ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน นิยาย บท 4162
ไชน่าทาวน์
เมื่อเย่เฉินและกู้ชิวอี๋มาที่ร้านห่านย่างของเฉินจ้างโจง เฉินจ้างโจงกำลังยุ่งกับการเก็บกวาดทำความสะอาดอยู่กับพนักงาน
ตอนนี้เวลาอาหารกลางวันผ่านไปแล้ว ไม่มีแขกอยู่ในร้าน กู้ชิวอี๋เองก็ไม่กังวลว่าจะถูกจำได้ เธอแค่สวมหน้ากากและเข้าไปในร้านอาหารกับเย่เฉิน
ทันทีที่ทั้งสองเข้าประตูไป เซนเซอร์ที่ประตูก็ส่งเสียงกริ๊งเพื่อเตือนว่ามีแขกเข้ามา พนักงานเสิร์ฟที่ยุ่งอยู่ก็พูดโดยไม่เงยหน้าขึ้นมอง "ขออภัย พวกเราปิดร้านแล้ว"
เย่เฉินพูดด้วยรอยยิ้ม “หาอะไรกินเล่นให้พวกเราเถอะ จนถึงตอนนี้เรายังไม่ได้กินอะไรกันเลย”
เฉินจ้างโจงเมื่อได้ยินเสียงของเย่เฉินก็หันกลับมามอง จากนั้นก็เห็นว่าเขากับกู้ชิวอี๋มาด้วยกัน เขาอดยิ้มไม่ได้และพูดขึ้นว่า "ทำไมพวกเธอสองคนยังไม่กินข้าวอีก?"
กู้ชิวอี๋ควงแขนของเย่เฉินแล้วพูดอย่างอ่อนหวานว่า “สวัสดีค่ะ ลุงโจง!”
เย่เฉินกล่าวด้วยรอยยิ้มว่า “ลุงโจง พวกเราไปเดินเล่นที่ตระกูลเฟ่ยมารอบหนึ่งตอนเที่ยง แต่เดิมอยากจะกินข้าวสักหน่อย แต่สุดท้ายก็ทำไม่ได้"
กู้ชิวอี๋แสร้งทำเป็นไม่พอใจและพึมพำ "เป็นคุณที่ยืนกรานจะให้พ่อลูกตระกูลเฟ่ยดื่มเหล้า ผลคือทำเอาพวกเขาดื่มจนล้มพับไป แถมตนเองก็หมดอารมณ์จะกินข้าวไปด้วย"
เมื่อได้ยินดังนั้น เฉินจ้างโจงก็ยิ้มและพูดว่า "โอ้ ดูเหมือนว่าจะมีเรื่องราวอยู่ในนั้น พวกเธอสองคนรีบขึ้นไปนั่งข้างบนเถอะ ฉันจะไปเตรียมอาหารให้พวกเธอ เดี๋ยวเราค่อยนั่งลงคุยกันดีๆอีกที "
เย่เฉินพยักหน้าด้วยรอยยิ้มและกล่าวว่า “ลุงโจง อย่างนั้นเราขึ้นไปรอคุณ”
กู้ชิวอี๋ยิ้มและพูดว่า "ลุงโจง ฉันอยากกินนกพิราบย่าง สองตัว!"
เฉินจ้างโจงพูดด้วยรอยยิ้ม "ได้ๆ พวกเธอขึ้นไปข้างบนก่อน ฉันจะไปเตรียมให้เดี๋ยวนี้"
เย่เฉินและกู้ชิวอี๋ขึ้นบันไดไปด้วยกัน แต่ก่อนที่พวกเขาจะขึ้นไปที่ชั้นสอง พวกเขาก็ได้ยินเสียงกริ้งจากประตู จากนั้นก็มีเสียงที่คุ้นเคยพูดว่า “เถ้าแก่ สองที่”
เย่เฉินหยุดฝีเท้าลงโดยไม่รู้ตัว เขาหมอบตัวลงเล็กน้อย และมองดูคนทั้งสองที่เข้ามาผ่านทางช่องว่างของบันได
กู้ชิวอี๋ถามอย่างสงสัย "ทำไมกัน...พ่อบอกฉันว่า ตาของคุณและครอบครัวของเขาต่างก็ต้องการหาที่อยู่ของคุณ คงจะดีถ้าหากรู้จักจดจำกันได้อีกครั้งไม่ใช่หรือ?"
