ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน นิยาย บท 4294
พวกเขารู้สึกว่าสถานการณ์ของเด็กพวกนี้น่าสังเวชเกินไป หากไม่เลี้ยงดูพวกเขา พวกเขาก็อาจจะอดตายบนท้องถนน และถูกส่งตัวกลับประเทศโดยรัฐบาลสหรัฐฯ หรือไม่ก็ถูกส่งไปยังสถานสงเคราะห์ ดังนั้นหลังจากปรึกษาหารือกันแล้ว ทุกคนก็ตกลงที่จะรับอุปการะเด็กกำพร้าไปคนละคน
เฉียงไจ่ได้รับการอุปการะโดยเฉินจ้างโจง
ขณะที่เฉิงจ้างโจงพากลับมาที่ร้านห่านย่าง เขามีอายุเพียงสิบขวบเท่านั้น มาตอนนี้เขาอายุยี่สิบสองปีแล้ว
เนื่องจากเขาไม่มีตัวตนทางกฎหมาย เฉินจ้างโจงจึงเปิดร้านไปและสอนเฉียงไจ่ให้อ่านเขียนไปด้วย จากนั้นเฉียงไจ่ก็เริ่มช่วยเขาทำในสิ่งที่เขาทำได้ในครัว
เมื่อโตเป็นผู้ใหญ่ เขาก็กลายเป็นพนักงานในร้านห่านย่างไปโดยปริยาย
เฉียงไจ่รู้สึกขอบคุณเฉินจ้างโจงเป็นอย่างมากสำหรับพระคุณที่เลี้ยงดูเขามา และนับถือว่าเขาเป็นพ่อมาโดยตลอด อีกทั้งยังตัดสินใจที่จะช่วยเฉินจ้างโจงไปตลอดชีวิต เมื่อเขาแก่ตัวไปก็จะเลี้ยงดูเขาจนวาระสุดท้าย
แต่เขาไม่เคยคิดมาก่อนเลยว่า ตอนนี้เฉินจ้างโจงจะตั้งใจแน่วแน่ที่จะกลับไปตายที่เกาะฮ่องกง
เฉินจ้างโจงเห็นว่าดวงตาของเขาแดงก่ำ น้ำตาไหลไม่หยุด เขาก็อ้าปากพูดด้วยรอยยิ้มว่า “เฉียงไจ่ ฉันไม่มีลูก ตั้งแต่ที่นายมา ฉันที่ทำห่านย่างอยู่หลังครัวมาหลายปีก็ไม่เคยเก็บซ่อนฝีมือของฉันต่อหน้านายมาก่อน ฉันเชื่อว่านายจะต้องได้เรียนรู้ฝีมือของฉันไปแล้วแทบทั้งหมด ในอนาคตขอแค่ตำรวจไม่พบนาย นายก็บริหารร้านนี้ให้ดีๆ ประหยัดเงินมากขึ้นหน่อย ถ้ามีโอกาส นายก็กลับไปที่เอเชียตะวันออกเฉียงใต้เพื่อคืนสู่ตัวตนเดิมของนายซะ จากนั้นก็แต่งงานมีลูกตั้งหลักแหล่งเสีย"
หลังจากพูดจบ เขาก็มองไปที่เฉียงไจ่และยิ้มจางๆ "แน่นอนว่า ถ้าครั้งนี้ฉันกลับไปที่เกาะฮ่องกงแล้วรอดมาได้ นายก็ยังสามารถมาหาฉันที่เกาะฮ่องกงได้!"
ตกบ่าย
และศูนย์ต้อนรับวีไอพีตรงกลางช่องทางก็เป็นที่จอดรถแบบยุบลงไป ภายใต้สถานการณ์ปกติ ยานพาหนะวีไอพีจะจอดที่นี่โดยตรงเพื่อเข้าสู่สถานที่จัดงาน ซึ่งสะดวกมากในการเดินทาง
เฉินตัวตัวในเวลานี้ยืนรออยู่ข้างที่จอดรถ เมื่อเห็นเย่เฉินขับรถเข้ามาก็โบกมือให้รถของเขาอย่างรวดเร็ว
เย่เฉินตอบสนองด้วยการกะพริบไฟหน้า จากนั้นก็หยุดรถในที่จอดรถภายใต้การชี้นำด้วยท่าทางของเฉินตัวตัว
รถยนต์ธุรกิจหลายคันจอดอยู่ในลานจอดรถแล้ว และเย่เฉินรู้ได้ทันทีว่านี่คือรถของทีมงานกู้ชิวอี๋
เซียวชูหรันรู้สึกประหลาดใจเล็กน้อยในเวลานี้และถามว่า “ที่รัก ตอนนี้พวกเรามาถึงไหนแล้ว?”
