ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน นิยาย บท 4293
"ตกลง" เฉินจ้างโจงเอ่ย “เฉียงไจ่นายเข้ามาเถอะ”
"ครับ” เฉียงไจ่ผลักประตูเปิด ทันทีที่เขาเข้าไปในห้องนอน เขาก็พบว่าเฉินจ้างโจงกำลังเก็บของอยู่ ดังนั้นเขาจึงถามด้วยความประหลาดใจว่า “ลุงโจง คุณจะไปไหน?”
เฉินจ้างโจงมองไปที่เฉียงไจ่และกล่าวว่า "เฉียงไจ่ ฉันอาจจะกลับไปที่เกาะฮ่องกงในอนาคตอันใกล้นี้ หลังจากที่ฉันจากไป ร้านนี้ก็ขอมอบให้กับนายแล้ว ฝีมือพวกนั้นของฉัน หลายปีมานี้นายเรียนรู้ไปได้เกือบหมดแล้ว จากนี้ไปนายก็บริหารร้านให้ดีๆ ชีวิตก็ไม่น่าจะยากลำบากเกินไป"
เฉียงไจ่ถามด้วยความประหลาดใจว่า "ลุงโจง... คุณ...คุณจะกลับไปที่เกาะฮ่องกงได้ยังไง? คนแซ่หลิงนั่นจะเอาชีวิตคุณนี่..."
เฉินจ้างโจงยิ้มน้อยๆ “ตอนนั้นฉันมาเป็นผู้อพยพผิดกฎหมายอยู่ในสหรัฐอเมริกา ตอนนี้ตำรวจพบฉันแล้ว คาดว่าฉันเหลือเวลาไม่มากก่อนที่จะถูกส่งตัวกลับประเทศ แม้ว่าฉันจะไม่ต้องการจะไปก็ทำอะไรไม่ได้”
เฉียงไจ่โพล่งออกมา “ลุงโจง อย่างนั้นคุณก็ไม่ควรจะมารอถูกส่งตัวกลับไปแบบนี้นี่! ทำไมคุณไม่หลบหนีออกไปจากนิวยอร์กก่อนเพื่อซ่อนตัว!”
"ไม่แล้ว" เฉินจ้างโจงโบกมือและพูดอย่างใจเย็นว่า “ฉันซ่อนตัวมานานกว่า 20 ปีแล้ว ฉันซ่อนจนเหนื่อยแล้ว ถ้าฉันยังซ่อนตัวแบบนี้ต่อไป ฉันก็คงจะดูถูกตัวเองแล้ว”
พูดจบ เขาก็มองไปที่เฉียงไจ่และพูดอย่างจริงจังว่า "ฉันอยากกลับไปเสมอมา แต่ฉันไม่สามารถรวบรวมความกล้าได้ ตอนนี้เป็นโอกาสดีที่จะกลับไป ถือเป็นการช่วยฉันตัดสินใจ"
เฉียง ไจ่พูดอย่างร้อนรน “ลุงโจง! ซ่อนตัวก็อยู่รอดได้นี่! หากคนแซ่หลิวนั่นไม่คิดจะปล่อยคุณไป คุณกลับไปก็จะต้องตายนี่ครับ!”
พ่อแม่ของเฉียงไจ่เองก็ถูกฝังอยู่ในทะเลด้วยภัยพิบัติ ขณะที่ชายหนุ่มผู้นี้ลอยอยู่บนทะเลเป็นเวลาหลายชั่วโมงบนท่อนไม้เล็กๆ ก่อนในที่สุดจะได้รับการช่วยเหลือจากชาวจีนที่ขับเรือ
เหตุการณ์นั้น ผู้ที่รอดชีวิตล้วนเป็นเด็กที่อายุราวเฉียงไจ่ไปกว่าครึ่ง และเป็นเพราะพ่อแม่ของพวกเขาหาวัตถุลอยน้ำไว้เพื่อช่วยชีวิตลูกของตน จนทำให้เด็กมีชีวิตรอด
และชาวจีนที่ขับเรือ ก็เป็นเหมือนเฉินจ้างโจง พวกเขาล้วนเป็นผู้อพยพผิดกฎหมายในสหรัฐอเมริกา และผู้อพยพผิดกฎหมายเหล่านี้มักจะช่วยเหลือซึ่งกันและกันและมีวงสังคมเล็กๆ ของตัวเอง
หลังจากเด็กหลายคนได้รับการช่วยเหลือกลับมาที่นิวยอร์กแล้ว ชาวจีนเหล่านี้รวมตัวกันเพื่อประชุม
บทใหม่
ประวัติการอ่าน
ความคิดเห็น
ความคิดเห็นของผู้อ่านเกี่ยวกับนิยาย: ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน
ไอเซียวฉางควนไม่น่าเกิดมาเป้นผชอ่ะ ขี้ขลาดกว่าผู้หญิงเลยอะ...