เย่เฉินถอนหายใจเบา ๆ และเอ่ยปาก “ช่างเถอะ”
……
ในทางกลับกัน เมื่อเฉินจ้างโจงเห็นอานโฉงชิวเขาก็อดเอ่ยขึ้นอย่างประหลาดใจไม่ได้ว่า "คุณผู้ชาย คุณไม่ได้มาที่นี่สักพักแล้ว"
พูดจบ เขาก็หันไปมองหลี่ญ่าหลิน จากนั้นก็ตกตะลึงไปครู่หนึ่งแล้วค่อยพูดด้วยสีหน้าตกใจ "ท่านนี้...ท่านนี้คือนักสืบชื่อดังของจีน พล.ต.ท.หลี่?"
อันที่จริง เฉินจ้างโจงค่อนข้างประหม่าในเวลานี้ นั่นเพราะในวันที่เฟ่ยฮ่าวหยางหายไป เขาและหลี่ญ่าหลินพบกันที่โรงแรมแมนชั่น
อย่างไรก็ตาม เฉินจ้างโจงในตอนนั้นสวมสูทผูกไท อีกทั้งยังโกนหนวดตัดผมเป็นพิเศษ จนดูเหมือนลุงรุ่นใหญ่ดูดีในชนชั้นสูง และมีความแตกต่างอย่างมากกับภาพลักษณ์ของเจ้าของร้านอาหารทั่วไปๆที่สวมผ้ากันเปื้อนในตอนนี้ ดังนั้นเขาจึงตั้งใจเป็นฝ่ายเอ่ยถามก่อนโดยหวังว่ามันจะทำให้หลี่ญ่าหลินคิดว่าทั้งสองเพิ่งพบกันเป็นครั้งแรกและถือว่าเป็นกลยุทธ์ตั้งรับด้วยการจู่โจม
บทใหม่
ประวัติการอ่าน
ความคิดเห็น
ความคิดเห็นของผู้อ่านเกี่ยวกับนิยาย: ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน
บางทีก้ขัดใจไอหว่านเฮ่อน่ะ สำหรับเองมันอาจจะสมควร แต่กับคนยุคปัจจุบัน จะให้มาคุกเข่าตรงหน้าทั้ง3คนแล้วยิ่งผู้อาวุโสด้วย ตัวเองทำตัวสูงส่ง แต่กับเย่เฉินไม่ใช่ สมควรมันก้สมควร แต่ไม่นึกถึงใจเย่เฉินที่ลำบากบ้าง มีอายุ300-400ปีแล้วทำตัวสูงส่งว่างั้น...
ไม่เข้าใจเลยว่าทำไมหานเหมยชิงถึงเคยชอบไอขี้โม้อย่างเซียวฉางควน ดูไปดูมา ฉางชวนก้เหมาะกับหม่าหลันดี คู่ชีวิตชัดๆ ตัวเองความสามารถก้ไม่มี เขาดูถูกมึง หรือพูดแขวะก้ไม่แปลกแต่ไอฉางควนก้ยังหน้าด้านโชว์โง่ โชว์ว่าตัวเองมีความสามารถ เหมาะกับอีหม่าหลันล่ะ...
ทำไมตอนซ้ำเยอะ ตอนก้ขาดหาย...
