ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน นิยาย บท 4233
อานข่ายเฟิงที่อยู่ข้างๆก็พยักหน้าคล้อยตาม : “ใช่พี่ ช่วงนี้ในแวดวงนี้ก็มีคนจำนวนมากที่กำลังเผยแพร่ถึงประสิทธิผลที่มหัศจรรย์ของยาอายุวัฒนะ เดิมทีฉันคิดอยากจะส่งคนคิดหาวิธีไปสืบ แต่ช่วงนี้งานเยอะมาก ไม่สามารถดึงกำลังออกมาได้เลยจริงๆ อยากจะรอหลังจากที่พี่กลับมาแล้ว พวกเราปรึกษากันให้ดีก่อนแล้วค่อยตัดสินใจ”
อานโฉงชิวมองดูเวลาแล้วเอ่ยขึ้น : “แม่ คืนนี้ดึกเกินไปแล้ว ไม่อย่างนั้นแม่ไปพักผ่อนก่อน ผมกับข่ายเฟิงไปอยู่เป็นเพื่อนพ่อ รอให้แม่พักผ่อนแล้ว พรุ่งนี้ผมค่อยพูดถึงเรื่องยาอายุวัฒนะกับแม่กับทุกคนนะครับ”
นายหญิงใหญ่โบกมือ : “ไม่ต้องๆ แม่ไม่เหนื่อยเลยซักนิดเดียว ถ้าหากหนานหนานยังไม่ไป ฉันสามารถดึงเธอให้อยู่คุยได้อีกทั้งคืน ตอนนี้เธอกลับนครนิวยอร์กไปแล้ว หัวใจฉันนี่วังเวงมาก ยิ่งไม่อยากนอนเลย”
ว่าแล้วเธอก็มองไปรอบๆ แล้วเอ่ยพูดขึ้นกับทุกคน : “คืนนี้เราไม่ต้องรีบนอนกันหรอก เป็นการประชุมในครอบครัวแล้วกัน ทุกคนมาพูดคุยกันหน่อย”
ทุกคนเห็นนายหญิงใหญ่พูดแบบนี้แล้ว ก็รับปากกัน ทุกคนก็ตามนายหญิงใหญ่กลับมายังห้องรับแขกอีกครั้ง
หลังจากที่นั่งลงในห้องรับแขกแล้ว อานโฉงชิวก็เล่าถึงในระหว่างที่ไปเมืองจินหลิงของตัวเองก่อนหน้านี้ทั้งหมดออกมา
เมื่อทุกคนได้ยินที่เขาเล่าจากปากถึงยาอายุวัฒนะที่นำมาซึ่งประสิทธิภาพอันน่ามหัศจรรย์ให้พวกนักประมูลเหล่านั้น แต่ละคนก็ตกตะลึงกันจนอ้าปากค้าง
อานโฉงชิวรีบเอ่ยขึ้น : “แม่ ความจริงแล้ววิธีที่น่าเชื่อถือได้มากที่สุดก็คือปีหน้าพาพ่อไปเข้าร่วมการประมูลยาอายุวัฒนะด้วย ประมูลยาอายุวัฒนะที่งานประมูลแล้วก็กินยาที่งานไปเลย”
นายหญิงใหญ่ถอนหายใจออกมา : “แต่จากที่แกพูด พวกเขาจัดปีละครั้ง ปีนี้เพิ่งจะสิ้นสุดไป ถ้าอย่างนั้นครั้งต่อไปก็ต้องรออีกปีนึง ถึงแม้ว่าตอนนี้สภาพร่างกายของพ่อแกจะสามารถยื้อไปได้อีกปีนึงไม่ใช่ปัญหา แต่ตอนนี้ใช้ชีวิตแต่ละวันอยู่ท่ามกลางความเศร้าเสียใจ ถ้าหากข้ามไปอีกหนึ่งปี ฉันไม่รู้จริงๆว่าจะเกิดอะไรขึ้น ถ้าหากมีสถานการณ์อย่างวันนี้เกิดขึ้นอีก ถ้าอย่างนั้นพวกเราก็ไม่มีวิธีแล้ว.....”
พูดมานั้น นายหญิงใหญ่ก็เอ่ยขึ้นมาอีกครั้ง : “เมื่อกี้พวกแกก็ได้ยินที่หนานหนานบอกแล้ว ยาช่วยหัวใจทั้งหมดเหลือเพียงแค่เม็ดนี้เท่านั้น เพราะฉะนั้นพวกเราจะต้องเตรียมตัวเอาไว้ให้มาก งานประมูลเป็นแผนการสุดท้าย ถ้าหากสามารถได้ยาอายุวัฒนะมาจากช่องทางอื่นก่อนการประมูลก็คงจะดีมากเลย!”
