ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน นิยาย บท 4164
ในเวลานี้ เฉินจ้างโจงยกอาหารสองจานขึ้นมา จานหนึ่งคือห่านย่างกวางตุ้งอันขึ้นชื่อ และอีกจานคือรวมอาหารจานตุ๋น
เขาวางอาหารไว้ข้างหน้าเย่เฉินและกู้ชิวอี๋ ก่อนจะกระซิบกับพวกเขาว่า “คุณชายเย่ คุณหนูกู้ มีลูกค้าเก่าแก่คนหนึ่งมาที่ร้าน หลี่ญ่าหลินนักสืบชาวจีนก็มาด้วย พวกคุณอย่าเพิ่งลงไปตอนนี้เลย"
เย่เฉินรีบถาม “ลุงโจง หลี่ญ่าหลินจำคุณไม่ได้ใช่ไหม?”
"ไม่" เฉินจ้างโจงเอ่ย "วันนั้นรูปลักษณ์ของผมแตกต่างไปจากปกติมาก นอกจากนี้วันนั้นก็แค่พบหน้ากันเพียงครั้งเดียว เขาเองก็อาจจะจำผมไม่ได้ นอกจากนี้เมื่อครู่ผมยังลองหยั่งเชิงดูแล้ว เขาจำผมไม่ได้จริงๆ ไม่จะไม่มีปัญหาอะไร”
"อย่างนั้นก็ดีแล้ว" เย่เฉินโล่งใจเล็กน้อย แล้วถามด้วยความสงสัย “ลุงโจง คุณรู้จักชายวัยกลางคนที่มากับหลี่ญ่าหลินไหม?”
เฉินจ้างโจงเอ่ย "ผมรู้จักเขามานานแล้ว เขาเป็นลูกค้าประจำที่ร้านเรา อย่างไรก็ตามผมไม่ค่อยรู้แน่ชัดเกี่ยวกับตัวตนของเขา แต่ไหนแต่ไรมาเขาไม่เคยพูดอะไรเลย และผมก็ไม่เคยถามถึงเรื่องนี้"
พูดไป เขาก็เอ่ยเสริมขึ้น “แต่ฉันเดาว่าตัวตนของเขาจะต้องพิเศษอย่างมาก น่าจะเป็นผู้ชายที่มีภูมิหลังมากมาย”
จากนั้นเฉินจ้างโจงก็ถามเย่เฉินว่า “คุณชายเย่ คุณรู้จักชายผู้นั้นหรือ?”
เย่เฉินลังเลในใจ ก่อนจะตัดสินใจยังไม่บอกเฉินจ้างโจงในตอนนี้ นั่นเพราะน้าชายใหญ่ของเขาอยู่ชั้นล่างในเวลานี้ ถ้าเฉินจ้างโจงตกใจมากเกินไปเมื่อได้ยินเรื่องนี้ เขาอาจจะเปิดเผยอะไรบางอย่างออกไปได้
ดังนั้นเขาจึงยิ้มและพูดกับเฉินจ้างโจงว่า “ผมเองก็ไม่รู้จักเขาเหมือนกัน แค่ถามไปเรื่อยเปื่อย ลุงโจง คุณลงไปทำธุระเถอะ ไม่ต้องสนใจพวกเรา อีกเดี๋ยวให้พนักงานนำอาหารมาให้พวกเราก็พอแล้ว”
หลี่ญ่าหลินถอนหายใจ "เฮ้อ! ฉันคิดว่าตระกูลเฟ่ยจะร่วมมือกับเราหลังจากที่พวกเขารับรู้ถึงวิกฤติ แต่ผลคือฉันดันเข้าไปแส่หาเรื่อง ตอนนี้ก็เหลือเวลานับจากที่ผู้ลักพาตัวออกแถลงการณ์ไป 48 ชั่วโมงไม่มากแล้ว คดีนี้ดูท่าคงแก้ไม่ได้แล้ว"
อานโฉงชิวเอ่ย "คนอาจกลับมาไม่ได้แล้ว แต่ฉันคิดว่าคดียังสามารถแก้ไขได้ แม้ว่าจะไม่สามารถแก้ไขได้ในสามวันห้าวัน แต่หากสืบหาไปสามเดือนหาเดือน หรือสามปีห้าปี ก็ต้องมีเบาะแสขึ้นมาสักวัน”
หลี่ญ่าหลินพูดด้วยรอยยิ้มบิดเบี้ยว “ฉันจะเกษียณในไม่ช้านี้แล้ว หากคดีนี้ต้องใช้เวลาสามถึงห้าปีกว่าจะมีเบาะแส อย่างนั้นคนที่เจอเบาะแสก็ไม่ใช่ฉันแล้ว ถึงตอนนั้นฉันที่เกษียณด้วยคดีที่ค้างคาแบบนี้ ชื่อเสียงและการทำงานหนักมาทั้งชีวิตของฉันก็จะสูญสลายไป”
อานโฉงชิวกล่าวด้วยรอยยิ้ม “ฉันคิดว่านายหลี่ญ่าหลินจะเป็นคนใจกว้าง ไม่สนใจสิ่งที่เรียกว่าชื่อเสียงจอมปลอมนี้ซะอีก”
หลี่ญ่าหลินกางมือออกแล้วพูดกับตัวเองว่า “นายก็ดูสิว่าฉันที่คลุกคลีมาเกือบทั้งชีวิต นอกจากชื่อเสียงจอมปลอมแล้วฉันยังเหลืออะไรอีก? ถ้าชื่อเสียงจอมปลอมนี้ฉันก็ไม่มีแล้ว อย่างนั้นที่หลงเหลือก็คงมีแต่เงินบำนาญเพียงเล็กน้อยจากรัฐบาลกลางเท่านั้น"
บทใหม่
ประวัติการอ่าน
ความคิดเห็น
ความคิดเห็นของผู้อ่านเกี่ยวกับนิยาย: ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน
บางทีก้ขัดใจไอหว่านเฮ่อน่ะ สำหรับเองมันอาจจะสมควร แต่กับคนยุคปัจจุบัน จะให้มาคุกเข่าตรงหน้าทั้ง3คนแล้วยิ่งผู้อาวุโสด้วย ตัวเองทำตัวสูงส่ง แต่กับเย่เฉินไม่ใช่ สมควรมันก้สมควร แต่ไม่นึกถึงใจเย่เฉินที่ลำบากบ้าง มีอายุ300-400ปีแล้วทำตัวสูงส่งว่างั้น...
