สามารถรอดมาได้ก็ถือเป็นความโชคดีที่ยิ่งใหญ่ที่สุดแล้ว แล้วตนจะยังคาดหวังอะไรอีก?
สิ่งเดียวที่ทำได้คือรอให้เรื่องวันนี้ผ่านพ้นไปแล้ว ตนจะต้องทำทุกอย่างที่สามารถทำได้เพื่อชดเชยให้ครอบครัวของหลี่ญ่าหลิน
ดังนั้น เขาจึงทำได้เพียงพยักหน้าอย่างว่าง่ายและพูดว่า "ขอบคุณผู้มีพระคุณ ผมเข้าใจแล้วและจะทำตามคำแนะนำของคุณอย่างแน่นอน!"
เหตุผลที่เย่เฉินใช้น้ำเสียงเด็ดขาดแบบนี้ ก็เพื่อทำลายความคิดอื่น ๆ ของอานโฉงชิวไปและให้เขาทำตามความต้องการของตนอย่างสมบูรณ์
เมื่อเห็นว่าเขายอมรับความจริงแล้ว เย่เฉินก็ปิดประตูลงอย่างสนิท
จากนั้น เขาก็หยิบโทรศัพท์มือถือออกมาและโทรหาว่านพั่วจวินขณะที่เดินไปที่ทางเข้าลิฟต์
ทันทีที่สายถูกเชื่อมต่อ เสียงของว่านพั่วจวินก็ดังขึ้น "คุณเย่ มีอะไรสั่งหรือครับ?"
เย่เฉินถามเขาว่า “พั่วจวิน นายจัดการให้ทหารทั้งหมดที่เหลืออยู่ในนิวยอร์กมายังสถานที่จัดงานแสดงของคุณหนูกู้หน่อย เมื่อกี้มีกลุ่มติดอาวุธมากกว่า 20 คนมาที่นี่เพื่อลอบสังหารคนในตระกูลอาน แทบทั้งหมดถูกฉันฆ่าไปหมดแล้ว แต่ต้องให้พวกนายมาช่วยจัดการกับศพสักหน่อย"
หลังจากได้ยินอย่างนั้น ว่านพั่วจวินก็ถามด้วยความตกใจว่า “คุณเย่คุณไม่เป็นไรใช่ไหม?!”
"ฉันไม่เป็นไร" เย่เฉินพูดอย่างเรียบเฉย "แค่มีศพมากเกินไปเท่านั้น การจัดการเพียงลำพังออกจะยุ่งยากอยู่บ้าง"
ว่านพั่วจวินรีบพูดว่า “ผมจะพาคนไปที่นั่นเดี๋ยวนี้!”
เย่เฉินถามด้วยความสงสัย “นายไม่ได้ออกจากนิวยอร์กหรือ?”
ว่านพั่วจวินเอ่ย "เรียนคุณเย่ ตอนนี้ผมยังไม่ได้ไปจากนิวยอร์ก บังเอิญที่นี่มีผู้จำหน่ายอุปกรณ์ที่ร่วมมือกันมาหลายปีอยู่พอดี ผมวางแผนที่จะซื้อชุดเครื่องจักรกลหนักและขนส่งไปซีเรีย”
พูดไป ว่านพั่วจวินก็รีบกล่าวอีกว่า “คุณเย่ ทหารส่วนใหญ่ในสำนักว่านหลงได้ออกเดินทางไปซีเรียแล้วเมื่อเช้านี้ ตอนนี้มีคนว่างเพียงสิบคนเท่านั้น เพียงพอหรือไม่?”
เมื่อเฟ่ยเข่อซินได้ยินเย่เฉินบอกว่าเขาต้องการความช่วยเหลือ เธอก็โพล่งออกมาแทบไม่ต้องคิด “คุณเย่ ได้โปรดเอ่ยมา ขอแค่ฉันทำได้ ฉันจะไม่ปฏิเสธแน่!”
เย่เฉินเอ่ย “ตอนนี้ผมเจอกับสถานการณ์เล็กน้อยในสถานที่จัดการแสดงของคุณหนูกู้ ต้องการให้คุณพาคนมามากพอที่จะปิดกั้นทางเข้าและทางออกของวีไอพีทั้งหมดเอาไว้”
เฟ่ยเข่อซินพูดโดยไม่ลังเล "ไม่มีปัญหาคุณเย่ ฉันอยู่ไม่ไกลออกไป จะรีบพาคนไปเดี๋ยวนี้!”
