ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน นิยาย บท 4181
นายหญิงใหญ่ที่อยู่ข้างๆก็รีบพูดว่า “ฉีซาน คุณยังจำเรื่องที่ฉันเคยบอกคุณก่อนหน้านี้ได้ไหม? ตอนนั้นเฉิงซีบอกฉันว่า ฉางอิงมีพี่ชายที่แสนดีอยู่ผู้หนึ่ง เขาให้กำเนิดลูกสาวอายุน้อยกว่าเฉินเอ๋อเล็กน้อย ทั้งสองครอบครัวเลยตัดสินใจให้เด็กทั้งสองคนหมั้นกัน”
อานฉีซานพยักหน้า: “ฉันจำได้… ฉันจำได้…”
พูดไป เขาก็เอ่ยต่อด้วยสีหน้าสงสัยอยู่บ้าง “แต่... แต่เฉินเอ๋อปีนี้อายุแค่แปดขวบเองนี่... เขา... เขาจะมีคู่หมั้นโตขนาดนี้ได้ยังไง...”
เมื่อทุกคนได้ยินดังนั้น สีหน้าของพวกเขาก็เศร้าลงอีกครั้งในทันใด
ตอนแรก ทุกคนคิดว่าเมื่อคุณท่านได้รับความช่วยเหลือจากยาวิเศษ บางทีโรคอัลไซเมอร์ก่อนหน้านี้ก็สามารถรักษาให้หายขาดได้ด้วยยาวิเศษนี้เช่นกัน
แต่ทันทีที่เขาพูดกันว่าเฉินเอ๋ออายุเพียงแปดขวบ ทุกคนก็ตระหนักได้ทันทีว่าความทรงจำของเขายังคงหยุดอยู่ที่ลูกสาวคนโตของเขาที่อานเฉิงซีประสบอุบัติเหตุ
ดังนั้น อานโฉงชิวก็กระแอมและพูดว่า “พ่อครับ หรือว่าพ่อไม่สังเกตเห็น ว่าแม่และพวกเราล้วนแก่แล้ว?”
อานฉีซานถึงค่อยคิดได้ขึ้นมาและพูดด้วยความตื่นตระหนก "พวกเธอ...เกิดอะไรขึ้นกับพวกเธอ? ฮุ่ยอิง โฉงชิว ข่ายเฟิง...พวกนายทำไมถึงได้แก่ขึ้นมากขนาดนี้?"
พูดจบ เขาก็อดไม่ได้ที่จะมองไปที่อานจาวหนานและอานโยวโยว จากนั้นก็พูดด้วยความหวาดกลัวเต็มเปี่ยม "พวกเขา... พวกเขาคือ..."
อานโฉงชิวกลั้นน้ำตาของเขา จากนั้นก็ดึงอานจาวหนานและอานโยวโยวมาหน้าเขาและพูดว่า "พ่อ! นี่คือจาวหนาน นี่คือโยวโยว พวกเขาเองก็ล้วนเติบโตขึ้นแล้ว...ไม่ใช่เด็กน้อยหรือยัยหนูน้อยวัยสิบยี่สิบปีดังเช่นเมื่อก่อน!"
อานฉีซานสีหน้างุนงงอย่างยิ่งและเอ่ยพึมพำ "นี่....นี่เกิดอะไรขึ้น..."
อานโฉงชิวรีบพูด "พ่อ! ตอนนี้ไม่ใช่เมื่อ 20 ปีที่แล้วแล้ว...พี่สาวและพี่เขย ตายไปตั้ง 20 ปีแล้ว... เฉินเอ๋อเองก็หายไปนานกว่า 20 ปีแล้ว..."
นายหญิงใหญ่รีบจับมือเขาและสะอื้นไห้ "ฉีซาน คุณโทษตัวเองมา 20 ปีแล้ว มันไม่ง่ายเลยกว่าคุณจะผ่านพ้นความตายมาได้ คุณอย่าได้ทรมานตัวเองอีกต่อไป เรื่องในตอนนั้น ก็ไม่ใช่ความผิดของคุณทั้งหมด...”
อานฉีซานส่ายหัวเบา ๆ จากนั้นเขาก็นึกอะไรขึ้นมาได้และมองไปที่กู้ชิวอี๋อย่างตื่นเต้น ด้านหนึ่งพยายามลุกขึ้นนั่ง ด้านหนึ่งโพล่งออกมา: "สาวน้อย...เธอ...เธอบอกว่าเธอเป็นคู่หมั้นของเฉินเอ๋อ...อย่างนั้น...อย่างนั้นเธอพบเฉินเอ๋อแล้วหรือ?!"
กู้ชิวอี๋เห็นว่าชายชราเพิ่งผ่านประตูแห่งความตายมา ในเวลานี้ก็กังวลเป็นพิเศษเกี่ยวกับเบาะแสของเย่เฉิน ดังนั้นตนจึงไม่อยากโกหกเขาจริงๆ
แต่เมื่อนึกถึงคำสั่งของเย่เฉิน เธอก็ทำได้เพียงพูดอย่างช่วยไม่ได้ "ขอโทษค่ะคุณตา...พวกเรายังไม่พบที่อยู่ของพี่เย่เฉิน"
เมื่อได้ยินดังนั้น ความตื่นเต้นในดวงตาของอานฉีซานก็จางลงอย่างมาก
เขาอดไม่ได้ที่จะหลั่งน้ำตาออกมาสองสายแล้วเอ่ยสะอื้นไห้: "ฉันที่เป็นตา หลายปีมานี้ยังหาที่อยู่ของเย่เฉินไม่พบ แต่ผลคือพอใกล้จะเยือนความตาย กลับได้คู่หมั้นของเย่เฉินช่วยเหลือเอาไว้....น่าละอาย...น่าละอาย”
บทใหม่
ประวัติการอ่าน
ความคิดเห็น
ความคิดเห็นของผู้อ่านเกี่ยวกับนิยาย: ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน
ทำไมตอนซ้ำเยอะ ตอนก้ขาดหาย...
