ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน นิยาย บท 4240
คำพูดของหลี่ญ่าหลินทำให้อานโฉงชิวต้องตกตะลึงไป
เขาเริ่มที่จะคิดถึงความสมเหตุสมผลของเรื่องนี้ขึ้นมาในใจแล้วเหมือนกัน
คิดไปคิดมา เขาก็รู้สึกว่าทัศนคติของหลี่ญ่าหลินนั้นถูกต้อง
ถ้าหากทั้งหมดนี้เป็นความบังเอิญ ถ้าอย่างนั้นคุณท่านก็คงจะใช้คำว่าโชคดีมาบรรยายไม่ได้แล้ว พระเจ้าช่วยปกป้องคุ้มครองจริงๆเลย
อีกทั้งจุดเชื่อมต่อเวลาของกู้ชิวอี๋นั้นดีมากเกินไปแล้วจริงๆ
ถ้าหากเธอช้าไปอีกสิบกว่านาที หากสมองของคุณท่านขาดออกซิเจนจนสมองตาย ถ้าอย่างนั้นเทพเซียนก็อาจจะช่วยกลับมาไม่ได้แล้วเสียด้วยซ้ำ
นอกจากนี้แล้ว จู่ๆคืนนี้เธอก็บินไกลขนาดนี้ไปลอสแอนเจลิสเพื่อเยี่ยมเยียน ก็ดูคาดไม่ถึงอยู่จริงๆเหมือนกัน
ถึงอย่างไร ระยะห่างสี่พันกว่ากิโลจากฝากฝั่งทะเลตะวันออกถึงตะวันตกของสหรัฐอเมริกา ระยะห่างนี้ ไกลเสียยิ่งกว่าเมืองโม่เฉิงที่อยู่ทางตอนเหนือสุดไปจนถึงเกาะไหหลำทางตอนใต้สุดของหัวเซี่ยเสียอีก
ตอนดึกดื่นข้ามน้ำข้ามทะเลมาไกลขนาดนี้เพื่อมาเยี่ยมเยียน ดูแล้วก็ไม่สมเหตุสมผลอยู่จริงๆ
และยิ่งไปกว่านั้น กู้ชิวอี๋มาที่สหรัฐอเมริกาไม่ใช่เพียงแค่วันสองวันแล้ว ถ้าหากเธออยากจะมาเยี่ยม ก็สามารถจัดการตั้งแต่แรกได้อยู่แล้วหรือบางทีอาจจะเลื่อนออกไปช้ากว่านี้ รอถึงตอนที่เธอมาทัวร์คอนเสิร์ตที่ลอสแอนเจลิสแล้วค่อยไปเยี่ยมที่บ้านก็ได้
อานโฉงชิวได้ยินแล้ว ในใจก็รู้สึกตกใจมาก
ไม่รอให้เขาได้พูดออกมา หลี่ญ่าหลินก็เอ่ยพูดขึ้นด้วยความตื่นเต้น : “ดี! ดีเลย! ในที่สุดก็ทำให้ฉันจับเบาะแสได้เสียที! ฉันให้คนไปตรวจสอบข้อมูลที่สนามบินและกล้องวงจรปิดก่อนแล้วกัน ดูว่ากู้ชิวอี๊สรุปแล้วมีพลังอภินิหารมาจากไหนกันแน่ ไม่คิดว่าในช่วงเวลาสั้นๆขนาดนี้จะสามารถได้รับข่าวสาวได้!”
อานโฉงชิวอึ้งไปเล็กน้อย รีบเอ่ยขึ้นมา : “ญ่าหลิน ถ้าไม่อย่างนั้นเรื่องนี้ก็เอาไว้แค่นี้เถอะ ไม่ต้องไปสืบแล้ว”
หลี่ญ่าหลินเอ่ยถามขึ้นด้วยความประหลาดใจ : “ทำไม? นี่เป็นเบาะแสเดียวที่มีในตอนนี้แล้ว อีกทั้งตอนนี้ฉันก็ยิ่งรู้สึกว่าการพิจารณาของฉันนั้นจะต้องไม่ผิดอย่างแน่นอน เป็นเพราะอาการป่วยหนักของคุณท่านที่เกิดขึ้นอย่างกะทันหัน เพราะฉะนั้นกู้ชิวอี๋คนนี้ถึงได้ไม่มีโอกาสไปจัดการเบาะแสที่ตัวเองหลงเหลือเอาไว้ มิเช่นนั้นแล้วถ้าหากให้เวลาที่เพียงพอกับเธอ ให้คนที่ซ่อนอยู่เบื้องหลังได้วางแผนกลุยุทธ์ คิดแผนร้าย ถ้าอย่างนั้นแม้แต่เบาะแสนี้ก็จะหาออกมาไม่ได้แล้ว!”
