ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน นิยาย บท 4183
โดยทั่วไปแล้ว สีเช่นสีเขียวจักรพรรดินี้แต่เดิมก็หายากอย่างยิ่ง อีกทั้งหยกจักรพรรดิ หากคิดจะหาสักชิ้นที่สามารถทำเป็นกำไลได้ อีกทั้งยังต้องเป็นสีเขียวเต็มวง ไม่มีรอยร้าว รอยแตก และรอยขีดข่วน ความน่าจะเป็นที่จะพบชิ้นหยกแบบนี้นั้นมีแค่ไม่ถึง 1 ในพันล้าน
กำไลข้อมือของนายหญิงใหญ่นั้นเป็นหยกจักรพรรดิเนื้อแก้วอย่างแท้จริง อีกทั้งยังสืบทอดมาจากราชวังในสมัยราชวงศ์ชิง มันถูกสืบทอดมาอย่างมีระเบียบและมีมูลค่าเกินหลายร้อยล้านเหรียญมาเป็นเวลานาน
ในบรรดาผู้เล่นหยก นี่ก็คือกำไลข้อมือมูลค่า 5 พันล้านหยวนที่มีอยู่ในตำนานเท่านั้น
แม้ว่ากู้ชิวอี๋จะไม่เข้าใจหยก แต่เธอก็สามารถคาดเดามูลค่าของกำไลข้อมือนี้ได้เพียงแค่ดูสี ดังนั้นเธอจึงรีบเอ่ยปฏิเสธ "คุณยาย หนูจะเอาของของคุณได้ยังไงกัน..."
นายหญิงใหญ่พูดอย่างจริงจังว่า “เด็กดี หนูเป็นคู่หมั้นของเฉินเอ๋อ อีกทั้งนี่เป็นครั้งแรกที่มายังบ้านของเรา ตามกฎของเรา ของของขวัญในการพบหน้ากันจะขาดไม่ได้! นี่ก็คือของขวัญพบหน้าหนูในฐานะฉันที่เป็นคุณยายให้กับหลานสะใภ้ในอนาคตอย่างหนู!”
อานฉีซานซึ่งอยู่อีกด้านหนึ่งก็รีบพูดขึ้นเช่นกันว่า “ของขวัญพบหน้ายังไงก็ต้องให้! โฉงชิว นายไปหาใบรับรองทรัพย์สินของ บ้านซื่อเหอเยี่ยนซอยยาเอ๋อร์ในเย่นจิงมา และโอนบ้านนั้นให้คุณหนูกู้!”
อานโฉงชิวพยักหน้าอย่างเร่งรีบ
ในเวลานี้อานฉีซานพูดกับกู้ชิวอี๋ว่า "คุณหนูกู้ ซื่อเหอเยี่ยนซอยยาเอ๋อร์ของฉันนั้นมีสามทางเข้าสามทางออก ทับหลังและเสาของทุกหลังทำจากไม้หนานมู่สีทอง คฤหาสน์นั้น เป็นจวนของผู้ว่าราชการจังหวัดในสมัยราชวงศ์ชิง และถูกคนซื้อเป็นทรัพย์สินส่วนตัวในสมัยสาธารณรัฐจีน เมื่อ 20 ปีที่แล้ว ฉันใช้เงิน 30 ล้านดอลลาร์เพื่อซื้อมันจากชายชราชาวจีนโพ้นทะเลที่ ตอนนี้แค่เพียงไม้หนานมู่สีทองด้านใน ก็มีมูลค่านับพันล้านแล้ว!”
ทันทีที่นายหญิงใหญ่ได้ยินดังนั้น เธอก็รีบพูดขึ้นว่า "ฉีซาน ฉันบอกคุณแล้วไม่ใช่หรือ ว่าตอนนี้ผ่านไปยี่สิบปีแล้ว หากเฉินเอ๋อยังมีชีวิตอยู่ ปีนี้ก็จะอายุยี่สิบแปดแล้ว!"
"หา?" อานฉีซานตกตะลึงและโพล่งออกมา “เฉินเอ๋ออายุยี่สิบแปดแล้ว? มันเกิดขึ้นเมื่อไร? เขาเพิ่งมีวันเกิดครบแปดขวบไปเองไม่ใช่เหรอ?”
พูดจบ อานฉีซานก็ตกตะลึงไปและพูดด้วยดวงตาแดงก่ำว่า "เฉิงซี...เฉิงซี...เป็นพ่อที่ผิดต่อลูก...ลูกวางใจ...ต่อให้พ่อต้องเสี่ยงชีวิต พ่อก็จะต้องพาเฉินเอ๋อกลับมาให้ได้...”
นายหญิงใหญ่เห็นใบหน้าของอานฉีซานเต็มไปด้วยความเจ็บปวดอย่างมาก หัวใจของเธอก็เหมือนกับมีดกรีด เธอรีบพูดกับฝูงชนว่า “สมองของเขาเริ่มสับสนอีกแล้ว พวกเราออกไปก่อน อย่าได้รบกวนเขาที่นี่…”
บทใหม่
ประวัติการอ่าน
ความคิดเห็น
ความคิดเห็นของผู้อ่านเกี่ยวกับนิยาย: ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน
ทำไมตอนซ้ำเยอะ ตอนก้ขาดหาย...