เอาตรงๆผมอ่านมา ก้ไม่ได้สงสารหงเยนน่ะ แต่แค่ใจจริงผมให้เลือกว่าใครจะตาย อยากจะให้อีหม่าหลันตายห่าไปมากกว่าอีก ไม่มีหม่าหลันอยู่แม่จะอ่านสนุกกว่านี้มาก...
เองก้อยากให้หม่าหลันเสียสติไม่ใช่หรอเย่เฉิน ส่วนชูหรันมึงก้เข้าข้างแม่ตีวเองเกิ้น รู้ทั้งรู้นิสัย สันดานแม่เป้นงี้ก้ยังเลือกที่จะเข้าข้าง พระเอกทิ้งเองไปหานานาโกะหรือกู้ชิวอี้จะสมน้ำหน้าให้ ดีเกิน กตัญญูจนโง่...
กูไม่เข้าใจจริง ผู้เขียนมึงหลงรักหม่าหลันขนาดนั้นเลย ทำไมต้องให้อีนี่ มันสมหวังที่จะทำร้ายหงเย่นด้วยว่ะ ทำไมไม่ให้อีหม่าหนักใจจนตาย ทำร้านหงเย้นไม่สำเร็จด้วย คนเขี่ยไร อิจฉาตาร้อนขนาดนี้น เมื่อไหร่แม่งจะตายสักที อีท่าเนี่ย...
พาหลิวหม่านฉงชมมหาลัย ไรมันเกี่ยวไรกับการปรับแต่งแล้วสรรหาเพราะเย่เฉิน เย่เฉินไม่ได้สร้างมหาลัยสะหน่อย หรือเป้นเพราะที่ ที่เย่เฉินเคยมาเรียนหรอ...
สมน้ำหน้าไอฉางควน เหมาะกับหม่าหลันดี ขี้โม้เหมือนกัน ว่าคนที่มีความสามารถว่ากระจอกเหมือนกัน หลงตัวเองเหมือนกัน พูดมาได้ไงมึงกับหานเหมยชิงเป้นคู่ฟ้าประทาน 5555 สมล่ะที่คบกังหม่าหลันได้...
ทั้งที่เป็นผู้ชาย แรงเยอะกว่า ตัวใหญ่ก็ว่า แต่กลัวกับอีหม่าหลันพูดขู่แค่นี้เนี่ยน่ะ ไม่น่าเกิดเป็นผู้ชายเลยมึงไอเชียวฉางควน กูคิดว่าเป็นตุ๊ด ปากบอกรอเหมยชิงมานาน อยากจะพัฒนาความสัมพันธ์ อยากจะมีเพศสัมพันธ์อยากจะอยู่กับเหมยชิง อยากแต่งงานกะเหมยชิงอีกครั้ง ทั้งที่เหมยชิงยอมกลับมาหาเพื่อมึง แต่มึงกลับไม่กล้าทำไรกะอีหม่าหลันสักอย่าฃ แค่หม่าหลันพูดขู่ว่าจะไปหาเรื่องเหมยชิง แทนที่จะให้เหมยชิงจ้างบอดีการ์ดมา อีหม่าก้ทำไรไม่ได้ล่ะ หรือไอฉางควนปกป้อง สู้กันจริงๆหม่าหลันก้สู้คงไม่ได้หรอก ทำมึงกลับกลัวหัวหด ชาตินี้ก้คงไม่ได้อยุ่กับคนรักหรอก ฝันไปเถอะมึง กระจอก...
ไม่ใช่ว่าข้อมูลของเย่เฉิน ตอนตั้งแต่9ขวบจนถึงปัจุบัน ไม่ใช่ว่าถังซื่อไห่ลบไปแล้วไม่ใช่หรอหรือเก้บซ่อนไว้ ถ้า้ป้นอย่างงี้ แสดงว่าองกรพั้วชิงก้สามารถหาได้เช่นกันดิ ถ้างั้น ไม่ใช่ว่าถังซื่อไห่มันลบออกข้อมูลตอนเด้กของพระเอกออกไปหรอกหรอ -.-"...