ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน นิยาย บท 4185
พูดถึงตรงนี้ นายหญิงใหญ่ก็ค่อยๆ เช็ดน้ำตาและถอนหายใจ “แต่จนถึงตอนนี้ก็ยังหาเฉินเอ๋อไม่พบ ฉันไม่รู้ว่าฉันจะอยู่ได้จนถึงวันที่เขากลับมาหรือไม่ คำพูดพวกนี้ ฉันได้แต่บอกให้หนูฟัง เผื่อว่าฉันอยู่ไม่ถึงวันที่เฉินเอ๋อกลับมา อย่างน้อยๆหนูก็สามารถช่วยยายเล่าให้เขาฟังได้!”
กู้ชิวอี๋พูดอย่างแน่วแน่ในทันทีว่า “คุณยาย คุณอย่ามองโลกในแง่ร้ายนัก หนูเชื่อว่าอีกไม่นานก็พบพี่เย่เฉินแน่ ถึงตอนนั้นพวกเราจะมาหาคุณด้วยกัน!”
นายหญิงใหญ่ต้องผงกศีรษะ เธอจับมือกู้ชิวอี๋ไว้แน่นแล้วพูดอย่างจริงจังว่า “เด็กดี หนูอย่าได้หลอกยาย รอให้คราวหน้าหนูมาที่ลอสแองเจลิสแล้ว อย่าได้ไปไหนก่อนทั้งนั้น มาให้ยายเห็นหน้าก่อน ได้ไหม?”
"ได้ค่ะ!" กู้ชิวอี๋รีบรับปากและพูดว่า “คุณยายวางใจ ถึงตอนนั้นหนูก็จะทำเหมือนวันนี้ ลงจอดบนรันเวย์หน้าประตูบ้านคุณยายโดยตรง!”
นายหญิงใหญ่ฟังก็ค่อยรู้สึกดีขึ้นบ้าง เธอจับมืออีกฝ่ายเอาไว้และเอ่ย “ต่อให้คืนนี้หนูจะต้องไปแล้ว ก็ไม่ควรไปเวลานี้ น้าชายและน้าสาวของหนูล้วนเพิ่งเคยเจอหนูเป็นครั้งแรก ไม่ว่ายังไงก็ควรจะนั่งพูดคุยกันสักหน่อยถึงจะได้ อีกทั้งพวกผู้ใหญ่พวกนี้ยังไม่ได้เตรียมของขวัญพบหน้าให้หนูเลย ไม่ว่าจะยังไงหนูก็ควรรับของขวัญพบหน้านี้ก่อนแล้วค่อยไป!"
พูดจบ นายหญิงใหญ่ก็พูดว่า "ไป พวกเราไปชั้นบนแล้วนั่งที่ห้องรับแขกสักหน่อย!"
กู้ชิวอี๋โบกมืออย่างรวดเร็ว: "คุณยาย...หนูฉันไม่ต้องการของขวัญพบหน้าอะไรจริงๆ...”
นายหญิงใหญ่ส่ายหัวแล้วพูดว่า “หนูแค่ไปกับยายก็พอ ทุกอย่างฟังยายจัดการ”
กู้ชิวอี๋เห็นดังนั้นก็ได้แต่ตอบรับไป
ในเวลานี้ แพทย์หลายคนได้เข้ามาข้างหน้าอย่างรวดเร็วและถามด้วยความเคารพ "คุณหนูกู้ เสียมารยาทสอบถามคุณสักหน่อยครับ ว่ายาที่คุณให้คุณท่านทานนั้นคือยาอะไรกันแน่?”
กู้ชิวอี๋เอ่ย “ฉันบอกไปแล้วนี่คะว่ามันเป็นยาช่วยหัวใจ”
อย่างไรก็ตาม กู้ชิวอี๋กลับไม่ได้ให้โอกาสเขาเลย เธอกล่าวขอโทษ: "ยาช่วยหัวใจนั้นมีเพียงแค่เม็ดเดียวจริงๆ บางทีมันอาจยังมีอยู่ในโลกนี้ แต่ว่าไม่ได้อยู่ในมือของฉันแน่ๆ”
แพทย์คนนั้นอยากจะถามต่อ แต่นายหญิงใหญ่มีท่าทีไม่พอใจเล็กน้อย เธอพูดด้วยน้ำเสียงเย็นชา “ทำไมคุณถึงไม่ดูแลคุณท่านให้ดีๆ มามัวแต่ไล่ถามคุณหนูกู้อยู่ทำไม?”
