ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน นิยาย บท 4147

“ใช่” ซูรั่วหลียิ้มและกล่าวว่า “ตามสั่งขอของคุณเย่ ฉันจะต้องปกป้องคุณไปถึงที่หมาย”

เฟ่ยเข่อซินพยักหน้าเบาๆ แล้วถามอีกครั้งว่า “แล้วคุณปู่ของฉันรู้หรือไม่?”

ซูรั่วหลีกล่าวว่า “ฉันรีบมาแจ้งให้คุณทราบทันทีที่ได้รับคำสั่ง ทางด้านคุณท่านเฟ่ยและคุณหยวน คุณไปบอกพวกเขาเองเถอะ”

“โอเค” เฟ่ยเข่อซินไม่สามารถซ่อนความเศร้าโศกในใจได้และพูดว่า “ฉันจะไปบอกคุณปู่และอาจารย์หยวน และให้พวกเขารีบเก็บข้าวของส่วนตัว”

“โอเค” ซูรั่วหลีพูดว่า “ฉันก็จะไปเก็บของก่อน พวกเรามาเจอกันที่ดาดฟ้าในอีกยี่สิบห้านาที”

เฟ่ยเข่อซินวิ่งเหยาะๆ กลับไปที่ห้องโดยสารของเรือสินค้า เฟ่ยเจี้ยนจงก็ไม่ได้ทำอะไรเลยในเวลานี้ กำลังพยายามที่จะแกะสลักเศษไม้ขนาดเท่ากำปั้นด้วยมีดอยู่

ไม้ชิ้นนี้ เป็นหนึ่งในไม้หลายชิ้นที่เขาเก็บมาได้โดยบังเอิญบนเรือสินค้า เพราะมันน่าเบื่อจริงๆ ดังนั้นเขาจึงเก็บมันมาและแกะสลักอะไรบางอย่างเพื่อฆ่าเวลาที่น่าเบื่อ

ในเวลานี้ หยวนจื่อซูผู้คุ้มกันส่วนตัวของเขา กำลังใช้กระดาษทรายละเอียดที่เขาหามา ช่วยขัดงานแกะสลักไม้รูปแบบหนึ่งในนั้น และในขณะที่ขัดเงาเขาก็ชมด้วยว่า “คุณท่านเฟ่ย ไม่คาดคิดเลยว่าคุณจะมีฝีมือเช่นนี้ด้วย รูปทาร่าองค์นี้ผ่านการแกะสลักของคุณ มันเหมือนจริงมากอยู่แล้ว!”

เฟ่ยเจี้ยนจงกล่าวด้วยรอยยิ้มว่า “ความปรารถนาสูงสุดของฉันตอนยังเป็นเด็กก็คือการเป็นประติมากร และฉันก็เคยเรียนรู้งานฝีมือจากอาจารย์เฒ่าอย่างจริงจังเป็นระยะเวลาหนึ่งด้วย”

หลังจากพูดเสร็จ เขาก็เหลือบมองรูปปั้นทาร่าแกะสลักที่อยู่ในมือของหยวนจื่อซู และพูดอย่างจริงจังว่า “อาจารย์หยวน รูปปั้นทาร่าแกะสลักองค์นี้มอบให้คุณแล้ว ถ้าฉันจากไปในอนาคต คุณก็สามารถเก็บเป็นความทรงจำไว้ได้!”

หยวนจื่อซูกล่าวขอบคุณอย่างสุดซึ้ง “ขอบคุณคุณท่านเฟ่ย ฉันชอบรูปปั้นทาร่าแกะสลักองค์นี้จริงๆ และฉันจะรักษามันให้ดี เพื่อไม่ให้เสียความตั้งใจที่ดีของคุณ!”

“ฉันก็ไม่รู้เหมือนกัน” เฟ่ยเข่อซินพูดว่า “คุณเย่เพิ่งได้ออกคำสั่งมา คุณหนูซูเป็นคนมาบอกต่อ และคุณหนูซูก็จะเดินทางไปกับพวกเราด้วย”

“แปลกจริง......” เฟ่ยเจี้ยนจงขมวดคิ้ว ตบริมฝีปากของเขาแล้วพูดว่า “ที่ให้เราไปซีเรียนั้นฉันก็พอเข้าใจได้ เพราะยังไงสำนักว่านหลงก็ได้สร้างฐานอยู่ที่นั่น และเมื่อเราไปถึงที่นั่น ความปลอดภัยของเราก็จะได้รับการรับรองอย่างแน่นอน......แต่ว่า ที่ให้พวกเราไปที่โคลัมโบนั้นเพราะอะไรอีกล่ะ?”

หยวนจื่อซูก็งงงอย และกล่าวว่า “ศรีลังกาค่อนข้างที่จะวุ่นวาย และสำนักว่านหลงอยู่นั่นก็เป็นไปไม่ได้กำลังคนมากเกินไป ต้องไม่ปลอดภัยเหมือนซีเรียอย่างแน่นอน ทำไมคุณเย่ถึงต้องเปลี่ยนแผนอย่างกะทันหัน?”

เฟ่ยเข่อซินพูดอย่างช่วยไม่ได้ว่า “ตอนนี้พวกเราอย่าเพิ่งมาพูดคุยถึงเรื่องนี้เลย ในเมื่อคุณเย่ให้เราไปศรีลังกา พวกเราก็คงไม่สามารถปฏิเสธได้ หากเป็นพรก็ไม่ใช่ภัยพิบัติ แต่หากจะเป็นภัยพิบัติก็หลบเลี่ยงไม่ได้ พวกเราทำได้แค่เลือกที่จะเชื่อในตัวคุณเย่! และเฮลิคอปเตอร์ก็กำลังจะมาถึงแล้ว พวกเราต้องรีบเก็บของให้ไว”

เฟ่ยเจี้ยนจงถอนหายใจ และพูดด้วยอารมณ์ว่า “เข่อซินพูดถูก! หากเป็นพรก็ไม่ใช่ภัยพิบัติ แต่หากจะเป็นภัยพิบัติก็หลบเลี่ยงไม่ได้! ในเมื่อชีวิตนี้ของผมเองก็คือคุณเย่เองที่เป็นคนช่วยไว้ งั้นก็เชื่อฟังการจัดการของคุณเย่ทุกอย่าง! เก็บของกัน และเตรียมจากไปกันเถอะ!”