ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน นิยาย บท 4184

สำหรับตระกูลอาน พวกเขาคุ้นเคยกับอาการของอานฉีซานมานานแล้ว

เมื่อรู้ว่าความจำของเขาบกพร่องอย่างร้ายแรง ทุกคนก็พยายามอย่างหนักเพื่อช่วยเขาฟื้นความทรงจำในสมองตั้งแต่แรกเริ่ม แต่ความจริงในตอนนี้นั้นพิสูจน์ได้ว่า สถานการณ์แบบนี้มีแค่เพียงความคิดฝันของทุกคนเท่านั้น

อันที่จริงอานฉีซานได้สูญเสียความทรงจำทั้งหมดของเขาในช่วง 20 ปีที่ผ่านมา ต่อให้ช่วยให้ความจำของเขากลับมาได้ ก็เป็นไปไม่ได้ที่เขาจะจำสิ่งที่เกิดขึ้นในช่วง 20 ปีที่ผ่านมาได้ทั้งหมด

ดังนั้นในตอนแรก ตระกูลอานจึงพยายามอธิบายให้อานฉีซานฟังทุกวัน โดยบอกเวลาที่แท้จริงและเรื่องที่เขาลืมไปว่ามีเรื่องไหนบ้าง

แต่เมื่อเวลาผ่านไป พวกเขาก็พบว่าการทำเช่นนี้ไม่เกิดผลใดๆ

บางครั้ง คนในครอบครัวก็ต้องคุยกับเขาทั้งวันถึงทำให้เขายอมรับความจริงได้

แต่ไม่นาน เขาก็จะลืมทุกอย่างที่ทุกคนบอกกับเขาและกลับสู่สภาพเดิมอีกครั้ง

ดังนั้น สภาพในปัจจุบันของอานฉีซาน ได้กลับคืนสู่เมื่อ 20 ปีที่แล้วอีกครั้ง กลับไปยังช่วงที่ครอบครัวของเย่เฉินเพิ่งเสียได้ไม่นาน

ในสถานการณ์แบบนี้ การอธิบายให้อานฉีซานฟังนั้นไม่มีความหมายอีกต่อไป นายหญิงใหญ่เองก็ไม่ต้องการให้สมองของเขาต้องถูกบังคับให้ยอมรับหลายสิ่งหลายอย่างที่ทำให้เขาตกใจ

ในเวลานี้ อานฉีซานเอ่ยด้วยสีหน้าโศกเศร้าเต็มเปี่ยม “พวกเธอออกไปให้หมดเถอะ ให้ฉันอยู่คนเดียวเงียบๆ”

ทุกคนมองไปที่นายหญิงใหญ่

นายหญิงใหญ่ถอนหายใจอย่างช่วยไม่ได้และพูดกับฝูงชนว่า "พวกเราไปกันเถอะ"

เมื่อมีคำสั่งของนายหญิงใหญ่ พวกเขาก็ถอนตัวออกจากห้องไอซียู

กู้ชิวอี๋ได้ยินดังนั้น ในใจก็รู้สึกตระหนก

เธอรู้ว่าเย่เฉินยังไม่ต้องการพบปะกับคนในตระกูลอาน อีกทั้งเย่เฉินก็สัญญากับเธอเอาไว้แล้วว่าจะไปดูคอนเสิร์ตเพื่อสนับสนุนเธอ

ถ้าคนตระกูลอานเองก็ไป พวกเขาก็จะต้องจำเย่เฉินได้อย่างแน่นอน เพราะเขานั้นมีหน้าตาคล้ายคลึงกับเย่เฉิงซีถึงเก้าส่วน

ดังนั้นเธอจึงจับแขนนายหญิงใหญ่พูดอย่างออดอ้อนว่า “ไอ้หย่า คุณยาย หนูคงทำใจให้คุณยายบินจากฝั่งตะวันตกไปยังชายฝั่งตะวันออกกับหนูกลางดึกไม่ได้หรอกค่ะ อันที่จริงหนูยังมีคอนเสิร์ตหลายที่ในสหรัฐอเมริกา รอให้คอนเสิร์ตที่ชายฝั่งตะวันออกของหนูจบลง จุดหมายแรกบนชายฝั่งตะวันตกก็คือลอสแองเจลิส ตอนนั้นหนูจะไม่เพียงแต่มาเยี่ยมคุณ แต่ยังจะส่งตั๋ว VIP มาให้คุณด้วย ให้คุณไปดูคอนเสิร์ตของหนู เป็นยังไงคะ?"

นายหญิงใหญ่รู้สึกสั่นคลอนไปอยู่บ้าง

อย่างไรก็ตาม เมื่อคิดว่ากู้ชิวอี๋กำลังจะจากไปในชั่วข้ามคืน ในใจของเธอก็รู้สึกตัดใจไม่ลงและอดสะอื้นไม่ได้ “เด็กดี ยายไม่อยากให้หนูไปจริงๆ หนูไม่รู้หรอกว่ายายทนกล้ำกลืนมาหลายปีแล้วไม่ได้บอกใครเลย รอไปหาเฉินเอ๋อเจอแล้ว ก็จะบอกเขาต่อหน้าด้วยตนเอง...”