ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน นิยาย บท 4223

และเย่เฉินผู้ที่ได้รับเงินมาแล้วก็รักษาสัญญาของเขาเช่นกัน เขาหยิบยาอายุวัฒนะออกมาและแบ่งออกเป็นสี่ส่วนต่อหน้าเฟ่ยเจี้ยนจง

เฟ่ยเจี้ยนจงมองไปที่ยาอายุวัฒนะ ดวงตาของเขาเต็มไปด้วยความคาดหวังจบแทบจะอยากกระโดดออกจากดวงตาของตนเพื่อไปโอบกอดยาอายุวัฒนะที่ตนฝันหาเอาไว้

คนอื่นๆในตระกูลเฟ่ยก็ล้วนจ้องมองตาโต พวกเขาทั้งหมดก็ได้ยินเกี่ยวกับผลลัพธ์น่ามหัศจรรย์ของยาอายุวัฒนะแล้ว ดังนั้นตอนนี้พวกเขาจึงอยากเห็นด้วยตาตัวเองว่ายาเม็ดนี้มีมนต์ขลังจริง ๆ หรือไม่

หลังจากแยกส่วนยาอายุวัฒนะแล้ว เย่เฉินก็เก็บขึ้นมาสามส่วน จากนั้นก็มอบส่วนที่เหลือให้เฟ่ยเข่อซินและกล่าวว่า “คุณหนูเฟ่ย ตอนนี้ยาอายุวัฒนะหนึ่งในสี่ส่วนเป็นของคุณแล้ว จะใช้มันยังไงทั้งหมดขึ้นอยู่กับดุลยพินิจของคุณเอง "

เฟ่ยเข่อซินกล่าวด้วยความซาบซึ้ง "ขอบคุณคุณเย่!"

หลังจากนั้นเธอหันกลับมามองคุณปู่ของเธอเฟ่ยเจี้ยนจง และยื่นยาอายุวัฒนะให้เขาโดยไม่ลังเลและกล่าวด้วยความเคารพว่า “คุณปู่ คุณเป็นรากเหง้าของตระกูลเฟ่ย หากไม่มีคุณก็ไม่มีตระกูลเฟ่ยในตอนนี้ ดังนั้นยาอายุวัฒนะหนึ่งในสี่ส่วนนี้คุณสมควรได้รับมันอย่างไม่ต้องสงสัย...โปรดรับมันเอาไว้!"

เฟ่ยเจี้ยนจงเอื้อมมือออกไปเพื่อรับยาอายุวัฒนะมา ในใจของเขาทั้งตื่นเต้นและซาบซึ้ง

ตื่นเต้นที่ในที่สุดคนเองก็ได้ยาอายุวัฒนะมาแล้ว และสามารถยืดเวลาชีวิตออกไปได้

และซาบซึ้งที่หลานสาวของตน ไม่ได้ทำให้เขาผิดหวังจริงๆ แม้ว่าเธอจะกุมอำนาจใหญ่ไว้แล้ว แต่เธอก็ยังเคารพตนเองเหมือนเก่า ในขณะเดียวกันก็ไว้หน้าเขาและหวังดีต่อเขาจากใจจริง

เมื่อคิดถึงเรื่องนี้ การสูญเสียตำแหน่งผู้นำตระกูลเฟ่ยไป สำหรับเขาแล้วมันก็ไม่มีผลเสียอะไรกับเขาอีก

ตรงกันข้าม เขารู้สึกว่าต่อจากนี้ไป เขาจะสามารถเกษียณตัวเองไปอยู่หลังม่านได้อย่างสมบูรณ์ กินยาอายุวัฒนะและร้องรำทำเพลง อย่างน้อยๆก็สามารถอยู่อย่างมีความสุขไปได้สิบหรือยี่สิบปี

ถ้าหลานสาวสุดล้ำค่าของตนยังพยายามอย่างไม่ลดละและช่วยให้ตนได้รับยาอายุวัฒนะอีกสักเม็ด อย่างนั้นตนก็คงไม่มีปัญหาที่จะมีชีวิตอยู่ต่อไปอีกสามสิบหรือสี่สิบปี

สำหรับตำแหน่งผู้นำตระกูลเฟ่ย ก็ไม่มีอะไรให้ต้องอาลัยอาวรณ์แล้ว

เมื่อคิดถึงจุดนี้ อารมณ์ของเฟ่ยเจี้ยนจงก็เบิกบานขึ้นในทันใด

ความรู้สึกของการคิดตกอย่างกะทันหันนี้ ไม่เพียงแต่ทำให้หัวใจของเขาถูกเปิดออกเท่านั้น แต่ยังแทบจะเป็นการทำลายห้องภายในใจเหล่านั้นของเขาไปอีกด้วย

ดังนั้น เขาจึงกินยาอายุวัฒนะหนึ่งในสี่ส่วนเข้าไปในปากอย่างไม่ต้องคิด เขาหลับตาลงและใช้ใจสัมผัสถึงพลังพิเศษของยาอายุวัฒนะอย่างระมัดระวัง

ในเวลานี้ เฟ่ยเจี้ยนจงซาบซึ้งจนเต็มไปด้วยน้ำตา ในที่สุดเขาก็ได้ยาอายุวัฒนะ ในอีกไม่กี่ปีข้างหน้า เขาก็ไม่ต้องกังวลเรื่องความตายอีกแล้ว

เขาตื่นเต้นมากจนร้องไห้เงียบๆ เป็นเวลานานก่อนจะลืมตาขึ้นมองไปที่เย่เฉิน และเอ่ยสะอื้นด้วยความตื้นตันว่า “กตัญญูและพูดว่า “คุณเย่ ขอบคุณสำหรับความเมตตาของคุณ! ผมจะจำมันไว้ตลอดชีวิต!”

เย่เฉินโบกมือ เขาชี้ไปที่เฟ่ยเข่อซินและพูดว่า “ต้องขอบคุณหลานสาวของคุณต่างหาก เธอให้ยาอายุวัฒนะกับคุณ”

เฟ่ยเจี้ยนจงพยักหน้า "ผมเข้าใจ!"

พูดจบ เขาก็หันกลับมาและพูดกับเฟ่ยเข่อซินอย่างรวดเร็ว "เข่อซิน...ขอบคุณเธอ ... "

เฟ่ยเข่อซินรีบพูดว่า “คุณปู่ คุณกำลังพูดถึงเรื่องอะไร พวกนี้เป็นหน้าที่ของหนู!”

เฟ่ยเจี้ยนจงอดไม่ได้ที่จะถอนหายใจ "เด็กดี ปู่ไม่ได้รักใคร่เอ็นดูเธอโดยเปล่าประโยชน์จริงๆ ... "

เย่เฉินมองดูเวลาแล้วพูดว่า “นี่ก็สายแล้ว ผมยังต้องกลับไปที่พรอวิเดนซ์ คืนนี้พวกคุณก็จัดการเรื่องภายในให้ดีเถอะ พรุ่งนี้เช้าก็ประกาศอย่างเป็นทางการให้ทุกคนในสังคมรับรู้ ผมจะไปรอที่หน้าทีวี เพื่อดูผลงานของคุณ!"