ไม่เข้าใจเลยว่าทำไมหานเหมยชิงถึงเคยชอบไอขี้โม้อย่างเซียวฉางควน ดูไปดูมา ฉางชวนก้เหมาะกับหม่าหลันดี คู่ชีวิตชัดๆ ตัวเองความสามารถก้ไม่มี เขาดูถูกมึง หรือพูดแขวะก้ไม่แปลกแต่ไอฉางควนก้ยังหน้าด้านโชว์โง่ โชว์ว่าตัวเองมีความสามารถ เหมาะกับอีหม่าหลันล่ะ...
ทำไมตอนซ้ำเยอะ ตอนก้ขาดหาย...
เอาตรงๆผมอ่านมา ก้ไม่ได้สงสารหงเยนน่ะ แต่แค่ใจจริงผมให้เลือกว่าใครจะตาย อยากจะให้อีหม่าหลันตายห่าไปมากกว่าอีก ไม่มีหม่าหลันอยู่แม่จะอ่านสนุกกว่านี้มาก...
เองก้อยากให้หม่าหลันเสียสติไม่ใช่หรอเย่เฉิน ส่วนชูหรันมึงก้เข้าข้างแม่ตีวเองเกิ้น รู้ทั้งรู้นิสัย สันดานแม่เป้นงี้ก้ยังเลือกที่จะเข้าข้าง พระเอกทิ้งเองไปหานานาโกะหรือกู้ชิวอี้จะสมน้ำหน้าให้ ดีเกิน กตัญญูจนโง่...
กูไม่เข้าใจจริง ผู้เขียนมึงหลงรักหม่าหลันขนาดนั้นเลย ทำไมต้องให้อีนี่ มันสมหวังที่จะทำร้ายหงเย่นด้วยว่ะ ทำไมไม่ให้อีหม่าหนักใจจนตาย ทำร้านหงเย้นไม่สำเร็จด้วย คนเขี่ยไร อิจฉาตาร้อนขนาดนี้น เมื่อไหร่แม่งจะตายสักที อีท่าเนี่ย...
พาหลิวหม่านฉงชมมหาลัย ไรมันเกี่ยวไรกับการปรับแต่งแล้วสรรหาเพราะเย่เฉิน เย่เฉินไม่ได้สร้างมหาลัยสะหน่อย หรือเป้นเพราะที่ ที่เย่เฉินเคยมาเรียนหรอ...
สมน้ำหน้าไอฉางควน เหมาะกับหม่าหลันดี ขี้โม้เหมือนกัน ว่าคนที่มีความสามารถว่ากระจอกเหมือนกัน หลงตัวเองเหมือนกัน พูดมาได้ไงมึงกับหานเหมยชิงเป้นคู่ฟ้าประทาน 5555 สมล่ะที่คบกังหม่าหลันได้...
ทั้งที่เป็นผู้ชาย แรงเยอะกว่า ตัวใหญ่ก็ว่า แต่กลัวกับอีหม่าหลันพูดขู่แค่นี้เนี่ยน่ะ ไม่น่าเกิดเป็นผู้ชายเลยมึงไอเชียวฉางควน กูคิดว่าเป็นตุ๊ด ปากบอกรอเหมยชิงมานาน อยากจะพัฒนาความสัมพันธ์ อยากจะมีเพศสัมพันธ์อยากจะอยู่กับเหมยชิง อยากแต่งงานกะเหมยชิงอีกครั้ง ทั้งที่เหมยชิงยอมกลับมาหาเพื่อมึง แต่มึงกลับไม่กล้าทำไรกะอีหม่าหลันสักอย่าฃ แค่หม่าหลันพูดขู่ว่าจะไปหาเรื่องเหมยชิง แทนที่จะให้เหมยชิงจ้างบอดีการ์ดมา อีหม่าก้ทำไรไม่ได้ล่ะ หรือไอฉางควนปกป้อง สู้กันจริงๆหม่าหลันก้สู้คงไม่ได้หรอก ทำมึงกลับกลัวหัวหด ชาตินี้ก้คงไม่ได้อยุ่กับคนรักหรอก ฝันไปเถอะมึง กระจอก...
ไม่ใช่ว่าข้อมูลของเย่เฉิน ตอนตั้งแต่9ขวบจนถึงปัจุบัน ไม่ใช่ว่าถังซื่อไห่ลบไปแล้วไม่ใช่หรอหรือเก้บซ่อนไว้ ถ้า้ป้นอย่างงี้ แสดงว่าองกรพั้วชิงก้สามารถหาได้เช่นกันดิ ถ้างั้น ไม่ใช่ว่าถังซื่อไห่มันลบออกข้อมูลตอนเด้กของพระเอกออกไปหรอกหรอ -.-"...