ด้วยเหตุนี้ เขาจึงค่อยตัดสินใจว่าไม่ว่าอย่างไรก็จะลองใช้ยาช่วยหัวใจนี้ดู
นั่นเพราะ นี่คือความหวังสุดท้ายของพ่อแล้ว
นายหญิงใหญ่ไม่คาดคิดว่าลูกชายของเธอจะหยาบคายกับหงเทียนซือแบบนี้ แต่ว่า เมื่อเธอคิดว่ากู้ชิวอี๋เป็นคู่หมั้นของหลานชายเธอ เธอก็รู้สึกว่า หญิงสาวที่ดีแบบนี้ไม่น่าจะพูดจาไร้สาระ
เมื่อเห็นว่าอานโฉงชิวเอายาเข้าปากสามีของเธอ เธอก็ไม่ได้พูดอะไร
ในใจของเธอ ไม่ว่ายานี้จะได้ผลหรือไม่ก็ตาม เธอก็จะไม่ต่อว่าลูกชายหรือกู้ชิวอี๋
ทุกคนในครอบครัวนี้ ต่างก็ปรารถนาที่จะให้บ้านนี้ดีขึ้นไป แม้แต่กู้ชิวอี๋ที่พบกันเป็นครั้งแรกก็ยังมีจิตใจหวังดีต่อตระกูลอาน ดังนั้น ไม่ว่าผลลัพธ์จะเป็นอย่างไร เธอก็ล้วนสามารถยอมรับมันได้
ในขณะนี้ ในใจของคนส่วนใหญ่ต่างก็ได้ละทิ้งการดิ้นรนพยายามไปแล้ว
มีเพียงแค่กู้ชิวอี๋และอานโฉงชิวเท่านั้นที่กังวลอย่างที่สุด
หงเทียนซือด้านหนึ่งถอนหายใจ อีกด้านหนึ่งยังคงหลับตาและท่องบทสวดเนื้อหาเกี่ยวกับพระพุทธเจ้าไปนับไม่ถ้วน
ในเวลานี้ ยาช่วยหัวใจได้ละลายอย่างรวดเร็วในปากของอานฉี่ซาน และผลของยาก็เริ่มแพร่กระจายไปในร่างกายของเขา
แต่ในเวลานี้เอง หัวใจของเขาก็เต้นอ่อนลงสุดขีด จนในที่สุดมันก็หยุดลงอย่างสมบูรณ์
บนเครื่องมือตรวจสอบ คอลัมน์ ECG กลายเป็นเส้นตรงทันที และเครื่องก็ส่งสัญญาณเตือนดังเสียดหูขึ้นมา
ในเวลานี้ ความหวังทั้งหมดของตระกูลอานก็พังทลายลงอย่างสมบูรณ์
นายหญิงใหญ่อดไม่ได้ที่จะร้องไห้ออกมาเต็มหน้า
แม้แต่อานโฉงชิวเองก็หมดหวังลงอย่างสมบูรณ์และก้มศีรษะด้วยความเจ็บปวด
หงเทียนซือขยับริมฝีปากแล้วเปลี่ยนการทำสมาธิเป็นการอ่านออกเสียงและพูดด้วยเสียงสูงว่า “เมื่อเวลามาถึง พระผู้มีพระภาคเจ้า ปกปักทั่วสิบหล้า! สำแดงอภินิหารเพื่อโปรดสรรพสิ่งและนำทางไม่ให้หลงทิศ! สรรพสัตว์ทั้งหลายล้วนอวิชชา ราวกับผู้หลงทาง! อาทิตย์! จันทรา!"
มีหลายกรณีที่แม้ว่าหัวใจจะหยุดเต้นไปแล้ว แต่มันก็สามารถกลับมาเต้นได้อีกครั้งผ่านการปั๊มหัวใจและการช็อกไฟฟ้าด้วยเครื่อง AED
แน่นอนว่า เมื่อภาวะหัวใจหยุดเต้นเกินขีดจำกัดเวลาไป มันก็จะนำไปสู่ความตายของอวัยวะและสมอง หากเป็นแบบนั้นแม้แต่เหล่าทวยเทพก็ไม่สามารถช่วยชีวิตพวกเขาได้
เหล่าแพทย์เองก็ล้มเลิกความคิดเรื่องการช่วยเหลือและวางมือบนหน้าอกและก้มศีรษะอย่างเงียบ ๆ
ทั่วทั้งห้องผู้ป่วย เหลือเพียงเสียงสะอื้นที่เจ็บปวดของคนในตระกูลอานและเสียงร้องบาดหูจากจอมอนิเตอร์อันยาวนาน
ดังนั้น เมื่อคนในตระกูลอานและกู้ชิวอี๋กำลังเศร้าโศกอยู่นั้น แถบยาวบนหน้าจอมอนิเตอร์ที่เดิมทีเป็นเส้นยาวก็เกิดความผันผวนที่แทบจะมองไม่เห็นออกมา!
