ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน นิยาย บท 4284

ดังนั้น เธอที่ตอนนั้นอายุเพียงยี่สิบกว่าปี นำหน้าก่อตั้งอานปางกรุ๊ป นอกจากอาคารหลังนี้ที่อยู่ภายใต้การบริหารแล้ว ยังมีบริษัทประกันแห่งหนึ่ง บริษัทการเงินแห่งหนึ่ง รวมทั้งธนาคารพาณิชย์แห่งหนึ่งด้วย

ประกัน การเงินล้วนเป็นธุรกิจที่ต้องการความไว้วางใจในระดับที่สูงมากอย่างไม่ต้องสงสัย ส่วนตระกูลอานสร้างอาคารอานปางที่มูลค่านับพันล้านดอลลาร์สหรัฐไว้ที่แมนฮัตตัน ก็เป็นหลักประกันความน่าเชื่อถือที่ดีที่สุด

บนโลกใบนี้ บริษัทประกันมีมากมาย บริษัทการเงินก็มีมากเช่นกัน แต่ว่า สามารถสร้างบริษัทประกันและบริษัทการเงินที่เป็นตึกระฟ้า อยู่ที่แมนฮัตตันที่มีที่ดินราคาแพงลิ่วนั้น งอนับนิ้วได้เลย

ส่วนอานปางกรุ๊ป ก็เป็นหนึ่งในจำนวนนั้น

แม้ว่าตระกูลอานจะร่ำรวยขึ้นที่ลอสแอนเจลิส แต่ที่ดำเนินธุรกิจจนใหญ่โตและมีอิทธิพลที่แท้จริงนั้น เกิดขึ้นจากสถานที่อีกสองแห่ง หนึ่งในนั้นคือซิลิคอนแวลลีย อีกหนึ่งแห่งก็คือนครนิวยอร์ก

ตอนนั้นที่อานเฉิงซีอยู่ที่ซิลิคอนแวลลีย ได้ลงทุนบริษัทที่วันหน้าจะมีศักยภาพสูงด้วยราคาที่ต่ำมากไปหนึ่งล็อตใหญ่ และเพื่อที่จะช่วยเหลือการลงทุนพวกนี้ทำการดำเนินการทุนในขั้นตอนที่ลึกยิ่งขึ้นให้ดียิ่งขึ้นนั้น ตระกูลอานจึงโจมตีนครนิวยอร์ก ศูนย์กลางการเงินของสหรัฐอเมริกาอีกครั้งหนึ่ง แล้วสร้างแกนกลางของทั้งตระกูลอานไว้ที่นี่

ที่อยู่ภายใต้การบริหารของตระกูลอานนั้นมีหลายกรุ๊ปบริษัท ธุรกิจที่ลงทุนก็ยิ่งมากมายนับไม่ถ้วน ทว่ากรุ๊ปที่เป็นแกนกลางที่แท้จริงของตระกูลอานนั้นก็คือ อานปางกรุ๊ป

หลังจากอานปางกรุ๊ปได้ก่อตั้ง อานเฉิงซีนำเงินทุนที่ลงทุนในซิลิคอนแวลลียรวมเข้าไปในอานปางกรุ๊ป ทำให้เพียงครู่เดียวอานปางกรุ๊ปก็กลายเป็นธุรกิจเงินร่วมลงทุนอินเทอร์เน็ตที่ใหญ่ที่สุดได้อย่างสมบูรณ์แบบ ในขณะเดียวกันก็กลายเป็นธุรกิจแกนกลางที่สำคัญที่สุดของทั้งตระกูลอานเลยเช่นกัน

ก่อนหน้าที่อานฉี่ซานผู้เป็นคุณตาของเย่เฉินยังไม่ได้เกษียณ ก็ทำงานอยู่ที่อาคารอานปางตลอด ต่อมาเขาก็มอบสิทธิ์การจัดการของธุรกิจตระกูลให้กับอานข่ายเฟิงน้าชายรองของเย่เฉิน ครั้นแล้วที่นี่จึงกลายเป็นสถานที่ทำงานของอานข่ายเฟิง

ในวันปกติ ที่อยู่เป็นเพื่อสองสามีภรรยาที่ชราแล้วที่ลอสแอนเจลิสนั้น มีเพียงอานโฉงชิวน้าชายใหญ่ อานข่ายเฟิงน้าชายสาม และอานโยวโยวน้าสาวของเย่เฉินที่ต่างทำงานอยู่ที่นครนิวยอร์ก

“อ้อ……” คุณท่านพยักหน้าเล็กน้อย พลันเอ่ยเหมือนกำลังคิดอะไรอยู่ : “ทำไมฉันถึงได้ไม่มีภาพที่ติดอยู่ในความทรงจำเลยสักนิดเดียว……”

อานโฉงชิวจึงเอ่ย : “พ่อครับ ไม่กี่ปีมานี้พ่อไม่ค่อยได้มาที่นครนิวยอร์กเลย น่าจะไม่ค่อยได้เห็นตึกหลังนี้”

คุณท่านยิ้มเจื่อน ๆ : “สมองใช้การได้ไม่ค่อยดีแล้ว ต่อให้เคยเห็น ก็นึกไม่ออกแล้ว”

พูดจบ เขาก็หันหน้าไปมองอานข่ายเฟิง พร้อมเอ่ยกับชับ : “ข่ายเฟิงเอ้ย ในอนาคตหากตามหาเฉินเอ๋อกลับมาได้ ตึกหลังนี้ให้เขาไปเถอะ อย่างไรเสียก็เป็นสติปัญญาและกำลังกายของแม่เขา”

อานข่ายเฟิงพูดโดยไม่ต้องคิด : “ได้ครับพ่อ ผมจดจำเอาไว้แล้ว จากนี้หลังจากหาเฉินเอ๋อเจอ ก็มอบกรรมสิทธิ์ในทรัพย์สินของตึกหลังนี้ให้เขา”