เมื่อเย่เฉินอยุ่กะอีหว่านเฮ่อแล้ว พระเอกกุแม่งดูโง่ไปเลย 555...
บางทีก้ขัดใจไอหว่านเฮ่อน่ะ สำหรับเองมันอาจจะสมควร แต่กับคนยุคปัจจุบัน จะให้มาคุกเข่าตรงหน้าทั้ง3คนแล้วยิ่งผู้อาวุโสด้วย ตัวเองทำตัวสูงส่ง แต่กับเย่เฉินไม่ใช่ สมควรมันก้สมควร แต่ไม่นึกถึงใจเย่เฉินที่ลำบากบ้าง มีอายุ300-400ปีแล้วทำตัวสูงส่งว่างั้น...
ไม่เข้าใจเลยว่าทำไมหานเหมยชิงถึงเคยชอบไอขี้โม้อย่างเซียวฉางควน ดูไปดูมา ฉางชวนก้เหมาะกับหม่าหลันดี คู่ชีวิตชัดๆ ตัวเองความสามารถก้ไม่มี เขาดูถูกมึง หรือพูดแขวะก้ไม่แปลกแต่ไอฉางควนก้ยังหน้าด้านโชว์โง่ โชว์ว่าตัวเองมีความสามารถ เหมาะกับอีหม่าหลันล่ะ...
ทำไมตอนซ้ำเยอะ ตอนก้ขาดหาย...
เอาตรงๆผมอ่านมา ก้ไม่ได้สงสารหงเยนน่ะ แต่แค่ใจจริงผมให้เลือกว่าใครจะตาย อยากจะให้อีหม่าหลันตายห่าไปมากกว่าอีก ไม่มีหม่าหลันอยู่แม่จะอ่านสนุกกว่านี้มาก...
เองก้อยากให้หม่าหลันเสียสติไม่ใช่หรอเย่เฉิน ส่วนชูหรันมึงก้เข้าข้างแม่ตีวเองเกิ้น รู้ทั้งรู้นิสัย สันดานแม่เป้นงี้ก้ยังเลือกที่จะเข้าข้าง พระเอกทิ้งเองไปหานานาโกะหรือกู้ชิวอี้จะสมน้ำหน้าให้ ดีเกิน กตัญญูจนโง่...
กูไม่เข้าใจจริง ผู้เขียนมึงหลงรักหม่าหลันขนาดนั้นเลย ทำไมต้องให้อีนี่ มันสมหวังที่จะทำร้ายหงเย่นด้วยว่ะ ทำไมไม่ให้อีหม่าหนักใจจนตาย ทำร้านหงเย้นไม่สำเร็จด้วย คนเขี่ยไร อิจฉาตาร้อนขนาดนี้น เมื่อไหร่แม่งจะตายสักที อีท่าเนี่ย...
พาหลิวหม่านฉงชมมหาลัย ไรมันเกี่ยวไรกับการปรับแต่งแล้วสรรหาเพราะเย่เฉิน เย่เฉินไม่ได้สร้างมหาลัยสะหน่อย หรือเป้นเพราะที่ ที่เย่เฉินเคยมาเรียนหรอ...
สมน้ำหน้าไอฉางควน เหมาะกับหม่าหลันดี ขี้โม้เหมือนกัน ว่าคนที่มีความสามารถว่ากระจอกเหมือนกัน หลงตัวเองเหมือนกัน พูดมาได้ไงมึงกับหานเหมยชิงเป้นคู่ฟ้าประทาน 5555 สมล่ะที่คบกังหม่าหลันได้...