บทใหม่
ประวัติการอ่าน
ความคิดเห็น
ความคิดเห็นของผู้อ่านเกี่ยวกับนิยาย: ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน
ไอเซียวฉางควนไม่น่าเกิดมาเป้นผชอ่ะ ขี้ขลาดกว่าผู้หญิงเลยอะ...
เมื่อเย่เฉินอยุ่กะอีหว่านเฮ่อแล้ว พระเอกกุแม่งดูโง่ไปเลย 555...
บางทีก้ขัดใจไอหว่านเฮ่อน่ะ สำหรับเองมันอาจจะสมควร แต่กับคนยุคปัจจุบัน จะให้มาคุกเข่าตรงหน้าทั้ง3คนแล้วยิ่งผู้อาวุโสด้วย ตัวเองทำตัวสูงส่ง แต่กับเย่เฉินไม่ใช่ สมควรมันก้สมควร แต่ไม่นึกถึงใจเย่เฉินที่ลำบากบ้าง มีอายุ300-400ปีแล้วทำตัวสูงส่งว่างั้น...
ไม่เข้าใจเลยว่าทำไมหานเหมยชิงถึงเคยชอบไอขี้โม้อย่างเซียวฉางควน ดูไปดูมา ฉางชวนก้เหมาะกับหม่าหลันดี คู่ชีวิตชัดๆ ตัวเองความสามารถก้ไม่มี เขาดูถูกมึง หรือพูดแขวะก้ไม่แปลกแต่ไอฉางควนก้ยังหน้าด้านโชว์โง่ โชว์ว่าตัวเองมีความสามารถ เหมาะกับอีหม่าหลันล่ะ...
ทำไมตอนซ้ำเยอะ ตอนก้ขาดหาย...
เอาตรงๆผมอ่านมา ก้ไม่ได้สงสารหงเยนน่ะ แต่แค่ใจจริงผมให้เลือกว่าใครจะตาย อยากจะให้อีหม่าหลันตายห่าไปมากกว่าอีก ไม่มีหม่าหลันอยู่แม่จะอ่านสนุกกว่านี้มาก...
เองก้อยากให้หม่าหลันเสียสติไม่ใช่หรอเย่เฉิน ส่วนชูหรันมึงก้เข้าข้างแม่ตีวเองเกิ้น รู้ทั้งรู้นิสัย สันดานแม่เป้นงี้ก้ยังเลือกที่จะเข้าข้าง พระเอกทิ้งเองไปหานานาโกะหรือกู้ชิวอี้จะสมน้ำหน้าให้ ดีเกิน กตัญญูจนโง่...
กูไม่เข้าใจจริง ผู้เขียนมึงหลงรักหม่าหลันขนาดนั้นเลย ทำไมต้องให้อีนี่ มันสมหวังที่จะทำร้ายหงเย่นด้วยว่ะ ทำไมไม่ให้อีหม่าหนักใจจนตาย ทำร้านหงเย้นไม่สำเร็จด้วย คนเขี่ยไร อิจฉาตาร้อนขนาดนี้น เมื่อไหร่แม่งจะตายสักที อีท่าเนี่ย...
พาหลิวหม่านฉงชมมหาลัย ไรมันเกี่ยวไรกับการปรับแต่งแล้วสรรหาเพราะเย่เฉิน เย่เฉินไม่ได้สร้างมหาลัยสะหน่อย หรือเป้นเพราะที่ ที่เย่เฉินเคยมาเรียนหรอ...
สมน้ำหน้าไอฉางควน เหมาะกับหม่าหลันดี ขี้โม้เหมือนกัน ว่าคนที่มีความสามารถว่ากระจอกเหมือนกัน หลงตัวเองเหมือนกัน พูดมาได้ไงมึงกับหานเหมยชิงเป้นคู่ฟ้าประทาน 5555 สมล่ะที่คบกังหม่าหลันได้...