บทใหม่
ประวัติการอ่าน
ความคิดเห็น
ความคิดเห็นของผู้อ่านเกี่ยวกับนิยาย: ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน
พูดมาได้ไงไม่ได้หวังเกินตัว แต่อยากมีลูกกะเย่เฉิน ถึงกับขนาดที่ว่าจะแอบมีความสัมพันกับพระเอกตอนหลับ แบบนี้ไม่ได้เรียกหวังเกินตัวเลยงั้นอ่าดิ 555 ผมชอบอ่านเรื่องโรงแมนติกน่ะ เพราะมันพอดี แต่เรื่องนี้อ่านแล้วไม่ฟินอ่ะ เรื่องความรักชายหญิง เพราะมันลุกหนักเกินไปจน จนไม่มีให้ลุ้นอาะ...
ไม่เข้าใจจริง ว่าทำไมต้องให้พระเอกชดเชย หรือชดใช้ความรักให้หญิงสาวพวกนี้ ถ้าเป้นกุ้ซิวอี้พอยอมรับได้เพราะ เป้นคู่หมั่นพระเอก แต่พวกที่เข้ามาหาพระเอก พระเอกก้แค่ช่วยไปเท่านั้น ให้จะได้สะดวกต่อการทำงานร่วมกัน ไม่ได้ช่วยเพราะรัก แต่พวกหล่อนกับบอกให้ชดใช้ ทั้งที่ที่พวกหล่อนมารักพระเอกแท้ๆ แต่กลับจะให้พระเอกชดใช้เนี่ยน่ะ...
เฮเลน่า แม่งก่น่ารังเกียจเกิ้น...
เฮเลน่ามึงก้ฝันกลางวันเกิ้น ถามหน่อยสู้ไรกับนานาโกะหรือกู้ซิวอิ้วอีกได้บ้าง เรื่องนี้ผู้หญิงแม่งก้มโนเก่งเกิน คิดว่าจะได้ใช้ชีวิตร่วมกับพระเอก 555...
แล้วตู้ไหชิง ไม่ใช่ผู้หญิงที่ไอซูเต้าขอแต่งงานหรอ ไม่รู้คนเขียน หรือคนแปลที่แปลมั่ว ซูเต้า ไม่เคยขอใครแต่งงาน แล้วไห่ชิงนั้นไม่ได้เรียกว่าขอแต่งงานหรอกหรอ 555...
พระเอกมันเป้นห่วงความรุ้สึกนานาโกะมากขนาดนั้น ไม่อยากให้เศร้าใจมากขนาดนี้น ทำไมไม่แต่งงานกับนานาโกะไปเลยล่ะ ขัดใจ ถ้าเป้นครอบครัวอื่นอยากยกความดีความชอบให้ลูกสาวอีกฝ่ายก้ไมาแปลก แต่ครอบครัวนานาโกะยังไงต่อให้ไม่ยกความดีความชอบให้นานาโกะ พ่อนานาโกะก้รักนานาโกะมากอยุ่ล่ะ แคร์ความรู้สึกนานาโกะมากขนาดนั้น แต่งงานไปนานาโกะไปเลย ได้จบๆ 555...
บางที อ.ก้เขียนลำเอียงเกินไป วานพั่วจวิ้นทำงานแค่ตายจนกว่าจะได้ยามา แต่ซูรั่วรี่ไม่ได้ทำไรเลย มาถึงก้ได้ยาล่ะ 555...
หม่าหลังนเอ๋ย หม่าหลัน!! คุณมึงมีสิทธิ์ไปสอนคนอื่นด้วยหรอ ตัวคุณมึงเองยังทำที่พูดไม่ได้เลย ยังมีน่าไปสอนคนอื่น 555 สนุกมาๆเลยครับ เรื่องแรกเลยที่อ่านแล้วอินขนาดนี้ ขอบคุณที่ทำออกมาให้อ่านครับ แต่ปรับให้ผญ.ที่เข้าหาพระเอก ไม่ต้องลุกหนักเกินไป มันดูน่าเบื่อ ดูขัดใจกับคนอ่าน เรื่องรักที่มีแต่พระเอกเข้าใจได้ แต่เรื่องที่อ่อยพระเอกขั้นสุด มันดูน่าเบื่อเกินไป ไม่ฟิน...
หม่าหลังนมากก...
สะใจมากกก...