิงที่ไอซูเต้าขอแต่งงานหรอ ไม่รู้คนเขียน หรือคนแปลที่แปลมั่ว ซูเต้า ไม่เคยขอใครแต่งงาน แล้วไห่ชิงนั้นไม่ได้เรียกว่าขอแต่งงานหรอกหรอ 555...
พระเอกมันเป้นห่วงความรุ้สึกนานาโกะมากขนาดนั้น ไม่อยากให้เศร้าใจมากขนาดนี้น ทำไมไม่แต่งงานกับนานาโกะไปเลยล่ะ ขัดใจ ถ้าเป้นครอบครัวอื่นอยากยกความดีความชอบให้ลูกสาวอีกฝ่ายก้ไมาแปลก แต่ครอบครัวนานาโกะยังไงต่อให้ไม่ยกความดีความชอบให้นานาโกะ พ่อนานาโกะก้รักนานาโกะมากอยุ่ล่ะ แคร์ความรู้สึกนานาโกะมากขนาดนั้น แต่งงานไปนานาโกะไปเลย ได้จบๆ 555...
บางที อ.ก้เขียนลำเอียงเกินไป วานพั่วจวิ้นทำงานแค่ตายจนกว่าจะได้ยามา แต่ซูรั่วรี่ไม่ได้ทำไรเลย มาถึงก้ได้ยาล่ะ 555...
หม่าหลังนเอ๋ย หม่าหลัน!! คุณมึงมีสิทธิ์ไปสอนคนอื่นด้วยหรอ ตัวคุณมึงเองยังทำที่พูดไม่ได้เลย ยังมีน่าไปสอนคนอื่น 555 สนุกมาๆเลยครับ เรื่องแรกเลยที่อ่านแล้วอินขนาดนี้ ขอบคุณที่ทำออกมาให้อ่านครับ แต่ปรับให้ผญ.ที่เข้าหาพระเอก ไม่ต้องลุกหนักเกินไป มันดูน่าเบื่อ ดูขัดใจกับคนอ่าน เรื่องรักที่มีแต่พระเอกเข้าใจได้ แต่เรื่องที่อ่อยพระเอกขั้นสุด มันดูน่าเบื่อเกินไป ไม่ฟิน...
หม่าหลังนมากก...
สะใจมากกก...