นายหญิงใหญ่พยักหน้าลงเบาๆ : “ได้!”
เวลานี้ น้องสามอานจาวหนานมองดูโทรศัพท์มือถือที่อยู่ในโหมดห้ามรบกวนตลอดนั้น จู่ๆก็ร้องขึ้นด้วยความตกใจ : “ตระกูลเฟ่ยเกิดเรื่องใหญ่แล้วครับ!”
“ตระกูลเฟ่ย?” อานโฉงชิวนึกถึงการคาดการณ์ของตัวเองกับหลี่ญ่าหลิน โพล่งถามขึ้น : “มีข่าวอื้อฉาวอะไรออกมาอีกใช่ไหม?”
“ไม่เพียงแค่เรื่องอื้อฉาว.....” อานจาวหนานโพล่งออกมา : “คาดว่าครั้งนี้ตระกูลเฟ่ยจะทำให้คนทั้งโลกไม่พอใจแล้วล่ะ! ข่าวบอกว่า เด็กผู้ชายที่ถูกลักพาตัวไปของตระกูลเฟ่ย ฆ่าสังหารผู้หญิงบริสุทธิ์ที่ไม่ได้รู้เรื่องอะไรด้วยไปอย่างน้อยก็ยี่สิบคนแล้ว อีกทั้งล้วนแต่มีคลิปวิดีโอเป็นหลักฐานด้วย!”
ทุกคนได้ยินแล้ว ใบหน้าก็เต็มไปด้วยความตกตะลึง
อานโฉงชิวหยิบโทรศัพท์มือถือออกมา เห็นเพียงแค่หัวข้อข่าว ก็รู้แล้ว ว่าเพื่อนสนิทของตัวเองหลี่ญ่าหลิน ครั้งนี้กลัวว่าจะไม่สามารถรักษาเกียรติของตัวเองเอาไว้ได้แล้ว
ความที่เป็นเพื่อนพี่น้องที่สนิทกัน เขาจึงรีบเอ่ยพูดขึ้น : “ฉันไปโทรศัพท์ก่อนนะ”
ว่าแล้ว เขาก็เดินออกมาจากคฤหาสน์ มาตรงลู่วิ่งที่ปิดกั้นใหม่เอาไว้ใหม่ แล้วโทรออกหาหลี่ญ่าหลิน
หลี่ญ่าหลินในเวลานี้ กำลังประชุมอยู่กับหัวหน้าและผู้บริหารระดับสูงอยู่ที่สถานีตำรวจ
เมื่อครู่นี้หัวหน้าของFBIนครนิวยอร์กเดินทางมาด้วยตัวเอง ด่าว่าพวกเขายกใหญ่ แม้กระทั่งยังเสนอออกมาอีกว่าถ้าหากพวกเขายังไม่สามารถเคลียร์คดีได้ภายใน24ชั่วโมง FBIจะรับมือไปทั้งหมด
หลี่ญ่าหลินเกาหัวด้วยความกลัดกลุ้ม
ถ้าหากคดีถูกFBIเอาไปแล้ว เช่นนั้นหน้าตาของตำรวจนครนิวยอร์กก็คงจะรักษาเอาไว้ไม่ได้แล้ว
อีกทั้งตัวเองจะเกษียณอายุแล้ว ก็ไม่อยากจะแบกคดีใหญ่ขนาดนี้ออกไปจากสถานีตำรวจนี้อยู่แล้ว ดังนั้นตอนนี้ความคิดทั้งหมดของเขาจึงอยู่ที่จะทำอย่างไรถึงจะเคลียร์คดีได้กัน
แต่ความรู้สึกนึกคิดและเบาะแสทั้งหมด ราวกับเข้าไปในทางตัน ทำให้เขาวนเข้าวนออกอยู่ซ้ำแล้วซ้ำเล่า หากุญแจสำคัญไม่เจอเลย
เวลานี้จู่ๆอานโฉงชิวก็โทรมา เขารีบออกไปจากห้องประชุม กลับมารับสายที่ออฟฟิศของตัวเอง
หลี่ญ่าหลินโพล่งด่าออกมา : “แม่งเอ้ย จะแปลกก็แปลกตรงนี้แหล่ะ! ตอนกลางคืนฉันไปที่ตระกูลเฟ่ย คุณท่านเฟ่ยก็อยู่ที่นั่นด้วย! อีกทั้งที่ยิ่งน่าประหลาดใจก็คือ เฟ่ยซานไห่สละตำแหน่งผู้นำตระกูลออกมาแล้ว!”
“ถอนตัวออกมาแล้ว?” อานโฉงชิวเอ่ยถามต่อ “เขาจะเอาตำแหน่งผู้นำตระกูลคืนให้กับคุณท่านเฟ่ยอย่างนั้นเหรอ?”
“เปล่า” หลี่ญ่าหลินเอ่ยขึ้น : “ไม่น่าเชื่อยิ่งกว่านี้อีก!”
