เย่เฉินหัวเราะและพูดว่า "ช่องวีไอพี วันนี้พวกเราจะดูการแสดงในห้องวีไอพี"
เซียวชูหรันถามด้วยความประหลาดใจ “ทำไมถึงต้องดูให้ห้องส่วนตัวละคะ? จะต้องใช้เงินไม่น้อยแน่เลยใช่ไหม?”
เย่เฉินหัวเราะและพูดว่า "คอนเสิร์ตของคุณหนูกู้ครั้งนี้ไม่ได้เปิดขายห้องส่วนตัว ดังนั้นห้องส่วนตัวทั้งหมดด้านบนจึงว่างเปล่า ดังนั้นห้องส่วนนี้ก็ให้พวกเราใช้โดยไม่เสียค่าใช้จ่าย อีกทั้งถ้าเราไปที่ห้องส่วนตัวเพื่อดูการแสดง เราก็จะสามารถประหยัดตั๋วภายในสถานที่ของผู้จัดไปได้สองใบ ที่สุดแล้วเธอมีแฟน ๆ มากมาย ตั๋วเพิ่มมาอีกสองใบก็แปลว่าสามารถเพิ่มคนเข้ามาได้อีกสองคนได้”
เซียวชูหรันพยักหน้าเล็กน้อยแล้วเดินตามเย่เฉินลงจากรถ
เมื่อเฉินตัวตัวเห็นเย่เฉิน เขาก็ก้าวไปข้างหน้าอย่างสุภาพและพูดว่า "อาจารย์เย่ คุณมาแล้ว"
พูดจบ เขาก็มองไปที่เซียวชูหรัน และพูดด้วยรอยยิ้มว่า "สวัสดีนายหญิงเย่ พวกเราพบกันอีกแล้ว"
ตั้งแต่ที่เย่เฉินได้พบกับกู้ชิวอี๋อีกครั้งและพาเซียวชูหรันไปทานข้าวกับกู้ชิวอี๋ นั่นคือตอนที่เฉินตัวตัวได้พบกับเซียวชูหรัน
เซียวชูหรันเองก็จำเธอได้และรีบพูดว่า "สวัสดีคุณหนูเฉิน! ครั้งนี้ลำบากคุณแล้ว"
"ที่ไหนกัน ที่ไหนกัน" เฉินตัวตัวกล่าวอย่างจริงจัง "อาจารย์เย่ช่วยพวกเราเอาไว้มาก เป็นพวกเราที่สร้างปัญหาให้กับอาจารย์เย่ต่างหาก"
พูดไป เฉินตัวตัวก็จงใจกล่าวเสริมว่า “นายหญิงเย่ ครั้งนี้เป็นเพราะเรื่องของฮวงจุ้ยก็เลยรบกวนอาจารย์เย่ต้องไปถึงนิวยอร์ก และรบกวนเวลาของคุณกับอาจารย์เย่ คุณอย่าได้ถือสาเลยนะคะ”
ที่นี่ ทางเข้าและทางออกตลอดจนสิ่งอำนวยความสะดวกและทางเดินต่าง ๆ ถูกแยกออกจากผู้ชมด้านล่างโดยสิ้นเชิง ซึ่งรับประกันความเป็นส่วนตัวของแขกวีไอพีเป็นอย่างมาก
เพราะคอนเสิร์ตในคืนนี้มีเพียงห้องวีไอพีของเย่เฉิน เซียวชูหรัน และตายายสองห้องเท่านั้น ส่วนห้องอื่น ๆ ไม่ได้เปิดให้คนทั่วไป ดังนั้นที่ชั้นนี้จึงมีเจ้าหน้าที่น้อยอย่างยิ่ง มีก็แค่เจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยที่ทางเข้าและทางออก หลังจากเข้าไปก็ว่างเปล่าและไม่เห็นพนักงานเลย
นี่เองก็เป็นจุดประสงค์ของกู้ชิวอี๋ด้วยเช่นกัน นั่นเพราะเย่เฉินชอบทำตัวไม่เป็นที่สะดุดตา อีกทั้งตระกูลอานเองก็เป็นบุคคลสาธารณะ ดังนั้นจึงต้องมีการรับประกันความเป็นส่วนตัวอย่างเพียงพอ ยิ่งมีพนักงานน้อยเท่าไหร่ก็ยิ่งมีเรื่องเปิดเผยออกไปน้อยลงเท่านั้น
เฉินตัวตัวนำเย่เฉินและเซียวชูหรันไปที่ห้องตรงกลาง เมื่อประตูเปิดออก ด้านในก็แทบจะคล้ายห้องสวีทสุดหรูในโรงแรม
ทันทีที่เข้าประตูไป ในนั้นก็มีโถงต้อนรับที่หรูหราพร้อมมินิบาร์ บนเคาน์เตอร์บาร์ของมินิบาร์เต็มไปด้วยผลไม้สด ของหวาน และของว่าง อีกทั้งยังมีชั้นวางไวน์อยู่ด้านหลังซึ่งเต็มไปด้วยเครื่องดื่มระดับไฮเอนด์มากมาย

ความคิดเห็น
ความคิดเห็นของผู้อ่านเกี่ยวกับนิยาย: ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน
ไอเซียวฉางควนไม่น่าเกิดมาเป้นผชอ่ะ ขี้ขลาดกว่าผู้หญิงเลยอะ...
