“ฉัน?”
เฟ่ยเข่อซินไม่เคยคิดเลยว่า เย่เฉินจะปล่อยให้เธอแสดงความคิดเห็นออกมาในเวลานี้
เธอรู้ดีถึงสถานะของตนในตระกูลเฟ่ย อย่าว่าแต่เรื่องไม่สามารถเปรียบเทียบได้กับเฟ่ยซานไห่ เฟ่ยเสวปิง แม้แต่เฟ่ยฮ่าวหยางเธอก็ยังเทียบไม่ได้
แม้ว่าคุณปู่จะชอบเธอ แต่เมื่อเป็นเรื่องของความอาวุโส เธอก็ทำได้เพียงยืนอยู่ข้างหลังอย่างเงียบๆ
ยิ่งไปกว่านั้น วันนี้ที่เธออยู่ที่นี่แต่กลับไม่เห็นพ่อแม่ของตน เธอก็พอจะสามารถเดาได้แล้วว่าลุงใหญ่เฟ่ยซานไห่จะต้องขับไล่พ่อแม่ของเธอออกจากตระกูลเฟ่ยไปแล้ว และในเวลานี้ เธอที่อยู่ตรงนี้ไม่มีความมั่นใจใดเหลืออยู่เลย
เย่เฉินเห็นว่าเธอรู้สึกกังวลอยู่บ้างจึงเอ่ยปากออกมา “คุณหนูเฟ่ย ถ้าคุณมีความคิดใด ๆ ก็พูดออกมา อย่ากลัวว่าจะไปทำให้ใครไม่พอใจ ผมจะเป็นคนตัดสินใจแทนคุณเอง!”
เฟ่ยเข่อซินเม้มริมฝีปาก ในใจรู้สึกปลอดภัยมากขึ้น
เมื่อเย่เฉินบอกว่าจะตัดสินให้เธอ ดังนั้นเธอจึงเรียกความกล้าหาญออกมาทันทีและพูดเสียงดังว่า “คุณเย่ ฉันคิดว่าทางออกที่ดีที่สุดตอนนี้คือด้านหนึ่งปล่อยให้เฟ่ยฮ่าวหยางชดใช้ในสิ่งที่เขาทำลงไปทั้งหมด!”
เมื่อเฟ่ยเสวปิงและภรรยาของเขาได้ยินดังนี้พวกเขาก็ระเบิดออกมาทันที ภรรยาของเขาชี้ไปที่เฟ่ยเข่อซินและด่าอย่างโกรธเคือง "เฟ่ยเข่อซิน แกมันเป็นน้าเล็กไร้หัวใจ ไม่ว่าจะพูดยังไงฮ่าวหยางก็เป็นหลานชายของแก แกถึงกับใจแข็งปล่อยให้เขาไปตาย?”
เฟ่ยเสวปิงก็กัดฟันและด่าว่า: "เฟ่ยเข่อซินเอ๋ยเฟ่ยเข่อซิน เธอมันจิตใจเหมือนอสรพิษจริงๆ! เธอคิดว่าเป็นพวกเราที่ขับไล่พ่อแม่ของเธอ และคิดจะใช้โอกาสนี้เพื่อล้างแค้นให้ตัวเองใช่ไหม?"
เย่เฉินขมวดคิ้วเล็กน้อยในเวลานี้ และพูดกับว่านพั่วจวินว่า "พั่วจวิน สองคนนี้เจี๊ยวจ๊าวน่ารำคาญจริงๆ ตบปาก!"
ว่านพั่วจวินไม่พูดพร่ำ เขาเดินเข้าไปอย่างรวดเร็ว จากนั้นก็ตบเฟ่ยเสวปิงจนกระเด็นถอยหลัง แล้วตบหน้าภรรยาของเขาไปทีหนึ่งจนอีกฝ่ายตัวหมุนและเป็นลมไปในที่นั้นทันที
ในเวลานี้ เย่เฉินมองไปที่เฟ่ยเข่อซินและกล่าวว่า "คุณเอ่ยต่อไปเถอะ"
เฟ่ยเข่อซินพยักหน้าและพูดต่อ "อีกด้านหนึ่ง พวกเราควรเปิดเผยการกระทำทั้งหมดของเขาต่อสาธารณชน อย่าได้ปกปิดไว้เป็นอันขาด!"
