ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน นิยาย บท 4239

อานโฉงชิวไม่ได้พูดเรื่องที่กู้ชิวอี๋ส่งยามาให้พ่อของเขาในคืนนี้ และช่วยชีวิตพ่อเอาไว้ แต่เอ่ยถามขึ้น : “นายคิดพิจารณายังไง?”

หลี่ญ่าหลินว่า : “ฉันรู้สึกว่าเด็กผู้หญิงคนนี้ไม่ธรรมดา!”

ว่าแล้วเขาก็พูดเสริมขึ้นมาอีกครั้ง : “นายดูสิ ดูจากเรื่องที่ถูกเปิดเผยออกมาของเฟ่ยฮ่าวหยาง เขาหายตัวไปในคืนวันงานเลี้ยงการกุศล แสดงให้เห็นว่าเป็นการวางกับดักให้กับกู้ชิวอี๋ อยากจะลักพาตัวกู้ชิวอี๋อย่างแน่นอน เพื่อที่จะสนองความปรารถนาที่ผิดเพี้ยนของตัวเอง แต่ผลปรากฏว่ากู้ชิวอี๋ที่มาจากแดนไกลนั้นไม่ได้ตกเข้าไป แต่เฟ่ยฉ่าวหยางที่เป็นคนสร้างอุบายนี้กลับตกลงไปเอง คนที่แข็งแกร่งแต่ก็จัดการกับอิทธิพลของในพื้นที่นั้นได้ยาก ยิ่งไปกว่านั้นผู้มีอำนาจแบบนี้อย่างเฟ่ยฮ่าวหยาง นายว่าสาวน้อยคนนี้จะต้องมีความสามารถขนาดไหนล่ะ.....”

อานโฉงชิวได้ยินแล้วก็แสดงอาการวิตกออกมาเล็กน้อย

หลังจากนั้นพักหนึ่ง เขาก็เอ่ยพูดขึ้นมา : “ญ่าหลินนายรู้ไหมว่ากู้ชิวอี๋มีความสัมพันธ์อะไรกับตระกูลของพวกฉัน?”

หลี่ญ่าหลินเอ่ยถามขึ้นอย่างประหลาดใจ : “ทำไม? นายรู้จักเธอเหรอ? ฉันเคยตรวจสอบความจริงของเธอ ลูกสาวคนเดียวของตระกูลกู้แห่งเย่นจิง ตระกูลกู้ดูเหมือนกับว่าจะมีความสัมพันธ์ที่ดีกับตระกูลทางฝ่ายสามีของพี่สาวนาย แต่ความสามารถดูจะห่างจากตระกูลท่างฝ่ายสามีของพี่สาวนายอยู่บ้างนะ ว่ากันตามหลักการแล้ว ในสายตาของพวกนายตระกูลอาน คงจะยังไม่พอใช่ไหม?”

อานโฉงชิวพูดขึ้นมาอย่างจริงจัง : “กู้ชิวอี๋ เป็นคู่หมั้นของหลานชายฉัน!”

หลี่ญ่าหลินเอ่ยถามขึ้นอย่างตกตะลึง : “จริงเหรอ? หลานชายนายหาตัวเจอแล้ว?”

“ยัง” อานโฉงชิวว่า : “เรื่องการแต่งงานของกู้ชิวอี๋กับหลานชายฉัน พี่สาวของฉันกำหนดเอาไว้แล้วตั้งแต่ตอนที่พวกเขาสองคนยังเด็กๆ”

“อ่อ.....คู่หมั้นคู่หมายตั้งแต่เด็กนี่เอง....” หลี่ญ่าหลินพึมพำกับตัวเองแล้วโพล่งขึ้นมา : “แต่ฉันไม่เคยได้ยินนายพูดถึงเรื่องนี้มาก่อนเลย”

ว่าแล้ว อานโฉงชิวก็เอ่ยขึ้นมาอีกครั้ง : “แต่เรื่องนี้ในทางกลับกันก็แปลกอยู่เล็กน้อยเหมือนกัน ข่าวอาการป่วยหนักของพ่อฉันไม่ได้เปิดเผยออกไปข้างนอกเลย นอกจากนายที่เป็นคนนอกแล้ว ก็ไม่มีใครรู้ เธอรู้ได้ยังไงว่าพ่อฉันป่วยหนัก?”

หลี่ญ่าหลินเอ่ยถามเขา : “กู้ชิวอี๋นั่นมาถึงเมื่อไหร่?”

อานโฉงชิวคิดแล้วจึงเอ่ยขึ้นมา : “น่าจะมาช้ากว่าฉันสิบหรือยี่สิบนาที ฉันก็จำไม่ได้เหมือนกัน”

หลี่ญ่าหลินใช้ปลายลิ้นแตะที่เพดาน : “แม่งแปลกมากจริงๆ นายมาจากนครนิวยอร์ก เธอเองก็มาจากนครนิวยอร์กเหมือนกัน อีกทั้งมาช้ากว่านายเพียงแค่สิบหรือยี่สิบนาทีเอง นั่นก็คือโดยพื้นฐานแล้วเท่ากับคลาดกันไปแค่นิดเดียวเอง! นี่แม่งเป็นความบังเอิญเสียที่ไหนกัน แม่งเป็นการถ่วงเอาไว้เพื่อที่จะไปช่วยคุณท่านมากกว่ามั้ง!”