เมื่อได้ยินดังนั้น อานโฉงชิวก็ตกตะลึงไป เขาลุกขึ้นนั่งตัวตรงและโพล่งออกมาทันที “เกิดอะไรขึ้น?”
ที่ปลายสาย น้าสาวของเย่เฉินร้องไห้สะอึกสะอื้น “หมอบอกว่าเป็นเส้นเลือดในสมองแตก…”
“เส้นเลือดในสมองแตก?” อานโฉงชิวรีบถาม "เกิดอะไรขึ้นกันแน่?"
อานโยวโยวสะอื้น “สภาพจิตใจของพ่อตอนนี้ย่ำแย่มาก… ช่วงนี้เขานอนไม่หลับเลย ทุกวันเจ็บปวดอย่างมาก อารมณ์ก็ย่ำแย่มากเช่นกัน… อีกทั้งเขายังต่อต้านหมอมาโดยตลอด ร่างกายจึงอ่อนแอลงเรื่อยๆ...”
“เมื่อกี้… พ่อไปเข้าห้องน้ำแล้วก็หมดสติไป หมอในศูนย์การแพทย์รีบเข้ามาและวินิจฉัยว่าเป็นเส้นเลือดในสมองแตก อีกทั้งยังทำให้อวัยวะหลายส่วนล้มเหลว ตอนนี้อยู่ในอาการโคม่าหมดสติ หมอบอกว่าเหลืออีกเพียงวันสองวันเท่านั้น...”
อานโฉงชิวกังวลมากจนโพล่งออกมาว่า "จู่ๆ อวัยวะหลายส่วนล้มเหลวได้ยังไงกัน?! หมอจำนวนมากขนาดนั้นมัวทำอะไรกันอยู่?! หรือว่าความสามารถของพวกเขา รักษาพ่อไม่ได้เลยงั้นหรือ?"
อานโยวโยวเองก็พูดอย่างจนปัญญา “หมอบอกว่าเขาทำดีที่สุดแล้ว ตัวบ่งชี้ทางร่างกายของพ่อแย่ลงเรื่อยๆ โดยพื้นฐานแล้ว ไม่มีทางเป็นไปได้เลยที่จะดีขึ้น...”
อานโฉงชิวถามว่าต่อ "แล้วหมอเซียนอยู่ที่ไหน?! ผู้เก่งกาจวิชาบู๊ล่ะ?! พวกเขาไม่มีหนทางเลยหรือไง?!”
“ไม่มี...” อานโยวโยวร้องไห้แล้วพูดว่า “แพทย์ผู้เชี่ยวชาญแห่งชาติหลายคนมาดูแล้วล้วนบอกว่าทำอะไรไม่ได้ ผู้เก่งกาจวิชาบู๊เองก็บอกว่าสถานการณ์ของพ่อนั้นวิกฤตจนไม่มีทางแล้ว..."
พูดไป อานโยวโยวก็เอ่ยต่อ "แม่ได้ส่งคนไปเชิญหงเทียนซือ แล้วเธอบอกว่าหงเทียนซือมียาต่ออายุที่สามารถทำให้คนที่กำลังจะตายมีชีวิตอยู่ได้เจ็ดถึงสิบวัน แต่ฉันก็ไม่แน่ใจว่าจะมีของแบบนั้นอยู่จริงรึเปล่า...”
อานโฉงชิวโพล่งออกมา “ยาต่ออายุมีประโยชน์หรือไม่ฉันไม่รู้ แต่ยาอายุวัฒนะจะต้องมีแน่!”
พูดจบ เขาก็พูดกับอานโยวโยวว่า "โยวโยว เธอและน้องรองน้องสามจงดูแลพ่อแม่ให้ดี! ฉันจะไปหัวเซี่ยและขอยาอายุวัฒนะมาให้พ่อ!"
อานโยวโยวโพล่งออกมา “พี่ใหญ่! ตอนนี้ในครอบครัวเป็นเหมือนแมลงวันหัวขาด พี่ควรจะรีบกลับมาเร็ว ๆ นี้! พอพี่มาแล้ว พวกเราก็จะมีคนที่เป็นดั่งกระดูกสันหลัง! อีกทั้งสถานการณ์ของพ่อก็วิกฤติอย่างมาก หากยาของหงเทียนซือ ไม่ได้ผล พ่อก็คงจะรอพี่กลับจากหัวเซี่ยไม่ไหวแล้ว ถ้าพี่ยังชักช้าอีก ฉันเกรงว่าจะไม่ได้เจอพ่อเป็นครั้งสุดท้ายแล้ว..."