แต่เดิมเขาคิดว่า เฟ่ยเข่อซินจงใจเล่นเกมตัดส่วนน้อยเพื่อรักษาส่วนมากเพื่อแลกกับความโปรดปรานจากเย่เฉิน
อีกทั้งเขายังถึงกับรู้สึกว่า เฟ่ยเข่อซินอาจต้องการใช้โอกาสนี้เพื่อยึดตำแหน่งผู้นำตระกูลเฟ่ยไปอีกด้วย
เรื่องนี้ทำให้ในใจของเขาโกรธเคืองเฟ่ยเข่อซินมากขึ้นหลายส่วน
เดิมทีเขาต้องการใช้โอกาสนี้เพื่อฟื้นคืนอำนาจ แต่ไม่คาดคิดเลยว่า หลานสาวที่ตนไว้ใจมากที่สุดจะกระโดดออกมาเพื่อแย่งตำแหน่งของตนในเวลาแบบนี้
เขาอดไม่ได้ที่จะมองไปที่เฟ่ยเข่อซิน นัยน์ตาของเขาเต็มไปด้วยความโมโหและการตั้งคำถาม
เฟ่ยเข่อซินเพิ่งเคยเห็นปู่ของตนมองมาที่ตนแบบนี้เป็นครั้งแรก เธอตกตะลึงไป จากนั้นก็เข้าใจเหตุผลที่สายตาของปู่เป็นแบบนั้น
“ดูเหมือน... คุณปู่คงเข้าใจฉันผิดแล้ว...”

ความคิดเห็น
ความคิดเห็นของผู้อ่านเกี่ยวกับนิยาย: ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน
ไอเซียวฉางควนไม่น่าเกิดมาเป้นผชอ่ะ ขี้ขลาดกว่าผู้หญิงเลยอะ...
เมื่อเย่เฉินอยุ่กะอีหว่านเฮ่อแล้ว พระเอกกุแม่งดูโง่ไปเลย 555...
บางทีก้ขัดใจไอหว่านเฮ่อน่ะ สำหรับเองมันอาจจะสมควร แต่กับคนยุคปัจจุบัน จะให้มาคุกเข่าตรงหน้าทั้ง3คนแล้วยิ่งผู้อาวุโสด้วย ตัวเองทำตัวสูงส่ง แต่กับเย่เฉินไม่ใช่ สมควรมันก้สมควร แต่ไม่นึกถึงใจเย่เฉินที่ลำบากบ้าง มีอายุ300-400ปีแล้วทำตัวสูงส่งว่างั้น...
ไม่เข้าใจเลยว่าทำไมหานเหมยชิงถึงเคยชอบไอขี้โม้อย่างเซียวฉางควน ดูไปดูมา ฉางชวนก้เหมาะกับหม่าหลันดี คู่ชีวิตชัดๆ ตัวเองความสามารถก้ไม่มี เขาดูถูกมึง หรือพูดแขวะก้ไม่แปลกแต่ไอฉางควนก้ยังหน้าด้านโชว์โง่ โชว์ว่าตัวเองมีความสามารถ เหมาะกับอีหม่าหลันล่ะ...
ทำไมตอนซ้ำเยอะ ตอนก้ขาดหาย...
เอาตรงๆผมอ่านมา ก้ไม่ได้สงสารหงเยนน่ะ แต่แค่ใจจริงผมให้เลือกว่าใครจะตาย อยากจะให้อีหม่าหลันตายห่าไปมากกว่าอีก ไม่มีหม่าหลันอยู่แม่จะอ่านสนุกกว่านี้มาก...
เองก้อยากให้หม่าหลันเสียสติไม่ใช่หรอเย่เฉิน ส่วนชูหรันมึงก้เข้าข้างแม่ตีวเองเกิ้น รู้ทั้งรู้นิสัย สันดานแม่เป้นงี้ก้ยังเลือกที่จะเข้าข้าง พระเอกทิ้งเองไปหานานาโกะหรือกู้ชิวอี้จะสมน้ำหน้าให้ ดีเกิน กตัญญูจนโง่...
กูไม่เข้าใจจริง ผู้เขียนมึงหลงรักหม่าหลันขนาดนั้นเลย ทำไมต้องให้อีนี่ มันสมหวังที่จะทำร้ายหงเย่นด้วยว่ะ ทำไมไม่ให้อีหม่าหนักใจจนตาย ทำร้านหงเย้นไม่สำเร็จด้วย คนเขี่ยไร อิจฉาตาร้อนขนาดนี้น เมื่อไหร่แม่งจะตายสักที อีท่าเนี่ย...
พาหลิวหม่านฉงชมมหาลัย ไรมันเกี่ยวไรกับการปรับแต่งแล้วสรรหาเพราะเย่เฉิน เย่เฉินไม่ได้สร้างมหาลัยสะหน่อย หรือเป้นเพราะที่ ที่เย่เฉินเคยมาเรียนหรอ...
สมน้ำหน้าไอฉางควน เหมาะกับหม่าหลันดี ขี้โม้เหมือนกัน ว่าคนที่มีความสามารถว่ากระจอกเหมือนกัน หลงตัวเองเหมือนกัน พูดมาได้ไงมึงกับหานเหมยชิงเป้นคู่ฟ้าประทาน 5555 สมล่ะที่คบกังหม่าหลันได้...