หลังจากวางสาย คอนเสิร์ตของกู้ชิวอี๋ก็เริ่มขึ้นอย่างเป็นทางการ
กู้ชิวอี๋ผู้ซึ่งไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้นเลยแม้แต่น้อยกำลังปรากฏตัวบนเวทีโดยสวมเสื้อผ้าวิบวับแนวทหาร ซึ่งแฟนๆทั้งสนามต่างตื่นเต้นและตะโกนอย่างบ้าคลั่ง
เมื่อเห็นว่าการแสดงเริ่มตามปกติ เย่เฉินก็ถอนหายใจออกมาเล็กน้อยอย่างโล่งอก
เรื่องในคืนนี้ ทางออกที่ดีที่สุดก็คือการเก็บกวาดที่นี่ให้สะอาด เพื่อไม่ให้มันไปดึงดูดความสนใจจากภายนอกและดึงดูดความสนใจของตำรวจ

ความคิดเห็น
ความคิดเห็นของผู้อ่านเกี่ยวกับนิยาย: ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน
ไอเซียวฉางควนไม่น่าเกิดมาเป้นผชอ่ะ ขี้ขลาดกว่าผู้หญิงเลยอะ...
เมื่อเย่เฉินอยุ่กะอีหว่านเฮ่อแล้ว พระเอกกุแม่งดูโง่ไปเลย 555...
บางทีก้ขัดใจไอหว่านเฮ่อน่ะ สำหรับเองมันอาจจะสมควร แต่กับคนยุคปัจจุบัน จะให้มาคุกเข่าตรงหน้าทั้ง3คนแล้วยิ่งผู้อาวุโสด้วย ตัวเองทำตัวสูงส่ง แต่กับเย่เฉินไม่ใช่ สมควรมันก้สมควร แต่ไม่นึกถึงใจเย่เฉินที่ลำบากบ้าง มีอายุ300-400ปีแล้วทำตัวสูงส่งว่างั้น...
ไม่เข้าใจเลยว่าทำไมหานเหมยชิงถึงเคยชอบไอขี้โม้อย่างเซียวฉางควน ดูไปดูมา ฉางชวนก้เหมาะกับหม่าหลันดี คู่ชีวิตชัดๆ ตัวเองความสามารถก้ไม่มี เขาดูถูกมึง หรือพูดแขวะก้ไม่แปลกแต่ไอฉางควนก้ยังหน้าด้านโชว์โง่ โชว์ว่าตัวเองมีความสามารถ เหมาะกับอีหม่าหลันล่ะ...
ทำไมตอนซ้ำเยอะ ตอนก้ขาดหาย...
เอาตรงๆผมอ่านมา ก้ไม่ได้สงสารหงเยนน่ะ แต่แค่ใจจริงผมให้เลือกว่าใครจะตาย อยากจะให้อีหม่าหลันตายห่าไปมากกว่าอีก ไม่มีหม่าหลันอยู่แม่จะอ่านสนุกกว่านี้มาก...
เองก้อยากให้หม่าหลันเสียสติไม่ใช่หรอเย่เฉิน ส่วนชูหรันมึงก้เข้าข้างแม่ตีวเองเกิ้น รู้ทั้งรู้นิสัย สันดานแม่เป้นงี้ก้ยังเลือกที่จะเข้าข้าง พระเอกทิ้งเองไปหานานาโกะหรือกู้ชิวอี้จะสมน้ำหน้าให้ ดีเกิน กตัญญูจนโง่...
กูไม่เข้าใจจริง ผู้เขียนมึงหลงรักหม่าหลันขนาดนั้นเลย ทำไมต้องให้อีนี่ มันสมหวังที่จะทำร้ายหงเย่นด้วยว่ะ ทำไมไม่ให้อีหม่าหนักใจจนตาย ทำร้านหงเย้นไม่สำเร็จด้วย คนเขี่ยไร อิจฉาตาร้อนขนาดนี้น เมื่อไหร่แม่งจะตายสักที อีท่าเนี่ย...
พาหลิวหม่านฉงชมมหาลัย ไรมันเกี่ยวไรกับการปรับแต่งแล้วสรรหาเพราะเย่เฉิน เย่เฉินไม่ได้สร้างมหาลัยสะหน่อย หรือเป้นเพราะที่ ที่เย่เฉินเคยมาเรียนหรอ...
สมน้ำหน้าไอฉางควน เหมาะกับหม่าหลันดี ขี้โม้เหมือนกัน ว่าคนที่มีความสามารถว่ากระจอกเหมือนกัน หลงตัวเองเหมือนกัน พูดมาได้ไงมึงกับหานเหมยชิงเป้นคู่ฟ้าประทาน 5555 สมล่ะที่คบกังหม่าหลันได้...