ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน นิยาย บท 4188
เมื่อคิดถึงคุณตาที่ป่วยด้วยโรคอัลไซเมอร์ ในใจของเย่เฉินก็เต็มไปด้วยอารมณ์อยู่ชั่วขณะหนึ่ง
ในความทรงจำของเขา คุณตาเป็นผู้ชายที่แข็งแกร่งอย่างมาก เขาไม่เพียงต้องแข็งแกร่งมาตลอดชีวิต แต่ยังรักษาความมั่นใจในตนเองและกลิ่นอายของตนอยู่ตลอดเวลา
ให้คนคนหนึ่งที่แข็งแกร่งเช่นนี้เป็นโรคอัลไซเมอร์ นี่ถือเป็นความทรมานที่ไร้มนุษยธรรมอย่างแท้จริง
แม้ว่าจะไม่ทำให้คนต้องตาย แต่ก็เป็นการทำลายเจตจำนงอันแข็งกล้าราวกับเหล็กลงอย่างราบคาบ
ส่วนเรื่องที่ยาช่วยหัวใจไม่สามารถรักษาโรคอัลไซเมอร์ของคุณตาได้ เย่เฉินไม่ได้รู้สึกตกใจกับเรื่องนี้แต่อย่างใด นั่นเพราะท้ายที่สุดแล้วประสิทธิภาพของยาช่วยหัวใจก็มีจำกัด หลังจากช่วยชีวิตคุณตาและรักษาภาวะเลือดออกในสมองของเขา เกรงว่าประสิทธิภาพของยาก็ถูกใช้ไม่จนเกือบหมดแล้ว
เมื่อคิดถึงเรื่องนี้ เขาก็ถอนหายใจเบา ๆ และตอบกู้ชิวอี๋ไปว่า "ไม่เป็นไรก็ดีแล้ว เธอจะกลับมาเมื่อไหร่?"
กู้ชิวอี๋ตอบกลับว่า "คุณยายยังไม่ปล่อยให้ฉันกลับไป เธอยืนกรานว่าจะต้องให้ของขวัญพบหน้าอะไรสักอย่างกับฉัน ฉันไม่รู้ว่าต้องทำอย่างไรดี พี่เย่เฉิน ให้ฉันรับของขวัญพบหน้าจากคุณตาคุณยายออกจะไม่เหมาะสมไปหน่อยรึเปล่า?”
เย่เฉินเอ่ย "ไม่เป็นไร พวกเขาให้อะไรเธอเธอก็เก็บเอาไว้เถอะ ไม่มีอะไรที่ไม่เหมาะสม"
กู้ชิวอี๋ทำอะไรไม่ถูกและตอบกลับไป "ก็ได้ อย่างนั้นฉันจะรับมันให้แทนคุณก่อน"
เย่เฉินเอ่ย “ยายโง่ ในเมื่อให้ของขวัญพบหน้ากับเธอ อย่างนั้นเธอเก็บไว้กับตัวก็พอ ทำไมต้องช่วยฉันเก็บไว้?”
กู้ชิวอี๋ส่งรูปเขินอายไปให้เขาและเขียนว่า "คุณตาให้คฤหาสน์หลังหนึ่งกับฉันในเย่นจิง เขาบอกว่ามันเป็นของเราสองคน ให้ฉันเก็บไว้ก่อน เพราะฉันเป็นคู่หมั้นของคุณ! ตามที่คุณตาเอ่ย รอให้ฉันหาคุณพบ คฤหาสน์นี้ก็จะให้เราสองคนอาศัยอยู่”
เย่เฉินอ่อนใจ เขาส่ายหัวและถอนหายใจ ก่อนจะตอบว่า "ได้ ไม่ว่าเขาจะพูดอะไรก็ตาม เธอเก็บเอาไว้ก่อนก็พอ"
ในเวลานี้ว่านพั่วจวินมาหาเย่เฉินและกล่าวด้วยความเคารพว่า "คุณเย่ เครื่องบินของเฟ่ยเจี้ยนจงและเฟ่ยเข่อซินกำลังจะมาถึงแล้ว"
"ดี!" เย่เฉินยิ้มน้อยๆและพูดว่า "ละครฉากเด็ดกำลังจะเริ่มต้นแล้ว ไป ไปสนามบินกัน!"
