ทันทีที่เขาคิดแบบนี้ เขาก็พูดด้วยความเคารพทันทีว่า "คุณเย่ไม่ต้องกังวล อีกเดี๋ยวผมจะขอให้ทนายเตรียมเอกสารและมอบทรัพย์สินทั้งหมดของผมให้เข่อซิน"
หลังจากนั้น เขาก็เอ่ยด้วยอารมณ์บางอย่างว่า "ผมเองก็อยู่ได้อีกไม่ถึงปีสองปีแล้ว หลังจากผ่านเรื่องราวมาหลากหลาย ผมก็ตาสว่างเรื่องเงินแล้ว"
เย่เฉินพยักหน้าด้วยความพึงพอใจและกล่าวว่า “ผมรู้ นี่ไม่ใช่เรื่องง่ายสำหรับคุณที่ทำงานหนักมาทั้งชีวิต ตอนนี้คุณอายุมากแล้ว หาเงินมาได้มากมายขนาดนี้ โดยทั่วไปติแล้ว มันไม่ได้มีความหมายอะไรกับคุณสักเท่าไหร่ ยิ่งไปกว่านั้นก็เพราะเงินที่ทำให้แม้แต่ลูกชายของคุณก็คิดจะฆ่าคุณ พูดไปแล้ว ผมก็รู้สึกเสียใจแทนคุณอยู่บ้าง”
เฟ่ยเจี้ยนจงถอนหายใจและพูดด้วยใบหน้าเศร้าโศก “คุณเย่พูดถูก…อายุมาถึงปูนนี้แล้ว มันไม่มีความหมายอะไรอีกแล้ว…”
เย่เฉินยิ้มน้อยๆและเอ่ยเรียบๆว่า “โดยปกติแล้วมันก็เป็นอย่างนี้แหละ อย่างไรก็ตาม ผมกลับสามารถให้โอกาสคุณได้ใช้จ่ายเงินสักครั้งได้”
เฟ่ยเจี้ยนจงตกตะลึงไปและรีบถาม "คุณเย่ คุณหมายความว่าอย่างไร?"
เย่เฉินพูดด้วยรอยยิ้มอย่างไม่ใส่ใจ “คุณไม่ได้คิดจะซื้อยาอายุวัฒนะมาโดยตลอดไม่ใช่หรือไง? หากผมจำไม่ผิด ในงานประมูลที่จินหลิง คุณเสนอราคาไปที่สองแสนหนึ่งหมื่นล้าน”
เมื่อ เฟ่ยเจี้ยนจงได้ยินแบบนี้ เขาก็ยังไม่แน่ใจว่าเย่เฉินหมายถึงอะไร แต่ก็ตื่นเต้นมากจนควบคุมตัวเองไม่ได้และรีบพูดว่า: "ใช่...ใช่ครับ... คุณเย่...ตอนนั้น...ตอนนั้นผม..เสนอราคาไปสองแสนหนึ่งหมื่นล้านจริงๆ...คุณ...ทำไมคุณถึงได้ถามถึงเรื่องนี้ครับ?"
เย่เฉินยิ้มหยอกและไม่ตอบคำถามของเขา แต่เขากลับมองไปที่เฟ่ยเข่อซินและพูดว่า "คุณหนูเฟ่ย หลังจากที่คุณได้เป็นผู้สืบทอดของตระกูลเฟ่ยแล้วและเข้าครอบครองทรัพย์สินทั้งหมดของคุณท่านเฟ่ยได้เมื่อไหร่ เพื่อเป็นการแสดงความยินดีกับคุณ ผมสามารถยกเว้นและให้โอกาสคุณในการซื้อยาอายุวัฒนะสักครั้งหนึ่ง!"
เมื่อ เฟ่ยเจี้ยนจงได้ยินสิ่งนี้ เขาก็ตกตะลึง!
“ยาอายุวัฒนะ!”
“เย่เฉินยินดีที่จะขายอายุวัฒนะให้เข่อซิน!”
“ถ้าฉันได้ยาอายุวัฒนะนี้ อย่างน้อยก็จะมีชีวิตอยู่ต่อไปได้อีกสิบถึงยี่สิบปีเป็นอย่างน้อย...”
ดังนั้น เขาจึงมองไปที่เฟ่ยเข่อซินโดยไม่รู้ตัว ดวงตาของเขาเต็มไปด้วยความคาดหวังอันแรงกล้า
และเฟ่ยเข่อซินก็ไม่ทำให้เฟ่ยเจี้ยนจงผิดหวัง
ในเวลานี้เธอเอ่ยปากออกมาอย่างตื่นเต้นมากว่า “คุณเย่ คุณพูดจริงหรือ? คุณจะยกเว้นและให้โอกาสฉันในการซื้อยาอายุวัฒนะจริงๆ?”
