เมื่อเห็นเย่เฉินก้าวเดินออกมา เฉียวเฟยหยุนที่สงบลงอย่างสมบูรณ์แต่เดิมก็ได้ร้องไห้ออกมาทันที
เขาพยายามคลานเข้าหาเย่เฉิน แต่ร่างกายของเขาสูญเสียความแข็งแกร่งไปแล้วหลังจากความเจ็บปวดอย่างรุนแรง และเขาทำได้เพียงดิ้นอยู่บนพื้นเหมือนหนอน และคร่ำครวญในปากของเขาว่า “คุณเย่.....ฉันจะพูดทุกอย่าง.......บอกทุกอย่างแก่คุณ โปรดให้ฉันตายอย่างไม่ทรมานด้วยเถอะ.......”
เยเฉินถามเขาว่า “ทำไม? ตอนนี้รู้ตัวว่าตัวเองผิดแล้วเหรอ?”
“รู้แล้ว........รู้แล้ว........” เฉียวเฟยหยุนร้องไห้และพูดว่า “ฉันมีความผิด ฉันสมควรตาย.......ฉันขอโทษจริงๆ สำหรับผู้หญิงไร้เดียงสาทุกคนที่ถูกฉันฆ่าไป......ฉันไม่ต้องการอะไรทั้งนั้น ขอแค่คุณให้โอกาสฉันได้ชดเชยความผิดด้วยชีวิตให้พวกเธอ......”
สำหรับเฉียวเฟยหยุนแล้ว สองชั่วโมงที่ผ่านมานั้น มันน่ากลัวยิ่งกว่านรกบนดินเป็นหมื่นเท่าเลยทีเดียว
ในเวลานี้ เมื่อเขาคิดว่าเขาจะต้องทนต่อการทรมานที่รุนแรงเช่นนี้ในอนาคต เขาก็ได้ละทิ้งความปรารถนาที่จะมีชีวิตอยู่ในส่วนลึกของหัวใจแล้ว
ในตอนนี้ เขาแค่อยากจะตายให้เร็วที่สุดเท่าที่จะทำได้ ยิ่งตายแบบไม่ทรมานเท่าไหร่ก็ยิ่งดีเท่านั้น
เมื่อเห็นว่าคนคนนี้ต่ำต้อยราวกับหนอนตัวหนึ่ง เย่เฉินกลับไม่สามารถรู้สึกถึงความสงสารต่อเขาได้เลยแม้แต่น้อย
เย่เฉินไม่เคยเป็นสาวพรหมจารี ในความเห็นของเขา ถ้าใครกระทำผิด ก็ต้องชดใช้เท่ากับความผิดที่กระทำไป นี่ถึงเป็นความเที่ยงธรรมและความยุติธรรมที่แท้จริง
ไม่ปล่อยให้คนเช่นนั้นตกอยู่ในความสิ้นหวังอย่างสมบูรณ์ แล้วจะจะคู่ควรกับสาวบริสุทธิ์เหล่านั้นที่ถูกทรมานจนสิ้นหวังได้อย่างไร?
ในเวลานี้ เย่เฉินมองไปที่เฉียวเฟยหยุนอย่างเย็นชา และพูดเบาๆ ว่า “ฉันสามารถให้โอกาสคุณได้ แต่เพียงครั้งเดียว คุณต้องมอบหลักฐานทั้งหมดที่มีให้กับฉัน และจะต้องไม่ปิดบังแม้แต่น้อย ตราบเท่าที่คุณให้ความร่วมมืออย่างจริงใจ นับตั้งแต่นี้ ไปจนวันที่คุณตาย ฉันจะให้การรักษาอย่างมีมนุษยธรรมเป็นครั้งสุดท้าย”
ดังที่เฉียวเฟยหยุนกล่าวไว้ เว็บไซต์นี้ดูเหมือนเป็นแพลตฟอร์มเล็กๆ สำหรับการบริจาคเพื่อคนพิการในบราซิล เว็บไซต์นั้นเรียบง่ายมาก ดูก็รู้แล้วว่าเป็นองค์กรขนาดเล็กที่สร้างมันขึ้นมา ไม่ได้โดดเด่นอะไรเลย
อย่างไรก็ตาม เมื่อว่านพั่วจวินป้อนรหัสผ่านบัญชีของเฉียวเฟยหยุน ทั้งเว็บไซต์ก็เปลี่ยนเป็นอีกหนึ่งอินเทอร์เฟซทันที
ภายในนั้น ตามชื่อต่างๆ ไฟล์วิดีโอจำนวนมากถูกจัดเก็บไว้
ว่านพั่วจวินเปิดหนึ่งในนั้นแบบสุ่ม และภายในสิบวินาทีหลังจากดูวิดีโอ ทั้งเขาและเย่เฉินโกรธมากจนเส้นเลือดผุดขึ้นมาเลยทีเดียว!
