ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน นิยาย บท 4289
หลี่ญ่าหลินก็ไม่สะดวกที่จะสาธยายบอกมาก เพียงแค่พูดไปเล่น ๆ ว่าช่วงนี้ตัวเองไม่ได้จัดการไม่กี่คดีใหญ่ให้ดีเท่านั้น คุณท่านเห็นเขาไม่เต็มใจที่จะพูด จึงไม่ได้ถามเขาอีกเช่นกัน
เนื่องจากสาเหตุเรื่องนิสัยของหลี่ญ่าหลิน ปกติเลยไม่ค่อยมีเพื่อน บวกกับแม่ของเขาจากไปไว พ่อคอยเลี้ยงดูเขาอย่างยากลำบากคนเดียว และก็ไม่ได้แต่งงานใหม่อีก เลยทำให้หลี่ญ่าหลินไม่ค่อยมีพี่น้อง
หลายปีมานี้ ภรรยาพาลูกไปฮิวสตัน เขาอยู่ที่นครนิวยอร์กคนเดียวจึงยิ่งสันโดษและเอาแต่ใจตัวเอง แม้ว่าตระกูลตัวเองจะมีความสัมพันธ์อันดีมากกับคนตระกูลอานโดยเริ่มจากรุ่นของพ่อนั้น แต่จะต้องมีระยะห่างมากอยู่ ก่อนหน้าหลี่ญ่าหลินจึงรู้สึกเกรงใจที่จะมารบกวนอยู่บ่อย ๆ
หากไม่ใช่ว่าก่อนหน้านี้อานโฉงชิวถูกโจมตีตอนซื้อยาอายุวัฒนะคืนที่เมืองจินหลิง แล้วบังเอิญเจอหลี่ญ่าหลินที่ถูกผูกมัดเพื่อคดีที่เฟ่ยฮ่าวหยางถูกลักพาตัวไปอีก อันที่จริงทั้งสองคนก็ไม่ค่อยมีโอกาสได้พบเจอกันบ่อยนัก
ดังนั้น ขณะนี้นั่งอยู่ตรงกลางคนตระกูลอาน หลี่ญ่าหลินที่สันโดษและเอาแต่ใจตัวเอง จึงหาความรู้สึกของบ้านได้บ้างแล้ว ความกลัดกลุ้มที่อยู่ในใจ จึงผ่อนคลายลงได้บ้างด้วยเหตุนี้
ตอนที่ดื่มเหล้าจนมีอารมณ์คึกคักกับอานโฉงชิว อานข่ายเฟิง แล้วก็อานจาวหนานแล้ว หลี่ญ่าหลินก็ได้รับข้อความเอสเอ็มเอสข้อความหนึ่ง
เป็นข้อความที่ลูกน้องคนสนิทคนนั้นส่งมา ในข้อความอีกฝ่ายบอกว่า ตรวจสอบตัวตนเถ้าแก่ร้านห่านย่าง ผ่านสายตำรวจที่เกาะฮ่องกงได้แล้ว
จู่ ๆ หลี่ญ่าหลินก็ตัวสั่น อ้างไปห้องน้ำอย่างรีบร้อน ออกมาโทรกลับไปหาอีกฝ่าย
เมื่อโทรติดแล้ว เขาจึงเอ่ยถาม : “ไอ้ห้า พบเบาะแสอะไรใหม่ ? !”
“ครับ” อีกฝ่ายเอ่ย : “ผมก็คิดว่าสอดคล้องกับหลักเหตุผลอยู่ คิดว่าทางเส้นนี้น่าจะไม่มีส่วนเกี่ยวข้องกับที่เฟ่ยฮ่าวหยางถูกลักพาตัว ดังนั้นจึงรีบมารายงานหัวหน้า”
หลี่ญ่าหลินหัวเราะเยาะตัวเองพลันเอ่ย : “ฉันเกษียณก่อนกำหนดแล้ว พูดได้ว่าเป็นการรายงานที่ไหนกัน คดีเรื่องนี้จากนี้หากว่าแกมีความคืบหน้าอะไรใหม่ล่าสุด แอบบอกกับฉันให้เหมาะสมตามสถานการณ์ที่ไม่ฝ่าฝืนกฎหน่อยก็พอแล้ว”
ยืนยันตัวตนของเฉินจ้างโจง กลับทำให้หลี่ญ่าหลินผิดหวังเล็กน้อย
เขาอยากได้ยินข่าวกรองที่ไม่ธรรมดาหน่อยมากกว่า ข่าวกรองประเภทที่ทำให้คนที่ได้ฟัง รู้สึกในนี้จะต้องมีเงื่อนงำอยู่แน่นอน
บทใหม่
ประวัติการอ่าน
ความคิดเห็น
ความคิดเห็นของผู้อ่านเกี่ยวกับนิยาย: ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน
ไอเซียวฉางควนไม่น่าเกิดมาเป้นผชอ่ะ ขี้ขลาดกว่าผู้หญิงเลยอะ...