อย่างไรก็ตาม เส้นความผันผวนนี้มองยากอย่างยิ่งจึงทำให้ไม่มีใครมองเห็นมัน
แต่ต่อมา หลังจากเกิดความผันผวนนั้น ECG ก็แสดงความผันผวนที่มากขึ้นมาอีกครั้ง!
ในเวลานั้นเอง เสียงเตือนดังยาวจากหน้าจอมอนิเตอร์ก็หยุดลงกะทันหัน...

ความคิดเห็น
ความคิดเห็นของผู้อ่านเกี่ยวกับนิยาย: ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน
ไอเซียวฉางควนไม่น่าเกิดมาเป้นผชอ่ะ ขี้ขลาดกว่าผู้หญิงเลยอะ...
เมื่อเย่เฉินอยุ่กะอีหว่านเฮ่อแล้ว พระเอกกุแม่งดูโง่ไปเลย 555...
บางทีก้ขัดใจไอหว่านเฮ่อน่ะ สำหรับเองมันอาจจะสมควร แต่กับคนยุคปัจจุบัน จะให้มาคุกเข่าตรงหน้าทั้ง3คนแล้วยิ่งผู้อาวุโสด้วย ตัวเองทำตัวสูงส่ง แต่กับเย่เฉินไม่ใช่ สมควรมันก้สมควร แต่ไม่นึกถึงใจเย่เฉินที่ลำบากบ้าง มีอายุ300-400ปีแล้วทำตัวสูงส่งว่างั้น...
ไม่เข้าใจเลยว่าทำไมหานเหมยชิงถึงเคยชอบไอขี้โม้อย่างเซียวฉางควน ดูไปดูมา ฉางชวนก้เหมาะกับหม่าหลันดี คู่ชีวิตชัดๆ ตัวเองความสามารถก้ไม่มี เขาดูถูกมึง หรือพูดแขวะก้ไม่แปลกแต่ไอฉางควนก้ยังหน้าด้านโชว์โง่ โชว์ว่าตัวเองมีความสามารถ เหมาะกับอีหม่าหลันล่ะ...
ทำไมตอนซ้ำเยอะ ตอนก้ขาดหาย...
เอาตรงๆผมอ่านมา ก้ไม่ได้สงสารหงเยนน่ะ แต่แค่ใจจริงผมให้เลือกว่าใครจะตาย อยากจะให้อีหม่าหลันตายห่าไปมากกว่าอีก ไม่มีหม่าหลันอยู่แม่จะอ่านสนุกกว่านี้มาก...
เองก้อยากให้หม่าหลันเสียสติไม่ใช่หรอเย่เฉิน ส่วนชูหรันมึงก้เข้าข้างแม่ตีวเองเกิ้น รู้ทั้งรู้นิสัย สันดานแม่เป้นงี้ก้ยังเลือกที่จะเข้าข้าง พระเอกทิ้งเองไปหานานาโกะหรือกู้ชิวอี้จะสมน้ำหน้าให้ ดีเกิน กตัญญูจนโง่...
กูไม่เข้าใจจริง ผู้เขียนมึงหลงรักหม่าหลันขนาดนั้นเลย ทำไมต้องให้อีนี่ มันสมหวังที่จะทำร้ายหงเย่นด้วยว่ะ ทำไมไม่ให้อีหม่าหนักใจจนตาย ทำร้านหงเย้นไม่สำเร็จด้วย คนเขี่ยไร อิจฉาตาร้อนขนาดนี้น เมื่อไหร่แม่งจะตายสักที อีท่าเนี่ย...
พาหลิวหม่านฉงชมมหาลัย ไรมันเกี่ยวไรกับการปรับแต่งแล้วสรรหาเพราะเย่เฉิน เย่เฉินไม่ได้สร้างมหาลัยสะหน่อย หรือเป้นเพราะที่ ที่เย่เฉินเคยมาเรียนหรอ...
สมน้ำหน้าไอฉางควน เหมาะกับหม่าหลันดี ขี้โม้เหมือนกัน ว่าคนที่มีความสามารถว่ากระจอกเหมือนกัน หลงตัวเองเหมือนกัน พูดมาได้ไงมึงกับหานเหมยชิงเป้นคู่ฟ้าประทาน 5555 สมล่ะที่คบกังหม่าหลันได้...