ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน นิยาย บท 4230

จนถึงตอนนี้ หลี่ญ่าหลินไม่มีเวลามาสนใจเรื่องการลักพาตัวเฟ่ยฮ่าวหยางแล้ว

หลังจากเกิดเรื่องอื้อฉาวครั้งใหญ่แบบนี้ นอกจากเรื่องที่คนอเมริกันจะโกรธตระกูลเฟ่ยแล้ว มันยังทำให้คนอเมริกันผิดหวังต่อระบบบังคับใช้กฎหมายของอเมริกาทั้งหมดด้วย

นั่นเพราะ หญิงสาวไร้เดียงสาจำนวนมากต้องเสียชีวิตลงอย่างผิดปกติ แต่ตำรวจกลับไม่ได้ไขคดีนี้ แถมที่เรื่องแดงขึ้นมา กลับเป็นเพราะผู้ลักพาตัวที่ทุกคนเกลียดชังมาก่อน

เพียงพริบตา ผู้ลักพาตัวก็กลายเป็นวีรบุรุษที่โลกชื่นชมในทันที และเฟ่ยฮ่าวหยางที่แต่เดิมผู้คนล้วนเห็นอกเห็นใจอย่างสุดซึ้ง พริบตาก็กลายมาเป็นเป้าหมายให้คนถ่มน้ำลายและสาปแช่งไปทั่วโลก

แถมชื่อเสียงที่เสื่อมถอยลงไปอย่างรุนแรง นอกจากตระกูลเฟ่ยแล้วก็ยังมีตำรวจนิวยอร์กที่พลอยได้รับผลกระทบไปด้วย ก

ดังนั้น หลี่ญ่าหลินจึงต้องศึกษาสถานการณ์ปัจจุบันกับผู้นำและเพื่อนร่วมงานของเขาก่อน และพยายามคิดหาวิธีรักษาหน้าตาของตำรวจนิวยอร์กเอาไว้สักหน่อย

ระหว่างทางกลับสถานีตำรวจ ในใจของหลี่ญ่าหลินงหงุดหงิดอย่างมาก เมื่อคิดถึงเบาะแสจำนวนมากที่มักจะไม่ชัดเจน ก็ตัดสินใจโทรหาเพื่อนซี้ของเขาอย่างอานโฉงชิว

สำหรับหลี่ญ่าหลิน แล้วอานโฉงชิวไม่ใช่แค่พี่ชายที่ดีของเขามานานหลายปี แต่ยังเป็นครูและเพื่อนที่ดีอีกด้วย

ตนเป็นคนอารมณ์ร้อน ในขณะที่อานโฉงชิวนั้นอ่อนโยนกว่ามาก ดังนั้นทั้งสองจึงไม่เพียงแต่พูดคุยและเข้ากันได้ แต่ยังช่วยพัฒนาความคิดของกันและกันอีกด้วย

ในการสนทนาครั้งก่อน ทั้งสองคนคาดเดาว่ามีคนต้องการลงโทษตระกูลเฟ่ยต่อหน้าสาธารณะ พริบตาตอนนี้ก็ได้กลายเป็นจริงไปแล้ว ดังนั้นหลี่ญ่าหลินจึงต้องการพูดคุยเกี่ยวกับสถานการณ์ที่เกิดขึ้นอย่างกะทันหันนี้กับอานโฉงชิว เพื่อดูว่าเขามีความคิดที่แตกต่างออกไปหรือไม่

อย่างไรก็ตาม เมื่อเห็นว่าเป็นเวลาดึกแล้ว กู้ชิวอี้ก็เป็นห่วงสุขภาพของนายหญิงใหญ่อยู่บ้าง บวกกับเธอยังต้องเตรียมการขั้นสุดท้ายสำหรับการแสดงในเช้าวันพรุ่งนี้ ดังนั้นเธอจึงไม่สามารถเสียเวลาต่อไปได้ และเอ่ยปากว่า "คุณยาย...สายมากแล้วจริงๆ คุณคงจะเหนื่อยมากแล้ว คุณรีบกลับห้องไปพักผ่อนเถอะค่ะ ถ้าดึกไปกว่านี้หนูเองก็เกรงใจไม่กล้าจะรบกวนคุณยายต่อแล้ว...”

นายหญิงใหญ่รีบพูดว่า “ไม่เป็นไรไม่เป็นไร ยายไม่เหนื่อยเลยสักนิด หลายปีมานี้ ความกังวลที่ใหญ่ที่สุดของยายคือการหาหลานชายคนโตไม่เจอ และเกรงว่าจะไม่มีโอกาสได้เจอเขาแล้วตลอดชีวิต แต่ในเมื่อหนูมาที่นี่ได้ในวันนี้ ความกังวลของยายเองก็หายไปแล้วครึ่งหนึ่ง ในใจของยายก็มีความสุขเหลือเกิน..."

กู้ชิวอี๋พยักหน้าและพูดอย่างจริงจัง “คุณยาย ไม่ต้องห่วง ถ้าหนูมีเวลาหนูจะต้องมาหาคุณและคุณตาบ่อยๆแน่นอน!”

พูดไป เธอก็เอ่ยต่อด้วยความเกรงใจว่า “คุณยาย วันนี้ดึกมากแล้ว พรุ่งนี้หนูยังต้องไปซ้อมการแสดงครั้งสุดท้ายแต่เช้าตรู่ สมควรจะต้องบินกลับนิวยอร์กแล้วและนอนหลับเอาระหว่างทาง พอถึงก็น่าจะใกล้รุ่งสางพอดี"

ในเวลานี้นายหญิงใหญ่ถึงค่อยตระหนักว่าที่แท้กู้ชิวอี๋ยังมีธุระที่ต้องทำ ดังนั้นเธอจึงรีบพูดว่า "โอ้ เป็นยายที่ละเลยไป ไม่คิเว่าหนูจะยังมีธุระอย่างอื่น..."