เอาตรงๆผมอ่านมา ก้ไม่ได้สงสารหงเยนน่ะ แต่แค่ใจจริงผมให้เลือกว่าใครจะตาย อยากจะให้อีหม่าหลันตายห่าไปมากกว่าอีก ไม่มีหม่าหลันอยู่แม่จะอ่านสนุกกว่านี้มาก...
เองก้อยากให้หม่าหลันเสียสติไม่ใช่หรอเย่เฉิน ส่วนชูหรันมึงก้เข้าข้างแม่ตีวเองเกิ้น รู้ทั้งรู้นิสัย สันดานแม่เป้นงี้ก้ยังเลือกที่จะเข้าข้าง พระเอกทิ้งเองไปหานานาโกะหรือกู้ชิวอี้จะสมน้ำหน้าให้ ดีเกิน กตัญญูจนโง่...
กูไม่เข้าใจจริง ผู้เขียนมึงหลงรักหม่าหลันขนาดนั้นเลย ทำไมต้องให้อีนี่ มันสมหวังที่จะทำร้ายหงเย่นด้วยว่ะ ทำไมไม่ให้อีหม่าหนักใจจนตาย ทำร้านหงเย้นไม่สำเร็จด้วย คนเขี่ยไร อิจฉาตาร้อนขนาดนี้น เมื่อไหร่แม่งจะตายสักที อีท่าเนี่ย...
พาหลิวหม่านฉงชมมหาลัย ไรมันเกี่ยวไรกับการปรับแต่งแล้วสรรหาเพราะเย่เฉิน เย่เฉินไม่ได้สร้างมหาลัยสะหน่อย หรือเป้นเพราะที่ ที่เย่เฉินเคยมาเรียนหรอ...
สมน้ำหน้าไอฉางควน เหมาะกับหม่าหลันดี ขี้โม้เหมือนกัน ว่าคนที่มีความสามารถว่ากระจอกเหมือนกัน หลงตัวเองเหมือนกัน พูดมาได้ไงมึงกับหานเหมยชิงเป้นคู่ฟ้าประทาน 5555 สมล่ะที่คบกังหม่าหลันได้...
ทั้งที่เป็นผู้ชาย แรงเยอะกว่า ตัวใหญ่ก็ว่า แต่กลัวกับอีหม่าหลันพูดขู่แค่นี้เนี่ยน่ะ ไม่น่าเกิดเป็นผู้ชายเลยมึงไอเชียวฉางควน กูคิดว่าเป็นตุ๊ด ปากบอกรอเหมยชิงมานาน อยากจะพัฒนาความสัมพันธ์ อยากจะมีเพศสัมพันธ์อยากจะอยู่กับเหมยชิง อยากแต่งงานกะเหมยชิงอีกครั้ง ทั้งที่เหมยชิงยอมกลับมาหาเพื่อมึง แต่มึงกลับไม่กล้าทำไรกะอีหม่าหลันสักอย่าฃ แค่หม่าหลันพูดขู่ว่าจะไปหาเรื่องเหมยชิง แทนที่จะให้เหมยชิงจ้างบอดีการ์ดมา อีหม่าก้ทำไรไม่ได้ล่ะ หรือไอฉางควนปกป้อง สู้กันจริงๆหม่าหลันก้สู้คงไม่ได้หรอก ทำมึงกลับกลัวหัวหด ชาตินี้ก้คงไม่ได้อยุ่กับคนรักหรอก ฝันไปเถอะมึง กระจอก...
ไม่ใช่ว่าข้อมูลของเย่เฉิน ตอนตั้งแต่9ขวบจนถึงปัจุบัน ไม่ใช่ว่าถังซื่อไห่ลบไปแล้วไม่ใช่หรอหรือเก้บซ่อนไว้ ถ้า้ป้นอย่างงี้ แสดงว่าองกรพั้วชิงก้สามารถหาได้เช่นกันดิ ถ้างั้น ไม่ใช่ว่าถังซื่อไห่มันลบออกข้อมูลตอนเด้กของพระเอกออกไปหรอกหรอ -.-"...
พูดมาได้ไงไม่ได้หวังเกินตัว แต่อยากมีลูกกะเย่เฉิน ถึงกับขนาดที่ว่าจะแอบมีความสัมพันกับพระเอกตอนหลับ แบบนี้ไม่ได้เรียกหวังเกินตัวเลยงั้นอ่าดิ 555 ผมชอบอ่านเรื่องโรงแมนติกน่ะ เพราะมันพอดี แต่เรื่องนี้อ่านแล้วไม่ฟินอ่ะ เรื่องความรักชายหญิง เพราะมันลุกหนักเกินไปจน จนไม่มีให้ลุ้นอาะ...
ไม่เข้าใจจริง ว่าทำไมต้องให้พระเอกชดเชย หรือชดใช้ความรักให้หญิงสาวพวกนี้ ถ้าเป้นกุ้ซิวอี้พอยอมรับได้เพราะ เป้นคู่หมั่นพระเอก แต่พวกที่เข้ามาหาพระเอก พระเอกก้แค่ช่วยไปเท่านั้น ให้จะได้สะดวกต่อการทำงานร่วมกัน ไม่ได้ช่วยเพราะรัก แต่พวกหล่อนกับบอกให้ชดใช้ ทั้งที่ที่พวกหล่อนมารักพระเอกแท้ๆ แต่กลับจะให้พระเอกชดใช้เนี่ยน่ะ...