เย่เฉินพยักหน้าและเอ่ยเรียบๆ “ผมพูดคำไหนคำนั้น”
ขณะพูด เขาก็มองไปที่เฟ่ยเจี้ยนจงและพูดว่า "ตอนนั้นในงานประมูลพวกคุณประมูลไปที่สองแสนหนึ่งหมื่นล้านดอลลาร์ วันนี้ เห็นแก่หน้าของคุณหนูเฟ่ย ผมจะให้พวกคุณในราคาถ้วนๆ สองแสนล้านดอลลาร์”
เฟ่ยเข่อซินโพล่งออกมาโดยไม่คิดว่า "ตกลง! ฉันจะซื้อมัน!"

ความคิดเห็น
ความคิดเห็นของผู้อ่านเกี่ยวกับนิยาย: ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน
ไอเซียวฉางควนไม่น่าเกิดมาเป้นผชอ่ะ ขี้ขลาดกว่าผู้หญิงเลยอะ...
เมื่อเย่เฉินอยุ่กะอีหว่านเฮ่อแล้ว พระเอกกุแม่งดูโง่ไปเลย 555...
บางทีก้ขัดใจไอหว่านเฮ่อน่ะ สำหรับเองมันอาจจะสมควร แต่กับคนยุคปัจจุบัน จะให้มาคุกเข่าตรงหน้าทั้ง3คนแล้วยิ่งผู้อาวุโสด้วย ตัวเองทำตัวสูงส่ง แต่กับเย่เฉินไม่ใช่ สมควรมันก้สมควร แต่ไม่นึกถึงใจเย่เฉินที่ลำบากบ้าง มีอายุ300-400ปีแล้วทำตัวสูงส่งว่างั้น...
ไม่เข้าใจเลยว่าทำไมหานเหมยชิงถึงเคยชอบไอขี้โม้อย่างเซียวฉางควน ดูไปดูมา ฉางชวนก้เหมาะกับหม่าหลันดี คู่ชีวิตชัดๆ ตัวเองความสามารถก้ไม่มี เขาดูถูกมึง หรือพูดแขวะก้ไม่แปลกแต่ไอฉางควนก้ยังหน้าด้านโชว์โง่ โชว์ว่าตัวเองมีความสามารถ เหมาะกับอีหม่าหลันล่ะ...
ทำไมตอนซ้ำเยอะ ตอนก้ขาดหาย...
เอาตรงๆผมอ่านมา ก้ไม่ได้สงสารหงเยนน่ะ แต่แค่ใจจริงผมให้เลือกว่าใครจะตาย อยากจะให้อีหม่าหลันตายห่าไปมากกว่าอีก ไม่มีหม่าหลันอยู่แม่จะอ่านสนุกกว่านี้มาก...
เองก้อยากให้หม่าหลันเสียสติไม่ใช่หรอเย่เฉิน ส่วนชูหรันมึงก้เข้าข้างแม่ตีวเองเกิ้น รู้ทั้งรู้นิสัย สันดานแม่เป้นงี้ก้ยังเลือกที่จะเข้าข้าง พระเอกทิ้งเองไปหานานาโกะหรือกู้ชิวอี้จะสมน้ำหน้าให้ ดีเกิน กตัญญูจนโง่...
กูไม่เข้าใจจริง ผู้เขียนมึงหลงรักหม่าหลันขนาดนั้นเลย ทำไมต้องให้อีนี่ มันสมหวังที่จะทำร้ายหงเย่นด้วยว่ะ ทำไมไม่ให้อีหม่าหนักใจจนตาย ทำร้านหงเย้นไม่สำเร็จด้วย คนเขี่ยไร อิจฉาตาร้อนขนาดนี้น เมื่อไหร่แม่งจะตายสักที อีท่าเนี่ย...
พาหลิวหม่านฉงชมมหาลัย ไรมันเกี่ยวไรกับการปรับแต่งแล้วสรรหาเพราะเย่เฉิน เย่เฉินไม่ได้สร้างมหาลัยสะหน่อย หรือเป้นเพราะที่ ที่เย่เฉินเคยมาเรียนหรอ...
สมน้ำหน้าไอฉางควน เหมาะกับหม่าหลันดี ขี้โม้เหมือนกัน ว่าคนที่มีความสามารถว่ากระจอกเหมือนกัน หลงตัวเองเหมือนกัน พูดมาได้ไงมึงกับหานเหมยชิงเป้นคู่ฟ้าประทาน 5555 สมล่ะที่คบกังหม่าหลันได้...