เฟ่ยเข่อซินเอ่ย “ผ่านไปกว่าสิบชั่วโมงแล้ว”
“สิบกว่าชั่วโมง…” เฟ่ยเจี้ยนจงพึมพำเบาๆ แล้วพูดด้วยดวงตาเบิกกว้าง “อย่างนั้นพวกเราก็บินผ่านยุโรปมานานแล้ว... ด้านล่างเป็นทะเล อีกทั้งในระยะไกลก็เป็นเมืองใหญ่... ดูท่า...ดูท่ามันจะเป็นนิวยอร์กจริงๆ!”
เฟ่ยเข่อซินรู้สึกไม่สบายใจอยู่บ้าง
เธอไม่รู้ว่าทำไมจู่ๆ เย่เฉินถึงจัดการให้พวกเขากลับไปนิวยอร์กกะทันหัน?
ยังไงเสีย ลุงใหญ่ของตนก็ได้ค้นหาที่อยู่ของตนและปู่ไปทั่วทุกที่ อีกทั้งเขาเองก็ได้เอ่ยกับปู่ไปแล้วว่า จะไม่มีวันปล่อยให้เขากลับมาสหรัฐอเมริกา
ตอนนี้ เย่เฉินได้จัดการให้ทั้งสองกลับไปนิวยอร์ก ซึ่งโดยพื้นฐานแล้วนี่คือการส่งเนื้อเข้าปากเสือ
ในใจของเฟ่ยเจี้ยนจงรู้สึกสับสนเช่นกัน เขาอดไม่ได้ที่จะลดเสียงลงแล้วพูดว่า “คุณเย่คงไม่ได้คิดจะส่งพวกเราให้ลุงใหญ่ของเธอหรอกนะ...หากเป็นอย่างนั้น ลุงใหญ่ของเธอไม่มีทางปล่อยพวกเราไปแน่...”
บทใหม่
ประวัติการอ่าน
ความคิดเห็น
ความคิดเห็นของผู้อ่านเกี่ยวกับนิยาย: ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน
ทำไมตอนซ้ำเยอะ ตอนก้ขาดหาย...
เอาตรงๆผมอ่านมา ก้ไม่ได้สงสารหงเยนน่ะ แต่แค่ใจจริงผมให้เลือกว่าใครจะตาย อยากจะให้อีหม่าหลันตายห่าไปมากกว่าอีก ไม่มีหม่าหลันอยู่แม่จะอ่านสนุกกว่านี้มาก...
เองก้อยากให้หม่าหลันเสียสติไม่ใช่หรอเย่เฉิน ส่วนชูหรันมึงก้เข้าข้างแม่ตีวเองเกิ้น รู้ทั้งรู้นิสัย สันดานแม่เป้นงี้ก้ยังเลือกที่จะเข้าข้าง พระเอกทิ้งเองไปหานานาโกะหรือกู้ชิวอี้จะสมน้ำหน้าให้ ดีเกิน กตัญญูจนโง่...
กูไม่เข้าใจจริง ผู้เขียนมึงหลงรักหม่าหลันขนาดนั้นเลย ทำไมต้องให้อีนี่ มันสมหวังที่จะทำร้ายหงเย่นด้วยว่ะ ทำไมไม่ให้อีหม่าหนักใจจนตาย ทำร้านหงเย้นไม่สำเร็จด้วย คนเขี่ยไร อิจฉาตาร้อนขนาดนี้น เมื่อไหร่แม่งจะตายสักที อีท่าเนี่ย...