เมื่อเย่เฉินอยุ่กะอีหว่านเฮ่อแล้ว พระเอกกุแม่งดูโง่ไปเลย 555...
บางทีก้ขัดใจไอหว่านเฮ่อน่ะ สำหรับเองมันอาจจะสมควร แต่กับคนยุคปัจจุบัน จะให้มาคุกเข่าตรงหน้าทั้ง3คนแล้วยิ่งผู้อาวุโสด้วย ตัวเองทำตัวสูงส่ง แต่กับเย่เฉินไม่ใช่ สมควรมันก้สมควร แต่ไม่นึกถึงใจเย่เฉินที่ลำบากบ้าง มีอายุ300-400ปีแล้วทำตัวสูงส่งว่างั้น...
ไม่เข้าใจเลยว่าทำไมหานเหมยชิงถึงเคยชอบไอขี้โม้อย่างเซียวฉางควน ดูไปดูมา ฉางชวนก้เหมาะกับหม่าหลันดี คู่ชีวิตชัดๆ ตัวเองความสามารถก้ไม่มี เขาดูถูกมึง หรือพูดแขวะก้ไม่แปลกแต่ไอฉางควนก้ยังหน้าด้านโชว์โง่ โชว์ว่าตัวเองมีความสามารถ เหมาะกับอีหม่าหลันล่ะ...
ทำไมตอนซ้ำเยอะ ตอนก้ขาดหาย...
เอาตรงๆผมอ่านมา ก้ไม่ได้สงสารหงเยนน่ะ แต่แค่ใจจริงผมให้เลือกว่าใครจะตาย อยากจะให้อีหม่าหลันตายห่าไปมากกว่าอีก ไม่มีหม่าหลันอยู่แม่จะอ่านสนุกกว่านี้มาก...
เองก้อยากให้หม่าหลันเสียสติไม่ใช่หรอเย่เฉิน ส่วนชูหรันมึงก้เข้าข้างแม่ตีวเองเกิ้น รู้ทั้งรู้นิสัย สันดานแม่เป้นงี้ก้ยังเลือกที่จะเข้าข้าง พระเอกทิ้งเองไปหานานาโกะหรือกู้ชิวอี้จะสมน้ำหน้าให้ ดีเกิน กตัญญูจนโง่...
กูไม่เข้าใจจริง ผู้เขียนมึงหลงรักหม่าหลันขนาดนั้นเลย ทำไมต้องให้อีนี่ มันสมหวังที่จะทำร้ายหงเย่นด้วยว่ะ ทำไมไม่ให้อีหม่าหนักใจจนตาย ทำร้านหงเย้นไม่สำเร็จด้วย คนเขี่ยไร อิจฉาตาร้อนขนาดนี้น เมื่อไหร่แม่งจะตายสักที อีท่าเนี่ย...
พาหลิวหม่านฉงชมมหาลัย ไรมันเกี่ยวไรกับการปรับแต่งแล้วสรรหาเพราะเย่เฉิน เย่เฉินไม่ได้สร้างมหาลัยสะหน่อย หรือเป้นเพราะที่ ที่เย่เฉินเคยมาเรียนหรอ...
สมน้ำหน้าไอฉางควน เหมาะกับหม่าหลันดี ขี้โม้เหมือนกัน ว่าคนที่มีความสามารถว่ากระจอกเหมือนกัน หลงตัวเองเหมือนกัน พูดมาได้ไงมึงกับหานเหมยชิงเป้นคู่ฟ้าประทาน 5555 สมล่ะที่คบกังหม่าหลันได้...