ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน นิยาย บท 4206

คำพูดของเฟ่ยเข่อซินทำให้แต่ละคนในตระกูลเฟ่ยละอายใจเหนือจะเปรียบ

คำพูดเหล่านี้ทำให้พวกเขาตระหนักได้จริง ๆ ว่าตนเองเป็นผู้บริสุทธิ์ ตระกูลเฟ่ยเองก็ไม่ได้บริสุทธิ์!

ก่อนหน้านี้พวกเขาคิดว่าจะเสียสละเฟ่ยฮ่าวหยางเพียงคนเดียว เพื่อรักษาชื่อเสียงของตระกูลเฟ่ยทั้งหมดเอาไว้ ซึ่งนี่เท่ากับการหลีกเลี่ยงความรับผิดชอบต่อหน้าเย่เฉิน

เฟ่ยซานไห่เป็นคนแรกที่ได้สติกลับมาในเวลานี้ เขามองไปที่เย่เฉินและพูดด้วยความหวาดกลัว "คุณเย่...เหตุผลที่คุณผลักดันให้เรื่องการลักพาตัวฮ่าวหยางกลายเป็นประเด็นร้อนที่คนทั่วโลกจับตามอง หรือว่า...หรือว่าก็เพื่อทำให้ส่วนที่เหลือของตระกูลเฟ่ยต้องพ่ายแพ้ลงอย่างสมบูรณ์?!”

เย่เฉินเยาะเย้ยและกล่าวว่า “ฉันแค่ต้องการให้เฟ่ยฮ่าวหยางและทั้งตระกูลเฟ่ยต้องจ่ายค่าชดใช้ในเรื่องนี้! เฟ่ยฮ่าวหยางได้ทำเรื่องที่ผิดศีลธรรมไปมากมาย เรื่องพวกนี้ ควรจะถูกเปิดเผยอย่างละเอียด”

พูดจบ เย่เฉินก็มองไปที่เฟ่ยเข่อซินและพูดด้วยความพึงพอใจ "คุณหนูเฟ่ย ตระกูลเฟ่ยมีผู้คนมากมายหลายปาก แต่กลับมีแค่วิธีของคุณคนเดียวที่มีความจริงใจในการแก้ปัญหา สิ่งที่คนอื่นๆคิด สุดท้ายก็แค่การหาวิธีกดเรื่องนี้ลงไปเท่านั้น พูดให้ชัดเจน ก็คือคิดแค่จะหลบเลี่ยงความรับผิดชอบ"

จากนั้นเขาก็มองไปรอบ ๆ และจ้องไปที่คนในตระกูลเฟ่ย ก่อนจะพูดด้วยน้ำเสียงเย็นชา "พวกคุณไม่มีความละอายกับเรื่องนี้แม้แต่ในกระดูก! ซ้ำยังต้องการพึ่งพาเงินเพื่อแก้ปัญหานี้อีกเดียว ผมขอถามพวกคุณ เงินสามารถบันดาลได้ทุกอย่างหรือยังไง?!”

คนในตระกูลเฟ่ยไม่มีใครกล้าตอบ

เย่เฉินมองไปที่เฟ่ยเจี้ยนจงและถามอย่างเย็นชาว่า "คุณท่านเฟ่ย ถ้าผมจำไม่ผิด ปีนี้คุณอายุเก้าสิบกว่าปีแล้วใช่ไหม?"

เฟ่ยเจี้ยนจงพูดได้เพียงด้วยความอับอายอย่างยิ่ง "คุณเย่...ไม่มีเงินจำนวนใดที่พอจะทำให้คนตายให้ฟื้นคืนชีพได้ แต่... หากเงินชดเชยมากเพียงพอ ก็จะทำให้ครอบครัวของพวกเขาพึงพอใจกับการชดเชยได้ อีกทั้งยังทำให้ครอบครัวของพวกเธออยู่ได้อย่างไร้กังวลไปตลอดชีวิต..."

เย่เฉินเยาะเย้ยและพยักหน้า “ใช่ คุณพูดถูก! นี่คือความคิดโดยกำเนิดของคนรวยอย่างพวกคุณ เมื่อฆ่าคนโดยตั้งใจ บังเอิญชนคนตายไป หรือบางทีก็ฆ่าคนไปโดยไม่ได้เจตนา ในสายตาของพวกคุณคนรวย เงินสามารถแก้ไขได้ทุกปัญหา”

“คุณสามารถใช้เงินจำนวนมหาศาลเพื่อทำให้ครอบครัวของผู้เสียหายไม่เพียงแต่ไม่เกลียดพวกคุณ แต่ยังขอบคุณพวกคุณโดยไม่ตั้งใจ แม้ว่าพวกเขาจะขึ้นศาล พวกเขาก็จะแสดงความให้อภัยกับคุณต่อหน้าผู้พิพากษา... "

เมื่อพูดถึงตรงนี้ จู่ๆเย่เฉินก็รู้สึกถูกกระตุ้นขึ้นมาและถามเสียงดัง “แต่ว่า! ต่อให้พวกคุณสามารถใช้เงินเพื่อทำให้ครอบครัวของเหยื่อรู้สึกขอบคุณได้ แต่เหยื่อที่เสียชีวิตอย่างน่าสังเวชในมือของพวกคุณจะไม่มีวันฟื้นจากความตายได้! พวกเขาจะไม่มีวันได้ สัมผัสความงดงามของโลกใบนี้แล้ว ไม่สามารถใช้ชีวิตไปอีกได้!"