ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน นิยาย บท 4181

นายหญิงใหญ่ที่อยู่ข้างๆก็รีบพูดว่า “ฉีซาน คุณยังจำเรื่องที่ฉันเคยบอกคุณก่อนหน้านี้ได้ไหม? ตอนนั้นเฉิงซีบอกฉันว่า ฉางอิงมีพี่ชายที่แสนดีอยู่ผู้หนึ่ง เขาให้กำเนิดลูกสาวอายุน้อยกว่าเฉินเอ๋อเล็กน้อย ทั้งสองครอบครัวเลยตัดสินใจให้เด็กทั้งสองคนหมั้นกัน”

อานฉีซานพยักหน้า: “ฉันจำได้… ฉันจำได้…”

พูดไป เขาก็เอ่ยต่อด้วยสีหน้าสงสัยอยู่บ้าง “แต่... แต่เฉินเอ๋อปีนี้อายุแค่แปดขวบเองนี่... เขา... เขาจะมีคู่หมั้นโตขนาดนี้ได้ยังไง...”

เมื่อทุกคนได้ยินดังนั้น สีหน้าของพวกเขาก็เศร้าลงอีกครั้งในทันใด

ตอนแรก ทุกคนคิดว่าเมื่อคุณท่านได้รับความช่วยเหลือจากยาวิเศษ บางทีโรคอัลไซเมอร์ก่อนหน้านี้ก็สามารถรักษาให้หายขาดได้ด้วยยาวิเศษนี้เช่นกัน

แต่ทันทีที่เขาพูดกันว่าเฉินเอ๋ออายุเพียงแปดขวบ ทุกคนก็ตระหนักได้ทันทีว่าความทรงจำของเขายังคงหยุดอยู่ที่ลูกสาวคนโตของเขาที่อานเฉิงซีประสบอุบัติเหตุ

ดังนั้น อานโฉงชิวก็กระแอมและพูดว่า “พ่อครับ หรือว่าพ่อไม่สังเกตเห็น ว่าแม่และพวกเราล้วนแก่แล้ว?”

อานฉีซานถึงค่อยคิดได้ขึ้นมาและพูดด้วยความตื่นตระหนก "พวกเธอ...เกิดอะไรขึ้นกับพวกเธอ? ฮุ่ยอิง โฉงชิว ข่ายเฟิง...พวกนายทำไมถึงได้แก่ขึ้นมากขนาดนี้?"

พูดจบ เขาก็อดไม่ได้ที่จะมองไปที่อานจาวหนานและอานโยวโยว จากนั้นก็พูดด้วยความหวาดกลัวเต็มเปี่ยม "พวกเขา... พวกเขาคือ..."

อานโฉงชิวกลั้นน้ำตาของเขา จากนั้นก็ดึงอานจาวหนานและอานโยวโยวมาหน้าเขาและพูดว่า "พ่อ! นี่คือจาวหนาน นี่คือโยวโยว พวกเขาเองก็ล้วนเติบโตขึ้นแล้ว...ไม่ใช่เด็กน้อยหรือยัยหนูน้อยวัยสิบยี่สิบปีดังเช่นเมื่อก่อน!"

อานฉีซานสีหน้างุนงงอย่างยิ่งและเอ่ยพึมพำ "นี่....นี่เกิดอะไรขึ้น..."

อานโฉงชิวรีบพูด "พ่อ! ตอนนี้ไม่ใช่เมื่อ 20 ปีที่แล้วแล้ว...พี่สาวและพี่เขย ตายไปตั้ง 20 ปีแล้ว... เฉินเอ๋อเองก็หายไปนานกว่า 20 ปีแล้ว..."

นายหญิงใหญ่รีบจับมือเขาและสะอื้นไห้ "ฉีซาน คุณโทษตัวเองมา 20 ปีแล้ว มันไม่ง่ายเลยกว่าคุณจะผ่านพ้นความตายมาได้ คุณอย่าได้ทรมานตัวเองอีกต่อไป เรื่องในตอนนั้น ก็ไม่ใช่ความผิดของคุณทั้งหมด...”

อานฉีซานส่ายหัวเบา ๆ จากนั้นเขาก็นึกอะไรขึ้นมาได้และมองไปที่กู้ชิวอี๋อย่างตื่นเต้น ด้านหนึ่งพยายามลุกขึ้นนั่ง ด้านหนึ่งโพล่งออกมา: "สาวน้อย...เธอ...เธอบอกว่าเธอเป็นคู่หมั้นของเฉินเอ๋อ...อย่างนั้น...อย่างนั้นเธอพบเฉินเอ๋อแล้วหรือ?!"

กู้ชิวอี๋เห็นว่าชายชราเพิ่งผ่านประตูแห่งความตายมา ในเวลานี้ก็กังวลเป็นพิเศษเกี่ยวกับเบาะแสของเย่เฉิน ดังนั้นตนจึงไม่อยากโกหกเขาจริงๆ

แต่เมื่อนึกถึงคำสั่งของเย่เฉิน เธอก็ทำได้เพียงพูดอย่างช่วยไม่ได้ "ขอโทษค่ะคุณตา...พวกเรายังไม่พบที่อยู่ของพี่เย่เฉิน"

เมื่อได้ยินดังนั้น ความตื่นเต้นในดวงตาของอานฉีซานก็จางลงอย่างมาก

เขาอดไม่ได้ที่จะหลั่งน้ำตาออกมาสองสายแล้วเอ่ยสะอื้นไห้: "ฉันที่เป็นตา หลายปีมานี้ยังหาที่อยู่ของเย่เฉินไม่พบ แต่ผลคือพอใกล้จะเยือนความตาย กลับได้คู่หมั้นของเย่เฉินช่วยเหลือเอาไว้....น่าละอาย...น่าละอาย”