เอาตรงๆผมอ่านมา ก้ไม่ได้สงสารหงเยนน่ะ แต่แค่ใจจริงผมให้เลือกว่าใครจะตาย อยากจะให้อีหม่าหลันตายห่าไปมากกว่าอีก ไม่มีหม่าหลันอยู่แม่จะอ่านสนุกกว่านี้มาก...
เองก้อยากให้หม่าหลันเสียสติไม่ใช่หรอเย่เฉิน ส่วนชูหรันมึงก้เข้าข้างแม่ตีวเองเกิ้น รู้ทั้งรู้นิสัย สันดานแม่เป้นงี้ก้ยังเลือกที่จะเข้าข้าง พระเอกทิ้งเองไปหานานาโกะหรือกู้ชิวอี้จะสมน้ำหน้าให้ ดีเกิน กตัญญูจนโง่...
กูไม่เข้าใจจริง ผู้เขียนมึงหลงรักหม่าหลันขนาดนั้นเลย ทำไมต้องให้อีนี่ มันสมหวังที่จะทำร้ายหงเย่นด้วยว่ะ ทำไมไม่ให้อีหม่าหนักใจจนตาย ทำร้านหงเย้นไม่สำเร็จด้วย คนเขี่ยไร อิจฉาตาร้อนขนาดนี้น เมื่อไหร่แม่งจะตายสักที อีท่าเนี่ย...
พาหลิวหม่านฉงชมมหาลัย ไรมันเกี่ยวไรกับการปรับแต่งแล้วสรรหาเพราะเย่เฉิน เย่เฉินไม่ได้สร้างมหาลัยสะหน่อย หรือเป้นเพราะที่ ที่เย่เฉินเคยมาเรียนหรอ...
สมน้ำหน้าไอฉางควน เหมาะกับหม่าหลันดี ขี้โม้เหมือนกัน ว่าคนที่มีความสามารถว่ากระจอกเหมือนกัน หลงตัวเองเหมือนกัน พูดมาได้ไงมึงกับหานเหมยชิงเป้นคู่ฟ้าประทาน 5555 สมล่ะที่คบกังหม่าหลันได้...
ทั้งที่เป็นผู้ชาย แรงเยอะกว่า ตัวใหญ่ก็ว่า แต่กลัวกับอีหม่าหลันพูดขู่แค่นี้เนี่ยน่ะ ไม่น่าเกิดเป็นผู้ชายเลยมึงไอเชียวฉางควน กูคิดว่าเป็นตุ๊ด ปากบอกรอเหมยชิงมานาน อยากจะพัฒนาความสัมพันธ์ อยากจะมีเพศสัมพันธ์อยากจะอยู่กับเหมยชิง อยากแต่งงานกะเหมยชิงอีกครั้ง ทั้งที่เหมยชิงยอมกลับมาหาเพื่อมึง แต่มึงกลับไม่กล้าทำไรกะอีหม่าหลันสักอย่าฃ แค่หม่าหลันพูดขู่ว่าจะไปหาเรื่องเหมยชิง แทนที่จะให้เหมยชิงจ้างบอดีการ์ดมา อีหม่าก้ทำไรไม่ได้ล่ะ หรือไอฉางควนปกป้อง สู้กันจริงๆหม่าหลันก้สู้คงไม่ได้หรอก ทำมึงกลับกลัวหัวหด ชาตินี้ก้คงไม่ได้อยุ่กับคนรักหรอก ฝันไปเถอะมึง กระจอก...
ไม่ใช่ว่าข้อมูลของเย่เฉิน ตอนตั้งแต่9ขวบจนถึงปัจุบัน ไม่ใช่ว่าถังซื่อไห่ลบไปแล้วไม่ใช่หรอหรือเก้บซ่อนไว้ ถ้า้ป้นอย่างงี้ แสดงว่าองกรพั้วชิงก้สามารถหาได้เช่นกันดิ ถ้างั้น ไม่ใช่ว่าถังซื่อไห่มันลบออกข้อมูลตอนเด้กของพระเอกออกไปหรอกหรอ -.-"...
พูดมาได้ไงไม่ได้หวังเกินตัว แต่อยากมีลูกกะเย่เฉิน ถึงกับขนาดที่ว่าจะแอบมีความสัมพันกับพระเอกตอนหลับ แบบนี้ไม่ได้เรียกหวังเกินตัวเลยงั้นอ่าดิ 555 ผมชอบอ่านเรื่องโรงแมนติกน่ะ เพราะมันพอดี แต่เรื่องนี้อ่านแล้วไม่ฟินอ่ะ เรื่องความรักชายหญิง เพราะมันลุกหนักเกินไปจน จนไม่มีให้ลุ้นอาะ...
ไม่เข้าใจจริง ว่าทำไมต้องให้พระเอกชดเชย หรือชดใช้ความรักให้หญิงสาวพวกนี้ ถ้าเป้นกุ้ซิวอี้พอยอมรับได้เพราะ เป้นคู่หมั่นพระเอก แต่พวกที่เข้ามาหาพระเอก พระเอกก้แค่ช่วยไปเท่านั้น ให้จะได้สะดวกต่อการทำงานร่วมกัน ไม่ได้ช่วยเพราะรัก แต่พวกหล่อนกับบอกให้ชดใช้ ทั้งที่ที่พวกหล่อนมารักพระเอกแท้ๆ แต่กลับจะให้พระเอกชดใช้เนี่ยน่ะ...