ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน นิยาย บท 4148
ยี่สิบนาทีต่อมา เฟ่ยเจี้ยนจง เฟ่ยเข่อซินและหยวนจื่อซูทั้งสามคน มาถึงที่ดาดฟ้าพร้อมกับสัมภาระของตัวเอง
ในเวลานี้ สีท้องฟ้าเหนือทะเลก็ได้มืดลงแล้ว เหลือเพียงแสงสลัวจากเส้นขอบฟ้าด้านตะวันตก
บนดาดฟ้า ซูรั่วหลีได้รออยู่ที่นี่เป็นสิบนาทีแล้ว
เมื่อเฟ่ยเจี้ยนจงเห็นซูรั่วหลี เขาก็พูดอย่างสุภาพว่า “คุณหนูซู ต้องลำบากคุณแล้วที่ต้องไปกับพวกเราอีกครั้ง.......”
ซูรั่วหลียิ้มเล็กน้อย และกล่าวว่า “คุณท่านเฟ่ยไม่ต้องเกรงใจ ตราบใดที่เป็นสิ่งที่คุณเย่สั่งให้ฉันทำ ฉันก็จะพยายามทำให้ดีที่สุด”
หลังจากนั้น เธอก็มองดูเวลา แล้วพูดว่า “คุณท่านเฟ่ย เฮลิคอปเตอร์กำลังจะมาถึงแล้ว ตอนนี้พวกเราอยู่ห่างจากโคลัมโบประมาณสองร้อยกิโลเมตร และจะใช้เวลาในการบินไปประมาณหนึ่งชั่วโมง”
เฟ่ยเจี้ยนจงพยักหน้าอย่างเบาๆ
แม้ว่าเขาอยากจะถามอย่างยิ่งว่า ทำไมจู่ๆ เย่เฉินถึงจัดให้ตัวเองและหลานสาวไปที่โคลัมโบ และสิ่งที่อยากจะถามตัวเองมากกว่าก็คือหลังจากที่ไปถึงโคลัมโบแล้ว จะต้องทำยังไงต่อไป
แต่หลังจากครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง เขาก็ตัดสินใจทำตามที่เย่เฉินจัดการไว้
ในเมื่อมาถึงจุดนี้แล้ว ก็ต้องยอมรับมันให้ได้
ในไม่ช้า เฮลิคอปเตอร์ขนาดใหญ่ที่บินอยู่บนพื้นผิวทะเลก็ได้บินเข้าด้วยความเร็วสูง และเครื่องบินก็เริ่มลดความเร็วลงเมื่อเข้าใกล้เรือบรรทุกสินค้า จากนั้นก็ร่อนลงเหนือดาดฟ้าโดยตรง
ทันทีที่เฮลิคอปเตอร์หยุดลงบนดาดฟ้า ประตูก็เปิดออกทันที ทหารของสำนักว่านหลงหลายคนพร้อมปืนและกระสุนจริงก็ได้ลงจากเรือ และมาถึงตรงหน้าซูรั่วหลีในสองสามก้าวเดิน คนที่เป็นผู้นำทีมกล่าวด้วยความเคารพว่า “คุณหนูซู เราได้รับคำสั่งจากท่านประมุข มารับคุณและคนอื่นๆ ไปที่โคลัมโบ เวลาเร่งรีบ เชิญทุกท่านรีบขึ้นเครื่องบินกันเถอะ”
ซูรั่วหลีพยักหน้า และพูดกับเฟ่ยเจี้ยนจงว่า “คุณท่านเฟ่ย คุณเชิญขึ้นไปก่อนเถอะ”
เย่เฉินรีบถามว่า “ใครรังแกคุณเหรอ?”
