บทที่ 422
เย่เฉินพยักหน้า พูดว่า:”หวังเจิ้งกางพูดกับผมว่า เดือนหน้าต้องเก็บงานเสร็จแน่นอน ถึงตอนนั้นก็สามารถย้ายเข้าไปได้”
เซียวชูหรันพูดว่า: “เพิ่งจะตกแต่งเสร็จก็ย้ายเข้าไปไม่เหมาะมั้ง? ยังไงก็ยังต้องรอให้กลิ่นหมดก่อน”
หม่าหลันรีบพูดว่า: “ไม่ต้องไม่ต้อง ครั้งที่แล้วฉันไปดูกับพ่อแกแล้ว ที่เขาตกแต่งกันนั้น ของที่ใช้เป็นวัสดุนำเข้าไม่มีมลพิษ ฟอร์มาลดีไฮด์เป็นศูนย์ ในห้องไม่มีกลิ่นแม้แต่นิดเดียวจริงๆ อีกทั้งในคฤหาสน์ยังใสตัวกลองอากาศใหม่ กรองอากาศตลอด24ชั่วโมง ไม่รู้ว่าทันสมัย และดีแค่ไหน!”
เซียวชูหรันถึงได้พยักหน้า ไม่ได้พูดอะไรมาก
ที่จริงคฤหาสน์Tomson Rivieraสำหรับเธอแล้ว ไม่ได้รู้สึกอะไร
แต่ว่าครั้งที่แล้วเย่เฉินพูดถูก ย้ายเข้าไป อย่างน้อยก็สามารถพักคนละชั้นกับพ่อแม่ อย่างนี้ละก็ ก็มีพื้นที่ส่วนตัวมากขึ้น จะได้ไม่เหมือนกับตอนนี้แม้ว่าจะเป็นห้องของตัวเอง ก็ไม่มีความเป็นส่วนตัว
อีกทั้งยัง ตัวเองได้สัญญากับต่งรั่งหลินว่า หลังจากที่ย้ายเข้าไปอยู่ในคฤหาสน์จะเก็บไว้ให้เขาหนึ่งห้อง เชิญเธอมาพัก เธอผู้หญิงตัวคนเดียว พักที่โรงแรมคนเดียวตลอดที่จริงแล้วก็ค่อนข้างเงียบเหงา
คฤหาสน์สำหรับเย่เฉินแล้วยังไงก็ได้ ก่อนที่เขาจะอายุแปดขวบมีแต่เสื้อผ้าอาหารดีๆ หลังจากอายุแปดขวบอยู่ที่สถานเลี้ยงเด็กกำพร้าตั้งหลายปี เกินช่วงที่จะมีความสุขกับของนอกกายนานแล้ว
เวลานี้ จู่ๆหม่าหลันได้รับข้อความหนึ่ง หยิบโทรศัพท์ออกมาดู คิ้วขมวดอย่างมีความสุข
เธอพูดกับทั้งสามคนว่า: “ตอนบ่ายเพื่อนๆฉันนัดไปเล่นไพ่นกกระจอกที่บ้าน จะเล่นแปดรอบ อาหารเย็นไม่กลับมากินนะ”
หม่าหลันพูดอย่างไม่สนใจอะไรทั้งนั้น: “จะว่าไป ฉันออกไปเล่นไพ่นกกระจอกทุกวัน ยังไม่ใช่เพราะครอบครัวเราเหรอ? พ่อแกและยังมีไอ้สวะอีก เย่เฉินไม่เพียงแต่ไร้ประโยชน์ ยังเป็นคนที่ชอบไปหลอกลวงคนอื่นเขาไปทั่วต่อไปไม่แน่ว่าอาจจะสร้างความเดือดร้อนให้กับครอบครัวเราก็ได้ ตอนนี้แกกำลังเปิดธุรกิจอีก บริษัทยังไม่ได้ทุนคืน ต่อไปฉันและพ่อของแกแก่แล้วจะอยู่ยังไง? ตอนนี้ฉันกำลังใช้การเล่นไพ่นกกระจอกเพื่อหารายได้เลี้ยงตัวเองตอนแก่ หารายได้เสริมให้กับครอบครัว!”
