ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน นิยาย บท 4314

ไม่อย่างนั้น หากเกิดความตื่นตระหนกขึ้น ผู้คนหลายหมื่นก็จะรีบวิ่งหนีอย่างแตกตื่น และไม่รู้ว่าจะมีใครต้องตายอีกสักกี่คน

ขอแค่สามารถจัดการสถานที่ให้เรียบร้อยได้ พรุ่งนี้ก็ให้เฉินตัวตัวประกาศออกไปว่าสถานที่จัดงานในวันพรุ่งนี้จะมีการอัพเกรด จากนั้นก็ทำลายพื้น ผนัง และเพดานของพื้นที่วีไอพีทั้งหมดทิ้ง ไม่อย่างนั้น วันนี้มีคนมากมาย ไม่รู้ว่ามีเลือดหลั่งรินไปมากเท่าไหร่ ต่อให้ทำความสะอาดหมดจนแล้ว แต่ตามรอยแตกของพื้นและผนังลึกก็ยังคงมีร่องรอยดีเอ็นเอหลงเหลืออยู่

มีเพียงการทำลายมันลงอย่างสมบูรณ์เท่านั้นจึงไม่มีหลักฐานการตาย

สิบนาทีต่อมา เฟ่ยเข่อซินก็รีบมาถึงที่เกิดเหตุ

เธอนำบอดี้การ์ดหลายสิบคนมาปิดกั้นทางเข้าออกของพื้นที่วีไอพีทั้งหมดทันที จากนั้นเฟ่ยเข่อซินก็ขึ้นลิฟต์ไปที่ชั้นบน ทันทีที่ประตูลิฟต์เปิดออก เธอก็เห็นเย่เฉินยืนอยู่ที่นี่รวมถึงร่างของหลี่ญ่าหลินที่อยู่บนพื้น

เนื่องจากเย่เฉินคลุมลำตัวท่อนบนที่บาดเจ็บสาหัสของหลี่ญ่าหลินด้วยเสื้อผ้าและไม่ปิดหน้าหลี่ญ่าหลินเอาไว้ เฟ่ยเข่อซินจึงจำเขาได้ในทันทีที่ชำเลืองมองและอุทานว่า "คุณเย่... คุณ... คุณฆ่านักสืบหลี่?!"

เย่เฉินส่ายหัวและพูดอย่างราบเรียบว่า “ผมไม่ได้ฆ่าเขา ร่างของฆาตกรอยู่ข้างใน”

เฟ่ยเข่อซินแทบจะอยากจะเข้าไปข้างในโดยไม่รู้ตัว แต่เย่เฉินเหยียดแขนออกไปข้างหน้าและพูดอย่างเรียบๆว่า “ในนั้นเต็มไปด้วยเลือด คุณอย่าเข้าไปดีกว่า”

เฟ่ยเข่อซินเม้มปากแล้วพูดว่า “คุณเย่ คนของฉันกำลังเฝ้าระวังอยู่ด้านล่าง ไม่อย่างนั้นฉันจะเรียกพวกเขามาช่วย!”

เย่เฉินส่ายหัวและกล่าวว่า “ไม่เป็นไร อีกเดี๋ยวว่านพั่วจวินจะพาคนมาจัดการกับศพ คนของคุณแค่ต้องช่วยผมป้องกันทางเข้าออกจากที่นี่ รวมถึงทางเข้าออกสถานที่จัดงานและหลังเวทีบน ทั้งหมดจะต้องถูกปิดเอาไว้ไม่ให้ใครเข้าไปรวมทั้งเจ้าหน้าที่ในงานแสดงและตำรวจนิวยอร์กด้วย ยกเว้นคนของสำนักว่านหลง”

"ได้ค่ะ!"เฟ่ยเข่อซินพูดอย่างจริงจังทันทีว่า "คุณเย่วางใจได้ ฉันจะจัดการให้เดี๋ยวนี้"

หลังจากนั้น เธอหยิบโทรศัพท์มือถือออกมาและเอ่ยคำสั่งของเย่เฉินให้กับบอดี้การ์ดของเธอ

เย่เฉินเอ่ย "ไม่เป็นไร แค่ตกใจนิดหน่อย ตอนนี้ยังอยู่ในห้อง"

เฟ่ยเข่อซินถามเสียงเบา"งั้น... คุณกับพวกเขาทำความรู้จักกันหรือยังคะ?!”

ในมุมมองของเฟ่ยเข่อซิน ความแข็งแกร่งตอนนี้ของเย่เฉินแทบได้มาถึงจุดสูงสุดแล้ว ถ้าเขาทำความรู้จักกับตายายของเขาล่ะก็ อย่างนั้นก็จะไม่มีใครเทียบเขาได้อีก

"ไม่" เย่เฉินยิ้มอย่างสงบและพูดว่า “โชคดีที่ฉันมีไหวพริบ และทำลายไฟในทางเดินไป ดังนั้นพวกเขาจึงไม่น่าจะมองเห็นฉันได้ชัดเจน”

เฟ่ยเข่อซินสีหน้าดูประหลาดใจและโพล่งออกมา "คุณเย่... แม้ว่าสถานการณ์ครั้งนี้จะอันตรายมาก แต่ก็เป็นโอกาสที่ดีที่จะได้พบกัน... ทำไมคุณไม่ใช้โอกาสนี้ให้เรือแล่นตามน้ำไปหล่ะคะ?"

เย่เฉินหัวเราะเยาะตัวเองและถอนหายใจ “ตอนนี้แทนที่จะผลักเรือให้แล่นตามน้ำไป ผมกลับต้องการหยุดเรือไว้และอาจถึงขั้นปล่อยให้เรือแล่นทวนกระแสอีกด้วย…”