พาหลิวหม่านฉงชมมหาลัย ไรมันเกี่ยวไรกับการปรับแต่งแล้วสรรหาเพราะเย่เฉิน เย่เฉินไม่ได้สร้างมหาลัยสะหน่อย หรือเป้นเพราะที่ ที่เย่เฉินเคยมาเรียนหรอ...
สมน้ำหน้าไอฉางควน เหมาะกับหม่าหลันดี ขี้โม้เหมือนกัน ว่าคนที่มีความสามารถว่ากระจอกเหมือนกัน หลงตัวเองเหมือนกัน พูดมาได้ไงมึงกับหานเหมยชิงเป้นคู่ฟ้าประทาน 5555 สมล่ะที่คบกังหม่าหลันได้...
ทั้งที่เป็นผู้ชาย แรงเยอะกว่า ตัวใหญ่ก็ว่า แต่กลัวกับอีหม่าหลันพูดขู่แค่นี้เนี่ยน่ะ ไม่น่าเกิดเป็นผู้ชายเลยมึงไอเชียวฉางควน กูคิดว่าเป็นตุ๊ด ปากบอกรอเหมยชิงมานาน อยากจะพัฒนาความสัมพันธ์ อยากจะมีเพศสัมพันธ์อยากจะอยู่กับเหมยชิง อยากแต่งงานกะเหมยชิงอีกครั้ง ทั้งที่เหมยชิงยอมกลับมาหาเพื่อมึง แต่มึงกลับไม่กล้าทำไรกะอีหม่าหลันสักอย่าฃ แค่หม่าหลันพูดขู่ว่าจะไปหาเรื่องเหมยชิง แทนที่จะให้เหมยชิงจ้างบอดีการ์ดมา อีหม่าก้ทำไรไม่ได้ล่ะ หรือไอฉางควนปกป้อง สู้กันจริงๆหม่าหลันก้สู้คงไม่ได้หรอก ทำมึงกลับกลัวหัวหด ชาตินี้ก้คงไม่ได้อยุ่กับคนรักหรอก ฝันไปเถอะมึง กระจอก...
ไม่ใช่ว่าข้อมูลของเย่เฉิน ตอนตั้งแต่9ขวบจนถึงปัจุบัน ไม่ใช่ว่าถังซื่อไห่ลบไปแล้วไม่ใช่หรอหรือเก้บซ่อนไว้ ถ้า้ป้นอย่างงี้ แสดงว่าองกรพั้วชิงก้สามารถหาได้เช่นกันดิ ถ้างั้น ไม่ใช่ว่าถังซื่อไห่มันลบออกข้อมูลตอนเด้กของพระเอกออกไปหรอกหรอ -.-"...
พูดมาได้ไงไม่ได้หวังเกินตัว แต่อยากมีลูกกะเย่เฉิน ถึงกับขนาดที่ว่าจะแอบมีความสัมพันกับพระเอกตอนหลับ แบบนี้ไม่ได้เรียกหวังเกินตัวเลยงั้นอ่าดิ 555 ผมชอบอ่านเรื่องโรงแมนติกน่ะ เพราะมันพอดี แต่เรื่องนี้อ่านแล้วไม่ฟินอ่ะ เรื่องความรักชายหญิง เพราะมันลุกหนักเกินไปจน จนไม่มีให้ลุ้นอาะ...
ไม่เข้าใจจริง ว่าทำไมต้องให้พระเอกชดเชย หรือชดใช้ความรักให้หญิงสาวพวกนี้ ถ้าเป้นกุ้ซิวอี้พอยอมรับได้เพราะ เป้นคู่หมั่นพระเอก แต่พวกที่เข้ามาหาพระเอก พระเอกก้แค่ช่วยไปเท่านั้น ให้จะได้สะดวกต่อการทำงานร่วมกัน ไม่ได้ช่วยเพราะรัก แต่พวกหล่อนกับบอกให้ชดใช้ ทั้งที่ที่พวกหล่อนมารักพระเอกแท้ๆ แต่กลับจะให้พระเอกชดใช้เนี่ยน่ะ...