พูดจบ เขาก็หยิบกระเป๋าสตางค์ออกมา จากนั้นก็หยิบเงินสดทั้งหมดออกมาวางบนโต๊ะและพูดกับหลี่ญ่าหลินว่า "ฉันไปแล้ว นายดูแลตัวเองด้วย! มีเรื่องอะไรโทรมาหาฉัน!"
หลี่ญ่าหลินได้แต่ต้องพยักหน้าเบา ๆ และพูดว่า "ถ้าคุณท่านมีอะไรอัปเดต นายรีบบอกฉันทันทีล่ะ!"
"ได้!"
อานโฉงชิวพูดพร้อมทั้งวิ่งออกไปจากร้านอาหารแล้ว
จากนั้นเขาก็ขึ้นรถและบอกคนขับว่า "เร็วเข้า ไปสนามบิน! ติดต่อลูกเรือและเตรียมตัวจะบินกลับลอสแองเจลิสทันที!"
……

ความคิดเห็น
ความคิดเห็นของผู้อ่านเกี่ยวกับนิยาย: ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน
ไอเซียวฉางควนไม่น่าเกิดมาเป้นผชอ่ะ ขี้ขลาดกว่าผู้หญิงเลยอะ...
เมื่อเย่เฉินอยุ่กะอีหว่านเฮ่อแล้ว พระเอกกุแม่งดูโง่ไปเลย 555...
บางทีก้ขัดใจไอหว่านเฮ่อน่ะ สำหรับเองมันอาจจะสมควร แต่กับคนยุคปัจจุบัน จะให้มาคุกเข่าตรงหน้าทั้ง3คนแล้วยิ่งผู้อาวุโสด้วย ตัวเองทำตัวสูงส่ง แต่กับเย่เฉินไม่ใช่ สมควรมันก้สมควร แต่ไม่นึกถึงใจเย่เฉินที่ลำบากบ้าง มีอายุ300-400ปีแล้วทำตัวสูงส่งว่างั้น...
ไม่เข้าใจเลยว่าทำไมหานเหมยชิงถึงเคยชอบไอขี้โม้อย่างเซียวฉางควน ดูไปดูมา ฉางชวนก้เหมาะกับหม่าหลันดี คู่ชีวิตชัดๆ ตัวเองความสามารถก้ไม่มี เขาดูถูกมึง หรือพูดแขวะก้ไม่แปลกแต่ไอฉางควนก้ยังหน้าด้านโชว์โง่ โชว์ว่าตัวเองมีความสามารถ เหมาะกับอีหม่าหลันล่ะ...
ทำไมตอนซ้ำเยอะ ตอนก้ขาดหาย...
เอาตรงๆผมอ่านมา ก้ไม่ได้สงสารหงเยนน่ะ แต่แค่ใจจริงผมให้เลือกว่าใครจะตาย อยากจะให้อีหม่าหลันตายห่าไปมากกว่าอีก ไม่มีหม่าหลันอยู่แม่จะอ่านสนุกกว่านี้มาก...
เองก้อยากให้หม่าหลันเสียสติไม่ใช่หรอเย่เฉิน ส่วนชูหรันมึงก้เข้าข้างแม่ตีวเองเกิ้น รู้ทั้งรู้นิสัย สันดานแม่เป้นงี้ก้ยังเลือกที่จะเข้าข้าง พระเอกทิ้งเองไปหานานาโกะหรือกู้ชิวอี้จะสมน้ำหน้าให้ ดีเกิน กตัญญูจนโง่...
กูไม่เข้าใจจริง ผู้เขียนมึงหลงรักหม่าหลันขนาดนั้นเลย ทำไมต้องให้อีนี่ มันสมหวังที่จะทำร้ายหงเย่นด้วยว่ะ ทำไมไม่ให้อีหม่าหนักใจจนตาย ทำร้านหงเย้นไม่สำเร็จด้วย คนเขี่ยไร อิจฉาตาร้อนขนาดนี้น เมื่อไหร่แม่งจะตายสักที อีท่าเนี่ย...
พาหลิวหม่านฉงชมมหาลัย ไรมันเกี่ยวไรกับการปรับแต่งแล้วสรรหาเพราะเย่เฉิน เย่เฉินไม่ได้สร้างมหาลัยสะหน่อย หรือเป้นเพราะที่ ที่เย่เฉินเคยมาเรียนหรอ...
สมน้ำหน้าไอฉางควน เหมาะกับหม่าหลันดี ขี้โม้เหมือนกัน ว่าคนที่มีความสามารถว่ากระจอกเหมือนกัน หลงตัวเองเหมือนกัน พูดมาได้ไงมึงกับหานเหมยชิงเป้นคู่ฟ้าประทาน 5555 สมล่ะที่คบกังหม่าหลันได้...