กู้ชิวอี๋พูดอย่างโกรธเคืองว่า “ก็คือเฟ่ยเสวปิงคนนั้นไง! บริษัท ที่อยู่ภายใต้ตระกูลของพวกเขา ซื้อสถานที่ที่ฉันกำลังจะจัดคอนเสิร์ตในราคาสูง แล้วก็บอกว่าสถานที่จะทำการปรับปรุงใหม่ ทำให้ฉันต้องเลื่อนคอนเสิร์ตหรือเปลี่ยนสถานที่ เวทีของเราก็ใกล้จะสร้างเสร็จแล้ว และเครื่องเสียงและอุปกรณ์ศิลปะบนเวทีก็เข้าสู่สถานที่ไปแล้ว ถ้าในเวลานี้ต้องเปลี่ยนสถานที่มันคงไม่ทันหรอก.......”
เย่เฉินขมวดคิ้วและพูดว่า “ไอ้สารเลวคนนี้ตั้งใจทำชัดๆ! จุดประสงค์ของเขาที่ทำเช่นนี้คืออะไรเหรอ?”
กู้ชิวอี๋กล่าวว่า “เขาโทรหาตัวตัว และบอกว่าเขาอยากจะเชิญฉันไปทานข้าวที่บ้านเขา ฉันคิดว่าพวกเขาต้องมีเจตนาไม่ดีแน่ๆ บางทีพวกเขาอาจสงสัยว่าการหายตัวไปของเฟ่ยฮ่าวหยางเกี่ยวข้องกับฉัน และอยากจะสืบข้อมูลจากฉัน.........”
เย่เฉินถามอย่างขุ่นเคืองเล็กน้อยว่า “ทำไม? เขาหมายความว่าถ้าคุณไม่ยอมรับคำเชิญของพวกเขา การแสดงของคุณก็จะต้องถูกเลื่อนออกไปอย่างแน่นอนแล้วงั้นเหรอ?”
“ใช่!” กู้ชิวอี๋ก็พูดอย่างโกรธเคืองว่า “ตอนนี้พวกเขากำลังข่มขู่ฉันด้วยเรื่องนี้ ถ้าฉันไม่ไป คอนเสิร์ตก็อาจจะต้องเลื่อนออกไป แต่ฉันยังมีอีกหลายคอนเสิร์ตต่อจากนี้ ถ้าเวลาของรอบนี้เปลี่ยนไป เวลารอบอื่นก็จะต้องเปลี่ยนไปด้วย แม้ว่าฉันจะระงับคอนเสิร์ตรอบนี้ไว้ก่อน พวกเขาก็อาจจะทำแบบเดียวกับคอนเสิร์ตรอบต่อไปได้”
บทใหม่
ประวัติการอ่าน
ความคิดเห็น
ความคิดเห็นของผู้อ่านเกี่ยวกับนิยาย: ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน
สมน้ำหน้าไอฉางควน เหมาะกับหม่าหลันดี ขี้โม้เหมือนกัน ว่าคนที่มีความสามารถว่ากระจอกเหมือนกัน หลงตัวเองเหมือนกัน พูดมาได้ไงมึงกับหานเหมยชิงเป้นคู่ฟ้าประทาน 5555 สมล่ะที่คบกังหม่าหลันได้...
ทั้งที่เป็นผู้ชาย แรงเยอะกว่า ตัวใหญ่ก็ว่า แต่กลัวกับอีหม่าหลันพูดขู่แค่นี้เนี่ยน่ะ ไม่น่าเกิดเป็นผู้ชายเลยมึงไอเชียวฉางควน กูคิดว่าเป็นตุ๊ด ปากบอกรอเหมยชิงมานาน อยากจะพัฒนาความสัมพันธ์ อยากจะมีเพศสัมพันธ์อยากจะอยู่กับเหมยชิง อยากแต่งงานกะเหมยชิงอีกครั้ง ทั้งที่เหมยชิงยอมกลับมาหาเพื่อมึง แต่มึงกลับไม่กล้าทำไรกะอีหม่าหลันสักอย่าฃ แค่หม่าหลันพูดขู่ว่าจะไปหาเรื่องเหมยชิง แทนที่จะให้เหมยชิงจ้างบอดีการ์ดมา อีหม่าก้ทำไรไม่ได้ล่ะ หรือไอฉางควนปกป้อง สู้กันจริงๆหม่าหลันก้สู้คงไม่ได้หรอก ทำมึงกลับกลัวหัวหด ชาตินี้ก้คงไม่ได้อยุ่กับคนรักหรอก ฝันไปเถอะมึง กระจอก...