บทใหม่
ประวัติการอ่าน
ความคิดเห็น
ความคิดเห็นของผู้อ่านเกี่ยวกับนิยาย: ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน
ไอเซียวฉางควนไม่น่าเกิดมาเป้นผชอ่ะ ขี้ขลาดกว่าผู้หญิงเลยอะ...
เมื่อเย่เฉินอยุ่กะอีหว่านเฮ่อแล้ว พระเอกกุแม่งดูโง่ไปเลย 555...
บางทีก้ขัดใจไอหว่านเฮ่อน่ะ สำหรับเองมันอาจจะสมควร แต่กับคนยุคปัจจุบัน จะให้มาคุกเข่าตรงหน้าทั้ง3คนแล้วยิ่งผู้อาวุโสด้วย ตัวเองทำตัวสูงส่ง แต่กับเย่เฉินไม่ใช่ สมควรมันก้สมควร แต่ไม่นึกถึงใจเย่เฉินที่ลำบากบ้าง มีอายุ300-400ปีแล้วทำตัวสูงส่งว่างั้น...
ไม่เข้าใจเลยว่าทำไมหานเหมยชิงถึงเคยชอบไอขี้โม้อย่างเซียวฉางควน ดูไปดูมา ฉางชวนก้เหมาะกับหม่าหลันดี คู่ชีวิตชัดๆ ตัวเองความสามารถก้ไม่มี เขาดูถูกมึง หรือพูดแขวะก้ไม่แปลกแต่ไอฉางควนก้ยังหน้าด้านโชว์โง่ โชว์ว่าตัวเองมีความสามารถ เหมาะกับอีหม่าหลันล่ะ...
ทำไมตอนซ้ำเยอะ ตอนก้ขาดหาย...
เอาตรงๆผมอ่านมา ก้ไม่ได้สงสารหงเยนน่ะ แต่แค่ใจจริงผมให้เลือกว่าใครจะตาย อยากจะให้อีหม่าหลันตายห่าไปมากกว่าอีก ไม่มีหม่าหลันอยู่แม่จะอ่านสนุกกว่านี้มาก...
เองก้อยากให้หม่าหลันเสียสติไม่ใช่หรอเย่เฉิน ส่วนชูหรันมึงก้เข้าข้างแม่ตีวเองเกิ้น รู้ทั้งรู้นิสัย สันดานแม่เป้นงี้ก้ยังเลือกที่จะเข้าข้าง พระเอกทิ้งเองไปหานานาโกะหรือกู้ชิวอี้จะสมน้ำหน้าให้ ดีเกิน กตัญญูจนโง่...
กูไม่เข้าใจจริง ผู้เขียนมึงหลงรักหม่าหลันขนาดนั้นเลย ทำไมต้องให้อีนี่ มันสมหวังที่จะทำร้ายหงเย่นด้วยว่ะ ทำไมไม่ให้อีหม่าหนักใจจนตาย ทำร้านหงเย้นไม่สำเร็จด้วย คนเขี่ยไร อิจฉาตาร้อนขนาดนี้น เมื่อไหร่แม่งจะตายสักที อีท่าเนี่ย...
พาหลิวหม่านฉงชมมหาลัย ไรมันเกี่ยวไรกับการปรับแต่งแล้วสรรหาเพราะเย่เฉิน เย่เฉินไม่ได้สร้างมหาลัยสะหน่อย หรือเป้นเพราะที่ ที่เย่เฉินเคยมาเรียนหรอ...
สมน้ำหน้าไอฉางควน เหมาะกับหม่าหลันดี ขี้โม้เหมือนกัน ว่าคนที่มีความสามารถว่ากระจอกเหมือนกัน หลงตัวเองเหมือนกัน พูดมาได้ไงมึงกับหานเหมยชิงเป้นคู่ฟ้าประทาน 5555 สมล่ะที่คบกังหม่าหลันได้...