ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน นิยาย บท 4244

คำพูดของลูกน้อง ทำให้หลี่ญ่าหลินมีสีหน้าท่าทางที่ตกตะลึงไป

เขารีบเอ่ยถามขึ้น : “พบอะไร?!”

ลูกน้องรีบรายงาน : “สืบเรื่องเส้นทางการเคลื่อนไหวของกู้ชิวอี๋เมื่อวานก่อนหน้าที่จะไปสนามบินได้แล้วครับ เธออยู่ในพื้นที่ที่หัวหน้าอยู่ในเวลาเดียวกันเลยครับ!”

“อะไรนะ?!” หลี่ญ่าหลินในฐานะเป็นตำรวจสืบสวน รู้อยู่แล้วว่าพื้นที่ที่อยู่ในช่วงเวลาเดียวกันนั้นหมายความว่าอะไร นี่แสดงว่าตัวเองเคยอยู่ในพื้นที่เดียวกันกับกู้ชิวอี๋มาแล้ว ทำให้เขาต้องเอ่ยขึ้นด้วยความตกตะลึง : “อยู่ที่ไหนที่เป็นพื้นที่อยู่ในช่วงเวลาเดียวกัน?!”

ลูกน้องว่า : “เมื่อวานตอนกลางวันเธอไปที่ตระกูลเฟ่ยก่อนครับ หลังจากนั้นจากตระกูลเฟ่ยแล้วก็ไปร้านห่านย่างแบบกวางตุ้งที่ไชน่าทาวน์ครับ หลังจากที่เธอถึงที่ร้านแล้ว หัวหน้ากับคุณอานก็ไปถึงร้านห่านย่างร้านนั้นครับ!”

“ชิบหาย!” หลี่ญ่าหลินสบถคำหยาบด่าว่าออกมา : “ที่แท้ก็เป็นแบบนี้นี่เอง!”

หลี่ญ่าหลินได้ยินแล้ว ความจริงแล้วในใจก็รู้สึกผิดหวังอยู่บ้าง

เดิมทีแล้วเขาคิดว่า ผ่านการขุดลึกลงไปในเส้นทางของกู้ชิวอี๋แล้วจะสามารถนำบุคคลลึกลับที่ปกป้องอยู่เบื้องหลังของเธอออกมาได้

อีกทั้ง เขารู้สึกอยู่ตลอดว่ากู้ชิวอี๋จะต้องมีหน่วยข่าวกรองที่แข็งแกร่งมากอย่างแน่นอน ดังนั้นถึงได้สามารถได้รับข่าวสารของอาการป่วยหนักของคุณท่านได้ภายในเวลาอันสั้นแบบนั้น

แต่ได้ยินลูกน้องรายงานแบบนี้แล้ว เขาถึงได้รู้สึกว่า แท้ที่จริงแล้วเรื่องราวนั้นเป็นเพียงความบังเอิญเพียงเท่านั้น ตอนนั้นกู้ชิวอี๋ก็อยู่ที่ร้านห่านย่าง ดังนั้นเนื้อหาที่อานโฉงชิวกับตัวเองคุยกันนั้น เธอได้ยินเข้าก็ไม่ใช่เรื่องแปลก......

คิดมาถึงตรงนี้แล้ว เขาก็ถอนหายใจออกมาเบาๆ พลางเอ่ยถามขึ้นอีกครั้ง : “กู้ชิวอี๋ไปกับใคร? แล้วออกไปตอนไหน?”

ลูกน้องเอ่ยขึ้น : “ผมดูบันทึกจากล้องวงจรปิดรอบๆแล้ว กู้ชิวอี๋ไปกับใครนั้นไม่สามารถแน่ใจได้เลยครับ แต่ตอนนั้นเธอไปถึงก่อนที่พวกหัวหน้าจะไปถึง ตอนที่ออกมานั้นคุณอานออกมาก่อน หัวหน้ารอหลังจากนั้นประมาณสองสามนาทีถึงได้ออกมา แล้วกู้ชิวอี๋ก็ออกมาหลังจากหัวหน้าอีกประมาณ1-2นาที หลังจากที่เธอออกมาแล้ว ก็ไปที่สนามบินเลยครับ”

และผู้ชายคนนั้นก็คือเย่เฉินที่คนตระกูลอานตามหากันอย่างยากลำบากมาเป็นเวลายี่สิบปีแล้วนั่นเอง!

ในคลิปวิดีโอเวลานี้ ในตอนที่รถคนนั้นที่กู้ชิวอี๋และเย่เฉินนั่งมาหยุดลงไม่นาน หลี่ญ่าหลินก็เห็นว่ารถของตัวเองและอานโฉงชิวก็เข้ามาอยู่ในกล้องวงจรปิดแล้วเช่นกัน

หลี่ญ่าหลินเห็นแล้วมีท่าทางหมดหนทางกับปัญหายากนี้ขึ้นมา จากนั้นก็โทรออกไปหาอีกฝ่ายหนึ่ง พลางออกปากขึ้น : “หากล้องวงจรปิดจากตัวอื่นไม่เจอเหรอ? ทางที่ดีที่สุดคืออีกด้านนึงที่สามารถถ่ายเห็นคนได้”

อีกฝ่ายนั้นตอบกลับมา : “ไม่มีแล้วครับ สามารถถ่ายตรงร้านห่านย่างได้มีเพียงบันทึกจากกล้องวงจรปิดตัวนี้ตัวเดียว”

หลี่ญ่าหลินบ่นพึมพำออกมา : “แม่ง เคยแนะนำกับทางนายกเทศมนตรีไปตั้งแต่แรกแล้ว ว่าให้เขาจัดสรรงบประมาณเอาไว้ติดตั้งระบบskynetในนครนิวยอร์ก เขาก็มัวแต่ยืดยาดไม่ยอมอนุมัติซักที ดูที่หัวเซี่ยสิ เมืองหนึ่งการควบคุมและคอยสังเกตการณ์มีอัตราครอบคลุมไปเกิน95%แล้ว แล้วมาดีที่นครนิวยอร์ก แม่งเพิ่งจะมาติดตั้งกล้องวงจรปิดที่สถานีรถไฟใต้ดินทุกที่!”

อีกฝ่ายนั้นเอ่ยขึ้นมาอย่างจนปัญญา : “หัวหน้า ถึงแม้นครนิวยอร์กนี่ติดตั้งระบบskynetนี่ก็ไม่มีประโยชน์อะไรหรอกครับ ต่อให้ในระหว่างคืนนึงจะสามารถติดตั้งได้เป็นแสนตัวก็เถอะ วันรุ่งขึ้นก็จะต้องถูกสมาชิกแก๊งทุบพังเป็นครึ่งนึงแย่ๆ ส่วนที่เหลืออีกครึ่งนึง ก็คาดว่าจะถูกพวกเร่ร่อนที่ไม่มีบ้านให้กลับถอดออกเอาไปแลกบุหรี่แลกแฮมเบอร์เกอร์ไปแล้ว.....”