เมื่อเย่เฉินอยุ่กะอีหว่านเฮ่อแล้ว พระเอกกุแม่งดูโง่ไปเลย 555...
บางทีก้ขัดใจไอหว่านเฮ่อน่ะ สำหรับเองมันอาจจะสมควร แต่กับคนยุคปัจจุบัน จะให้มาคุกเข่าตรงหน้าทั้ง3คนแล้วยิ่งผู้อาวุโสด้วย ตัวเองทำตัวสูงส่ง แต่กับเย่เฉินไม่ใช่ สมควรมันก้สมควร แต่ไม่นึกถึงใจเย่เฉินที่ลำบากบ้าง มีอายุ300-400ปีแล้วทำตัวสูงส่งว่างั้น...
ไม่เข้าใจเลยว่าทำไมหานเหมยชิงถึงเคยชอบไอขี้โม้อย่างเซียวฉางควน ดูไปดูมา ฉางชวนก้เหมาะกับหม่าหลันดี คู่ชีวิตชัดๆ ตัวเองความสามารถก้ไม่มี เขาดูถูกมึง หรือพูดแขวะก้ไม่แปลกแต่ไอฉางควนก้ยังหน้าด้านโชว์โง่ โชว์ว่าตัวเองมีความสามารถ เหมาะกับอีหม่าหลันล่ะ...
ทำไมตอนซ้ำเยอะ ตอนก้ขาดหาย...
เอาตรงๆผมอ่านมา ก้ไม่ได้สงสารหงเยนน่ะ แต่แค่ใจจริงผมให้เลือกว่าใครจะตาย อยากจะให้อีหม่าหลันตายห่าไปมากกว่าอีก ไม่มีหม่าหลันอยู่แม่จะอ่านสนุกกว่านี้มาก...
เองก้อยากให้หม่าหลันเสียสติไม่ใช่หรอเย่เฉิน ส่วนชูหรันมึงก้เข้าข้างแม่ตีวเองเกิ้น รู้ทั้งรู้นิสัย สันดานแม่เป้นงี้ก้ยังเลือกที่จะเข้าข้าง พระเอกทิ้งเองไปหานานาโกะหรือกู้ชิวอี้จะสมน้ำหน้าให้ ดีเกิน กตัญญูจนโง่...
กูไม่เข้าใจจริง ผู้เขียนมึงหลงรักหม่าหลันขนาดนั้นเลย ทำไมต้องให้อีนี่ มันสมหวังที่จะทำร้ายหงเย่นด้วยว่ะ ทำไมไม่ให้อีหม่าหนักใจจนตาย ทำร้านหงเย้นไม่สำเร็จด้วย คนเขี่ยไร อิจฉาตาร้อนขนาดนี้น เมื่อไหร่แม่งจะตายสักที อีท่าเนี่ย...
พาหลิวหม่านฉงชมมหาลัย ไรมันเกี่ยวไรกับการปรับแต่งแล้วสรรหาเพราะเย่เฉิน เย่เฉินไม่ได้สร้างมหาลัยสะหน่อย หรือเป้นเพราะที่ ที่เย่เฉินเคยมาเรียนหรอ...
สมน้ำหน้าไอฉางควน เหมาะกับหม่าหลันดี ขี้โม้เหมือนกัน ว่าคนที่มีความสามารถว่ากระจอกเหมือนกัน หลงตัวเองเหมือนกัน พูดมาได้ไงมึงกับหานเหมยชิงเป้นคู่ฟ้าประทาน 5555 สมล่ะที่คบกังหม่าหลันได้...