ว่าแล้ว เขาก็เอ่ยขึ้นมาอีกครั้ง : “นายรู้จักเฟ่ยเข่อซินหลานสาวคนเล็กสุดของคุณท่านเฟ่ยไหม?”
“รู้.....” อานโฉงชิวเอ่ยขึ้น : “เธอเป็นอะไรเหรอ?”
หลี่ญ่าหลินว่า : “ผู้นำตระกูลเฟ่ยคนใหม่ก็คือเธอ!”
อานโฉงชิวตะลึงไปพักหนึ่ง ในหัวของเขาไตร่ตรองพิจารณาอย่างรวดเร็ว แล้วโพล่งขึ้นมา : “ไม่ปกตินะ! ไม่เพียงแค่เรื่องนี้เท่านั้นที่ผิดปกติ! เรื่องที่เกิดขึ้นทั้งหมดกับตระกูลเฟ่ย ล้วนแต่ไม่ปกติทั้งนั้น!”

ความคิดเห็น
ความคิดเห็นของผู้อ่านเกี่ยวกับนิยาย: ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน
ไอเซียวฉางควนไม่น่าเกิดมาเป้นผชอ่ะ ขี้ขลาดกว่าผู้หญิงเลยอะ...
เมื่อเย่เฉินอยุ่กะอีหว่านเฮ่อแล้ว พระเอกกุแม่งดูโง่ไปเลย 555...
บางทีก้ขัดใจไอหว่านเฮ่อน่ะ สำหรับเองมันอาจจะสมควร แต่กับคนยุคปัจจุบัน จะให้มาคุกเข่าตรงหน้าทั้ง3คนแล้วยิ่งผู้อาวุโสด้วย ตัวเองทำตัวสูงส่ง แต่กับเย่เฉินไม่ใช่ สมควรมันก้สมควร แต่ไม่นึกถึงใจเย่เฉินที่ลำบากบ้าง มีอายุ300-400ปีแล้วทำตัวสูงส่งว่างั้น...
ไม่เข้าใจเลยว่าทำไมหานเหมยชิงถึงเคยชอบไอขี้โม้อย่างเซียวฉางควน ดูไปดูมา ฉางชวนก้เหมาะกับหม่าหลันดี คู่ชีวิตชัดๆ ตัวเองความสามารถก้ไม่มี เขาดูถูกมึง หรือพูดแขวะก้ไม่แปลกแต่ไอฉางควนก้ยังหน้าด้านโชว์โง่ โชว์ว่าตัวเองมีความสามารถ เหมาะกับอีหม่าหลันล่ะ...
ทำไมตอนซ้ำเยอะ ตอนก้ขาดหาย...
เอาตรงๆผมอ่านมา ก้ไม่ได้สงสารหงเยนน่ะ แต่แค่ใจจริงผมให้เลือกว่าใครจะตาย อยากจะให้อีหม่าหลันตายห่าไปมากกว่าอีก ไม่มีหม่าหลันอยู่แม่จะอ่านสนุกกว่านี้มาก...
เองก้อยากให้หม่าหลันเสียสติไม่ใช่หรอเย่เฉิน ส่วนชูหรันมึงก้เข้าข้างแม่ตีวเองเกิ้น รู้ทั้งรู้นิสัย สันดานแม่เป้นงี้ก้ยังเลือกที่จะเข้าข้าง พระเอกทิ้งเองไปหานานาโกะหรือกู้ชิวอี้จะสมน้ำหน้าให้ ดีเกิน กตัญญูจนโง่...
กูไม่เข้าใจจริง ผู้เขียนมึงหลงรักหม่าหลันขนาดนั้นเลย ทำไมต้องให้อีนี่ มันสมหวังที่จะทำร้ายหงเย่นด้วยว่ะ ทำไมไม่ให้อีหม่าหนักใจจนตาย ทำร้านหงเย้นไม่สำเร็จด้วย คนเขี่ยไร อิจฉาตาร้อนขนาดนี้น เมื่อไหร่แม่งจะตายสักที อีท่าเนี่ย...
พาหลิวหม่านฉงชมมหาลัย ไรมันเกี่ยวไรกับการปรับแต่งแล้วสรรหาเพราะเย่เฉิน เย่เฉินไม่ได้สร้างมหาลัยสะหน่อย หรือเป้นเพราะที่ ที่เย่เฉินเคยมาเรียนหรอ...
สมน้ำหน้าไอฉางควน เหมาะกับหม่าหลันดี ขี้โม้เหมือนกัน ว่าคนที่มีความสามารถว่ากระจอกเหมือนกัน หลงตัวเองเหมือนกัน พูดมาได้ไงมึงกับหานเหมยชิงเป้นคู่ฟ้าประทาน 5555 สมล่ะที่คบกังหม่าหลันได้...