ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน นิยาย บท 4199

เย่เฉินเอ่ยอย่างเย็นชาว่า “เฟ่ยซานไห่ บนตัวนายมีบาปอย่างน้อยห้าประการ ความเย่อหยิ่งเป็นเพียงหนึ่งในนั้น ส่วนอีกสี่ประการที่เหลือ นายรู้รึเปล่า?”

เฟ่ยซานไห่พูดด้วยความกลัว "คุณเย่...ผม...ผมทำไปตามหน้าที่ ทำอะไรอย่างสุขุมรอบคอบ เป็นเพราะอยู่ในตำแหน่งที่สูงส่ง ดังนั้นจึงเย่อหยิ่งไปบ้างจริงๆ แต่เหตุใดถึงได้มีบาปเจ็ดประการกัน...."

เย่เฉินพูดอย่างเย็นชาว่า “นายคิดว่าตัวเองสูงส่ง ดูถูกผู้อื่น นี่คือความเย่อหยิ่ง!”

เฟ่ยซานไห่พยักหน้าอย่างรวดเร็วและกล่าวว่า "ใช่ใช่ใช่...คุณเย่พูดถูก!"

จากนั้นเสียงของเย่เฉินก็ขึ้นอีกระดับและพูดด้วยน้ำเสียงที่เคร่งเครียดว่า "นายโลภในอำนาจ แสวงหากำไรด้วยวิธีการที่ไร้ยางอาย!"

ทันทีที่เย่เฉินเอ่ยแบบนี้ หัวใจของเฟ่ยซานไห่ก็กระตุกทันที เขาไม่คาดคิดว่า เย่เฉินจะพูดถึงเรื่องที่ตนแสวงหาอำนาจและผลกำไร ในใจของเขาอดคิดไม่ได้ว่า “หรือว่าเย่เฉินคนนี้....มาหาฉันที่นี่ก็เพราะเรื่องที่ฉันแย่งตำแหน่งเจ้าบ้านตระกูลมาจากพ่อ?!”

ในขณะที่เขาอยู่ในภาวะตื่นตระหนก เย่เฉินก็กล่าวต่อว่า "นายในฐานะรัฐมนตรี ทำเรื่องพวกนี้ถือเป็นความไม่ซื่อสัตย์!"

“นายในฐานะลูกผู้ชาย บีบบังคับขับไล่พ่อของตน ถือเป็นการอกตัญญู!”

เมื่อเย่เฉินพูดแบบนี้ สีหน้าของเฟ่ยซานไห่ก็หน้าซีดขาว

ในเวลานี้ ในใจของเขาก็คิดได้แน่แล้วว่า เย่เฉินจะต้องมาเพราะเรื่องพ่อของเขาแน่ และนี่คือการมาเพื่อชำระบัญชีกับตัวเอง....

และในตอนนี้ เย่เฉินก็มองที่เขาและถามอย่างเย็นชาว่า "เฟ่ยซานไห่ ฉันจะบอกความจริงกับนาย ครั้งนี้ที่ฉันมาสหรัฐอเมริกาไม่ใช่เพราะบาปทั้งสี่ของนาย แต่เป็นเพราะบาปประการที่ห้าของนาย! ฉันจะให้โอกาสนายอีกครั้ง นายรู้ไหมว่าบาปประการที่ห้าของนายคืออะไร?”

“อย่างไรก็ตาม คุณเองก็ได้ตัดหูของเขาไปอย่างไร้ความปรานีแล้ว ผมเชื่อว่าตอนนี้เขาได้บทเรียนสำหรับความคิดโง่ๆ ของเขาแล้ว อีกทั้งผมก็เชื่อว่า สองวันนี้เขาจะต้องทนทุกข์ทรมานมากมายภายใต้การควบคุมของคุณ...”

“ดังนั้น... ทำไมคุณถึงต้องจับเขาไว้ไม่ปล่อยเพียงแค่เพราะเรื่องที่เขายังทำไม่สำเร็จล่ะ...ถ้าคุณยินดีจะปล่อยเขากลับมา ผมยินดีที่จะให้เงินหมื่นล้านกับคุณหนูกู้เพื่อเป็นการค่าปลอบขวัญให้กับเธอ...”

เมื่อเย่เฉินได้ยินเรื่องนี้ เขาก็เยาะเย้ยและกล่าวว่า "ฉันเข้าใจแล้ว ความหมายของนายก็คือ เขายังไม่ได้ทำอันตรายใด ๆ กับคุณหนูกู้เลย นายคิดว่าความผิดของเขาไม่ถึงขั้นต้องตาย ใช่ไหม?”

เฟ่ยซานไห่พยักหน้าติดๆ "ผม...ผมคิดอย่างนั้นจริงๆ... ไม่ว่าคุณจะโกรธมากแค่ไหน คุณก็ควรจะให้โอกาสคนหนุ่มสาวได้มีโอกาสกลับตัวใหม่เสมอ..."

การแสดงออกของเย่เฉินเยียบเย็นลงเรื่อยๆ เขาถามเสียงเคร่งว่า "ฉันถามนาย ถ้าฉันให้โอกาสเขา แล้วผู้หญิงไร้เดียงสาที่ถูกหลานชายของนายฆ่าตายไปพวกนั้นจะทำยังไง? หรือว่าพวกเธอไม่สมควรมีใครสักคนมาทวงความยุติธรรมให้เธอหรือไง?"