ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน นิยาย บท 4203

เขาเองก็ไม่กล้าพูดว่าจะส่งมอบเรื่องทั้งหมดนี้ให้เป็นไปตามการพิจารณาคดีอย่างยุติธรรมทางกฎหมาย แม้ว่าการพิจารณาคดีอย่างยุติธรรมจะช่วยรักษาชีวิตของเฟ่ยฮ่าวหยางได้ แต่มันก็ต้องมาพร้อมกับการเปิดเผยการกระทำทั้งหมดของเขาอย่างสมบูรณ์

ในเวลานั้นชื่อเสียงของตระกูลเฟ่ยก็จะตกต่ำลงอย่างหลีกเลี่ยงไม่ได้และกลายเป็นเป้าหมายของทุกคนในสหรัฐอเมริกา

ดังนั้นสำหรับเฟ่ยซานไห่ ไม่ว่าเขาจะเลือกทางไหน ล้วนมีราคาที่ต้องจ่ายอันไม่อาจรับไหวอยู่...

เมื่อเห็นว่าเขาลังเล เย่เฉินก็พูดอย่างเย็นชา “ในเมื่อพูดไม่ได้ ก็ไม่ต้องพูด”

ทันใดนั้นเขาก็มองไปที่เฟ่ยเจี้ยนจงและถามอย่างเย็นชาว่า "คุณคือผู้นำตระกูลเฟ่ยคนก่อนหน้า และถือว่าผ่านประสบการณ์มามากมายเช่นกัน ผมขอถามคุณ เรื่องนี้ควรจัดการอย่างไร?"

ในเวลานี้ เฟ่ยเจี้ยนจงเองก็อยู่ในภาวะที่กลืนไม่เข้าคายไม่ออก

ความคิดของเขาและเฟ่ยซานไห่แทบจะไม่ต่างกัน

เฟ่ยฮ่าวหยางไม่อาจถูกฆ่าได้และก็ไม่สามารถลงโทษสถานเบาได้เช่นกัน อีกทั้งยังไม่สามารถเผยแพร่สู่สาธารณะได้ด้วย

เขาให้คุณค่าของชื่อเสียงตระกูลเฟ่ยมากกว่าใครๆทั้งนั้น นั่นเพราะท้ายที่สุดแล้ว ตระกูลนี้ก็ถูกสร้างขึ้นมาโดยเขา ทั้งหมดนี้ล้วนเป็นความพยายามอุตสาหะของเขา

ดังนั้น หลังจากคิดดูแล้ว เขาก็พูดได้เพียงว่า "คุณเย่ ตระกูลของผมโชคร้ายจริงๆ ที่ให้กำเนิดสัตว์เดรัจฉานแบบนี้ออกมา...ผมยินดีจะจ่ายเงินหนึ่งหมื่นล้านดอลลาร์เพื่อชดใช้ให้ครอบครัวของเหยื่อทั้งหมด ส่วนเจ้าสัตว์เดรัจฉานนั่น ผมจะให้อาจารย์หยวนหักมือและขาของเขาด้วยตัวเอง จากนั้นก็ขังเขาไว้ที่บ้านตลอดชีวิต เลี้ยงเขาเหมือนสุนัขตัวหนึ่ง ให้เขาไม่ได้ออกจากบ้านตระกูลเฟ่ยแม้แต่ก้าวเพียงครึ่งก้าว...”

เย่เฉินเย้ยหยัน “ทำไม คุณยังต้องการให้เขาเหลือทางรอดชีวิต?”

เมื่อเห็นสีหน้าเยาะเย้ยของเย่เฉิน เฟ่ยเจี้ยนจงก็ตื่นตระหนกทันที!

เฟ่ยซานไห่เองก็มองออกถึงความตั้งใจของเย่เฉินแล้วเช่นกัน

เขารู้ว่าเย่เฉินจะไม่ปล่อยให้เฟยฮ่าวหยางรอดไปได้แน่ อีกทั้งยังได้ตัดสินใจที่จะฆ่าเขานานแล้ว เหตุผลที่เขาถามคนตระกูลเฟ่ยขึ้นมาก็เพื่อตอกย้ำเท่านั้น!

ในเวลานี้ความมั่นคงของตระกูลเฟ่ยกำลังเป็นปัญหา หากคิดจะหาทางรอดชีวิตให้ฮ่าวหยาง ก็ช่างไร้เดียงสาเกินไปแล้ว!

ดังนั้นเขาจึงรีบพูดกับเย่เฉินด้วยความเคารพว่า "คุณเย่ ผมคิดว่า..."

“ไม่ต้องคิดแล้ว!” เย่เฉินไม่รอให้เขาพูดจบก็ขัดจังหวะคำพูดของเขาโดยตรง จากนั้นก็พูดอย่างเย็นชาว่า “แต่ละคนมีโอกาสที่จะแสดงความคิดเห็นแค่ครั้งเดียวเท่านั้น และความคิดเห็นของคุณก็ถูกแสดงออกมาแล้ว”

หลังจากนั้นเขามองไปที่เฟ่ยเข่อซินและถามเสียงเรียบ "คุณหนูเฟ่ย คุณคิดอย่างไร?"