ว่านพั่วจวินตัวสั่นอย่างต่อเนื่อง และพูดด้วยความขุ่นเคืองอย่างสุดซึ้งว่า “คุณเย่.......ไอ้สารเลวพวกนี้ ควรจะถูกตัดให้เป็นชิ้นๆ!”

ความคิดเห็น
ความคิดเห็นของผู้อ่านเกี่ยวกับนิยาย: ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน
ไอเซียวฉางควนไม่น่าเกิดมาเป้นผชอ่ะ ขี้ขลาดกว่าผู้หญิงเลยอะ...
เมื่อเย่เฉินอยุ่กะอีหว่านเฮ่อแล้ว พระเอกกุแม่งดูโง่ไปเลย 555...
บางทีก้ขัดใจไอหว่านเฮ่อน่ะ สำหรับเองมันอาจจะสมควร แต่กับคนยุคปัจจุบัน จะให้มาคุกเข่าตรงหน้าทั้ง3คนแล้วยิ่งผู้อาวุโสด้วย ตัวเองทำตัวสูงส่ง แต่กับเย่เฉินไม่ใช่ สมควรมันก้สมควร แต่ไม่นึกถึงใจเย่เฉินที่ลำบากบ้าง มีอายุ300-400ปีแล้วทำตัวสูงส่งว่างั้น...
ไม่เข้าใจเลยว่าทำไมหานเหมยชิงถึงเคยชอบไอขี้โม้อย่างเซียวฉางควน ดูไปดูมา ฉางชวนก้เหมาะกับหม่าหลันดี คู่ชีวิตชัดๆ ตัวเองความสามารถก้ไม่มี เขาดูถูกมึง หรือพูดแขวะก้ไม่แปลกแต่ไอฉางควนก้ยังหน้าด้านโชว์โง่ โชว์ว่าตัวเองมีความสามารถ เหมาะกับอีหม่าหลันล่ะ...
ทำไมตอนซ้ำเยอะ ตอนก้ขาดหาย...
เอาตรงๆผมอ่านมา ก้ไม่ได้สงสารหงเยนน่ะ แต่แค่ใจจริงผมให้เลือกว่าใครจะตาย อยากจะให้อีหม่าหลันตายห่าไปมากกว่าอีก ไม่มีหม่าหลันอยู่แม่จะอ่านสนุกกว่านี้มาก...
เองก้อยากให้หม่าหลันเสียสติไม่ใช่หรอเย่เฉิน ส่วนชูหรันมึงก้เข้าข้างแม่ตีวเองเกิ้น รู้ทั้งรู้นิสัย สันดานแม่เป้นงี้ก้ยังเลือกที่จะเข้าข้าง พระเอกทิ้งเองไปหานานาโกะหรือกู้ชิวอี้จะสมน้ำหน้าให้ ดีเกิน กตัญญูจนโง่...
กูไม่เข้าใจจริง ผู้เขียนมึงหลงรักหม่าหลันขนาดนั้นเลย ทำไมต้องให้อีนี่ มันสมหวังที่จะทำร้ายหงเย่นด้วยว่ะ ทำไมไม่ให้อีหม่าหนักใจจนตาย ทำร้านหงเย้นไม่สำเร็จด้วย คนเขี่ยไร อิจฉาตาร้อนขนาดนี้น เมื่อไหร่แม่งจะตายสักที อีท่าเนี่ย...
พาหลิวหม่านฉงชมมหาลัย ไรมันเกี่ยวไรกับการปรับแต่งแล้วสรรหาเพราะเย่เฉิน เย่เฉินไม่ได้สร้างมหาลัยสะหน่อย หรือเป้นเพราะที่ ที่เย่เฉินเคยมาเรียนหรอ...
สมน้ำหน้าไอฉางควน เหมาะกับหม่าหลันดี ขี้โม้เหมือนกัน ว่าคนที่มีความสามารถว่ากระจอกเหมือนกัน หลงตัวเองเหมือนกัน พูดมาได้ไงมึงกับหานเหมยชิงเป้นคู่ฟ้าประทาน 5555 สมล่ะที่คบกังหม่าหลันได้...