แพทย์คนนั้นถูกนายหญิงใหญ่ถามจนพูดไม่ออก เขารีบพูดด้วยความเคารพว่า “นายหญิงใหญ่โปรดวางใจ ผมจะกลับไปดูแลคุณท่านเดี๋ยวนี้...:
นายหญิงใหญ่ไม่พูดอะไรอีก อีกทั้งแพทย์คนนั้นก็ไม่กล้าตอแยต่อและรีบหันกลับไปที่ห้องผู้ป่วยไอซียูทันที
ขณะที่นายหญิงใหญ่พากู้ชิวอี๋ออกจากประตูไป หงเทียนซือที่นิ่งเงียบอยู่นานก็รีบตามมาและพูดด้วยสีหน้านับถือและเป็นมิตรว่า “คุณหนูกู้ ฉันเองก็อยากรู้ว่า ยาช่วยหัวใจนี้มีที่มาที่ไปจากไหนกันแน่....”
บทใหม่
ประวัติการอ่าน
ความคิดเห็น
ความคิดเห็นของผู้อ่านเกี่ยวกับนิยาย: ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน
พูดมาได้ไงไม่ได้หวังเกินตัว แต่อยากมีลูกกะเย่เฉิน ถึงกับขนาดที่ว่าจะแอบมีความสัมพันกับพระเอกตอนหลับ แบบนี้ไม่ได้เรียกหวังเกินตัวเลยงั้นอ่าดิ 555 ผมชอบอ่านเรื่องโรงแมนติกน่ะ เพราะมันพอดี แต่เรื่องนี้อ่านแล้วไม่ฟินอ่ะ เรื่องความรักชายหญิง เพราะมันลุกหนักเกินไปจน จนไม่มีให้ลุ้นอาะ...
ไม่เข้าใจจริง ว่าทำไมต้องให้พระเอกชดเชย หรือชดใช้ความรักให้หญิงสาวพวกนี้ ถ้าเป้นกุ้ซิวอี้พอยอมรับได้เพราะ เป้นคู่หมั่นพระเอก แต่พวกที่เข้ามาหาพระเอก พระเอกก้แค่ช่วยไปเท่านั้น ให้จะได้สะดวกต่อการทำงานร่วมกัน ไม่ได้ช่วยเพราะรัก แต่พวกหล่อนกับบอกให้ชดใช้ ทั้งที่ที่พวกหล่อนมารักพระเอกแท้ๆ แต่กลับจะให้พระเอกชดใช้เนี่ยน่ะ...
เฮเลน่า แม่งก่น่ารังเกียจเกิ้น...
เฮเลน่ามึงก้ฝันกลางวันเกิ้น ถามหน่อยสู้ไรกับนานาโกะหรือกู้ซิวอิ้วอีกได้บ้าง เรื่องนี้ผู้หญิงแม่งก้มโนเก่งเกิน คิดว่าจะได้ใช้ชีวิตร่วมกับพระเอก 555...
แล้วตู้ไหชิง ไม่ใช่ผู้หญิงที่ไอซูเต้าขอแต่งงานหรอ ไม่รู้คนเขียน หรือคนแปลที่แปลมั่ว ซูเต้า ไม่เคยขอใครแต่งงาน แล้วไห่ชิงนั้นไม่ได้เรียกว่าขอแต่งงานหรอกหรอ 555...
พระเอกมันเป้นห่วงความรุ้สึกนานาโกะมากขนาดนั้น ไม่อยากให้เศร้าใจมากขนาดนี้น ทำไมไม่แต่งงานกับนานาโกะไปเลยล่ะ ขัดใจ ถ้าเป้นครอบครัวอื่นอยากยกความดีความชอบให้ลูกสาวอีกฝ่ายก้ไมาแปลก แต่ครอบครัวนานาโกะยังไงต่อให้ไม่ยกความดีความชอบให้นานาโกะ พ่อนานาโกะก้รักนานาโกะมากอยุ่ล่ะ แคร์ความรู้สึกนานาโกะมากขนาดนั้น แต่งงานไปนานาโกะไปเลย ได้จบๆ 555...
บางที อ.ก้เขียนลำเอียงเกินไป วานพั่วจวิ้นทำงานแค่ตายจนกว่าจะได้ยามา แต่ซูรั่วรี่ไม่ได้ทำไรเลย มาถึงก้ได้ยาล่ะ 555...
หม่าหลังนเอ๋ย หม่าหลัน!! คุณมึงมีสิทธิ์ไปสอนคนอื่นด้วยหรอ ตัวคุณมึงเองยังทำที่พูดไม่ได้เลย ยังมีน่าไปสอนคนอื่น 555 สนุกมาๆเลยครับ เรื่องแรกเลยที่อ่านแล้วอินขนาดนี้ ขอบคุณที่ทำออกมาให้อ่านครับ แต่ปรับให้ผญ.ที่เข้าหาพระเอก ไม่ต้องลุกหนักเกินไป มันดูน่าเบื่อ ดูขัดใจกับคนอ่าน เรื่องรักที่มีแต่พระเอกเข้าใจได้ แต่เรื่องที่อ่อยพระเอกขั้นสุด มันดูน่าเบื่อเกินไป ไม่ฟิน...
หม่าหลังนมากก...
สะใจมากกก...