เย่เฉินได้ยินแล้วไม่สบอารมณ์
แม่ยายคนนี้ มีเรื่องไม่มีเรื่องก็ชอบดึงตัวเองออกมาพูดเหน็บแหนบ ถึงตอนนี้แล้วยังคิดว่าตัวเองเป็นนักต้มตุ๋น อยากจะพูดใส่หน้าเธออย่างแรงจริงๆ บอกกับเธอว่า: “ในเมื่อคุณคิดว่าฉันเป็นนักต้มตุ๋น งั้นคฤหาสน์ที่ฉันต้มตุ๋นมา งั้นคุณก็อย่าเสนอหน้าเข้ามาอยู่!
จะว่าไปแล้ว แม่ยายคนนี้ของตัวเอง ขาดการอบรมสั่งสอน!
------------

ความคิดเห็น
ความคิดเห็นของผู้อ่านเกี่ยวกับนิยาย: ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน
ไอเซียวฉางควนไม่น่าเกิดมาเป้นผชอ่ะ ขี้ขลาดกว่าผู้หญิงเลยอะ...
เมื่อเย่เฉินอยุ่กะอีหว่านเฮ่อแล้ว พระเอกกุแม่งดูโง่ไปเลย 555...
บางทีก้ขัดใจไอหว่านเฮ่อน่ะ สำหรับเองมันอาจจะสมควร แต่กับคนยุคปัจจุบัน จะให้มาคุกเข่าตรงหน้าทั้ง3คนแล้วยิ่งผู้อาวุโสด้วย ตัวเองทำตัวสูงส่ง แต่กับเย่เฉินไม่ใช่ สมควรมันก้สมควร แต่ไม่นึกถึงใจเย่เฉินที่ลำบากบ้าง มีอายุ300-400ปีแล้วทำตัวสูงส่งว่างั้น...
ไม่เข้าใจเลยว่าทำไมหานเหมยชิงถึงเคยชอบไอขี้โม้อย่างเซียวฉางควน ดูไปดูมา ฉางชวนก้เหมาะกับหม่าหลันดี คู่ชีวิตชัดๆ ตัวเองความสามารถก้ไม่มี เขาดูถูกมึง หรือพูดแขวะก้ไม่แปลกแต่ไอฉางควนก้ยังหน้าด้านโชว์โง่ โชว์ว่าตัวเองมีความสามารถ เหมาะกับอีหม่าหลันล่ะ...
ทำไมตอนซ้ำเยอะ ตอนก้ขาดหาย...
เอาตรงๆผมอ่านมา ก้ไม่ได้สงสารหงเยนน่ะ แต่แค่ใจจริงผมให้เลือกว่าใครจะตาย อยากจะให้อีหม่าหลันตายห่าไปมากกว่าอีก ไม่มีหม่าหลันอยู่แม่จะอ่านสนุกกว่านี้มาก...
เองก้อยากให้หม่าหลันเสียสติไม่ใช่หรอเย่เฉิน ส่วนชูหรันมึงก้เข้าข้างแม่ตีวเองเกิ้น รู้ทั้งรู้นิสัย สันดานแม่เป้นงี้ก้ยังเลือกที่จะเข้าข้าง พระเอกทิ้งเองไปหานานาโกะหรือกู้ชิวอี้จะสมน้ำหน้าให้ ดีเกิน กตัญญูจนโง่...
กูไม่เข้าใจจริง ผู้เขียนมึงหลงรักหม่าหลันขนาดนั้นเลย ทำไมต้องให้อีนี่ มันสมหวังที่จะทำร้ายหงเย่นด้วยว่ะ ทำไมไม่ให้อีหม่าหนักใจจนตาย ทำร้านหงเย้นไม่สำเร็จด้วย คนเขี่ยไร อิจฉาตาร้อนขนาดนี้น เมื่อไหร่แม่งจะตายสักที อีท่าเนี่ย...
พาหลิวหม่านฉงชมมหาลัย ไรมันเกี่ยวไรกับการปรับแต่งแล้วสรรหาเพราะเย่เฉิน เย่เฉินไม่ได้สร้างมหาลัยสะหน่อย หรือเป้นเพราะที่ ที่เย่เฉินเคยมาเรียนหรอ...
สมน้ำหน้าไอฉางควน เหมาะกับหม่าหลันดี ขี้โม้เหมือนกัน ว่าคนที่มีความสามารถว่ากระจอกเหมือนกัน หลงตัวเองเหมือนกัน พูดมาได้ไงมึงกับหานเหมยชิงเป้นคู่ฟ้าประทาน 5555 สมล่ะที่คบกังหม่าหลันได้...