ไม่ใช่ว่าข้อมูลของเย่เฉิน ตอนตั้งแต่9ขวบจนถึงปัจุบัน ไม่ใช่ว่าถังซื่อไห่ลบไปแล้วไม่ใช่หรอหรือเก้บซ่อนไว้ ถ้า้ป้นอย่างงี้ แสดงว่าองกรพั้วชิงก้สามารถหาได้เช่นกันดิ ถ้างั้น ไม่ใช่ว่าถังซื่อไห่มันลบออกข้อมูลตอนเด้กของพระเอกออกไปหรอกหรอ -.-"...
พูดมาได้ไงไม่ได้หวังเกินตัว แต่อยากมีลูกกะเย่เฉิน ถึงกับขนาดที่ว่าจะแอบมีความสัมพันกับพระเอกตอนหลับ แบบนี้ไม่ได้เรียกหวังเกินตัวเลยงั้นอ่าดิ 555 ผมชอบอ่านเรื่องโรงแมนติกน่ะ เพราะมันพอดี แต่เรื่องนี้อ่านแล้วไม่ฟินอ่ะ เรื่องความรักชายหญิง เพราะมันลุกหนักเกินไปจน จนไม่มีให้ลุ้นอาะ...
ไม่เข้าใจจริง ว่าทำไมต้องให้พระเอกชดเชย หรือชดใช้ความรักให้หญิงสาวพวกนี้ ถ้าเป้นกุ้ซิวอี้พอยอมรับได้เพราะ เป้นคู่หมั่นพระเอก แต่พวกที่เข้ามาหาพระเอก พระเอกก้แค่ช่วยไปเท่านั้น ให้จะได้สะดวกต่อการทำงานร่วมกัน ไม่ได้ช่วยเพราะรัก แต่พวกหล่อนกับบอกให้ชดใช้ ทั้งที่ที่พวกหล่อนมารักพระเอกแท้ๆ แต่กลับจะให้พระเอกชดใช้เนี่ยน่ะ...
เฮเลน่า แม่งก่น่ารังเกียจเกิ้น...
เฮเลน่ามึงก้ฝันกลางวันเกิ้น ถามหน่อยสู้ไรกับนานาโกะหรือกู้ซิวอิ้วอีกได้บ้าง เรื่องนี้ผู้หญิงแม่งก้มโนเก่งเกิน คิดว่าจะได้ใช้ชีวิตร่วมกับพระเอก 555...
แล้วตู้ไหชิง ไม่ใช่ผู้หญิงที่ไอซูเต้าขอแต่งงานหรอ ไม่รู้คนเขียน หรือคนแปลที่แปลมั่ว ซูเต้า ไม่เคยขอใครแต่งงาน แล้วไห่ชิงนั้นไม่ได้เรียกว่าขอแต่งงานหรอกหรอ 555...
พระเอกมันเป้นห่วงความรุ้สึกนานาโกะมากขนาดนั้น ไม่อยากให้เศร้าใจมากขนาดนี้น ทำไมไม่แต่งงานกับนานาโกะไปเลยล่ะ ขัดใจ ถ้าเป้นครอบครัวอื่นอยากยกความดีความชอบให้ลูกสาวอีกฝ่ายก้ไมาแปลก แต่ครอบครัวนานาโกะยังไงต่อให้ไม่ยกความดีความชอบให้นานาโกะ พ่อนานาโกะก้รักนานาโกะมากอยุ่ล่ะ แคร์ความรู้สึกนานาโกะมากขนาดนั้น แต่งงานไปนานาโกะไปเลย ได้จบๆ 555...
บางที อ.ก้เขียนลำเอียงเกินไป วานพั่วจวิ้นทำงานแค่ตายจนกว่าจะได้ยามา แต่ซูรั่วรี่ไม่ได้ทำไรเลย มาถึงก้ได้ยาล่ะ 555...