แม้ว่าราชวงศ์ซาอุดีอาระเบียที่ก็ร่ำรวยมากเช่นกัน แต่นิสัยของเศรษฐีตะวันออกกลางก็ชัดเจนมากเช่นกัน พวกเขาไม่อยากที่จะเข้าไปยุ่งเกี่ยวกับเรื่องต่าง ๆ นอกแผ่นดินของตนเลย
พวกเขาไม่มีความทะเยอทะยานที่จะขยายอำนาจออกไป ในทางตรงกันข้าม พวกเขาแค่คิดทำทุกอย่างเพื่อให้ประเทศของตนมีเสถียรภาพ
ก็เหมือนกับเมื่อยี่สิบสามสิบปีก่อน พวกเขาใช้เงินจำนวนมากเพื่อซื้อปืนใหญ่หลายสิบกระบอกจากหัวเซี่ย ไม่ใช่ทำไปเพื่อขยายอำนาจสู่ภายนอก แต่เป็นการใช้มันเพื่อเพิ่มการป้องกันตัวเองและเพิ่มอำนาจในการยับยั้ง
พูดตรงๆก็คือ นี่คือลูกชายที่โง่เขลาของตระกูลท้องถิ่นคนหนึ่ง เพื่อรักษาทรัพย์สมบัติของตระกูลที่มีมากมาย จึงพยายามอย่างยิ่งที่จะสร้างรั้วของตัวเองให้สูงขึ้นและแข็งแรงขึ้น อีกทั้งเขายังมีจุดประสงค์เพียงอย่างเดียวคือ ถ้าฉันไม่ออกไป พวกนายใครก็อย่าเข้ามา
ดังนั้น เย่เฉินสามารถสรุปได้ว่า การตายของพ่อแม่ตน ไม่มีส่วนเกี่ยวข้องกับราชวงศ์ซาอุดีอาระเบีย
แต่หากเป็นแบบนี้ เรื่องทั้งหมดก็เริ่มลึกลับซับซ้อน
หากไม่ใช่ราชวงศ์ซาอุดีอาระเบีย และดูจะไม่เกี่ยวข้องกับตระกูลรอธไชลด์ งั้นเป็นใครกันแน่!
ขณะที่เย่เฉินกำลังปวดหัว เฟ่ยเข่อซินก็พาหยวนจื่อซูไปที่ด้านนอกห้องของตระกูลอาน จากนั้นก็เคาะประตูเบา ๆ
เมื่อคุณท่านใหญ่ได้ยินเสียงเคาะประตู เขาก็รีบพูดว่า "เชิญเข้ามา!"
ทันทีที่เสียงลดลง เฟ่ยเข่อซินก็ผลักประตูและเข้าไป
เมื่อเห็นเฟ่ยเข่อซิน แต่ละคนในตระกูลอานก็ยิ่งประหลาดใจมากขึ้น
คุณท่านใหญ่อานพูดอย่างสุภาพว่า “สาวน้อย ฉันขอเสียมารยาทถามหน่อย ผู้มีพระคุณผู้นี้ ที่แท้แล้วเป็นใครกันแน่? เขาเป็นผู้ช่วยชีวิตคนตระกูลอานของเรามากกว่าสิบชีวิต พระคุณนี้ พวกเราอยากหาโอกาสที่จะตอบแทน!”
เฟ่ยเข่อซินเอ่ยปากว่า "คุณท่านใหญ่อาน ขอเรียนคุณตามตรง ผู้มีพระคุณเองก็มีบุญคุณกับฉันก่อนเช่น เมื่อตอนที่ฉันและปู่ของฉันอยู่ที่หัวเซี่ย ลุงใหญ่ของฉันฉวยโอกาสแย่งชิงตำแหน่งผู้นำตระกูลไป และใช้เงินเป็นจำนวนมากเพื่อตามฆ่าฉันและคุณ เป็นผู้มีพระคุณที่ช่วยชีวิตพวกเราไว้ อีกทั้งยังช่วยคุ้มกันเราอย่างใกล้ชิด จนในที่สุดเขาก็ช่วยให้พวกเรากลับมาที่นิวยอร์กและได้เข้ากุมอำนาจตระกูลเฟ่ยอีกครั้ง…”
เฟ่ยเข่อซินมองไปที่คุณท่านใหญ่อานและพูดอย่างจริงจังว่า "คุณท่านใหญ่อาน ผู้มีพระคุณ มีอำนาจแข็งแกร่งมาก อีกทั้งยังเป็นคนติดดิน เขาขอให้ฉันมาบอกทุกท่านว่า เขาไม่ชอบใช้ชีวิตแบบมีคนมาให้ความสนใจ ดังนั้นเขาจึงขอเตือนคุณอย่างจริงจังว่าอย่าพยายามตรวจสอบตัวตนของเขา มิฉะนั้นคุณจะต้องรับผลที่ตามมาด้วยตัวเอง!"
เมื่อคุณท่านใหญ่อานได้ยินแบบนั้น เขาก็แสดงท่าทีผิดหวังอย่างมากออกมา
เขาอดไม่ได้ที่จะพูดว่า “ผู้มีพระคุณช่วยชีวิตคนทั้งตระกูลอานของเรา อีกทั้งยังช่วยเราค้นหาคนทรยศที่ซ่อนอยู่ในตระกูลอานด้วย บุญคุณอันยิ่งใหญ่แบบนี้ ยังไงก็ควรให้เราได้มีโอกาสขอบคุณต่อหน้าสักครั้ง มีโอกาสได้ตอบแทนบุญคุณ...”

ความคิดเห็น
ความคิดเห็นของผู้อ่านเกี่ยวกับนิยาย: ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน
ไอเซียวฉางควนไม่น่าเกิดมาเป้นผชอ่ะ ขี้ขลาดกว่าผู้หญิงเลยอะ...
เมื่อเย่เฉินอยุ่กะอีหว่านเฮ่อแล้ว พระเอกกุแม่งดูโง่ไปเลย 555...
บางทีก้ขัดใจไอหว่านเฮ่อน่ะ สำหรับเองมันอาจจะสมควร แต่กับคนยุคปัจจุบัน จะให้มาคุกเข่าตรงหน้าทั้ง3คนแล้วยิ่งผู้อาวุโสด้วย ตัวเองทำตัวสูงส่ง แต่กับเย่เฉินไม่ใช่ สมควรมันก้สมควร แต่ไม่นึกถึงใจเย่เฉินที่ลำบากบ้าง มีอายุ300-400ปีแล้วทำตัวสูงส่งว่างั้น...
ไม่เข้าใจเลยว่าทำไมหานเหมยชิงถึงเคยชอบไอขี้โม้อย่างเซียวฉางควน ดูไปดูมา ฉางชวนก้เหมาะกับหม่าหลันดี คู่ชีวิตชัดๆ ตัวเองความสามารถก้ไม่มี เขาดูถูกมึง หรือพูดแขวะก้ไม่แปลกแต่ไอฉางควนก้ยังหน้าด้านโชว์โง่ โชว์ว่าตัวเองมีความสามารถ เหมาะกับอีหม่าหลันล่ะ...
ทำไมตอนซ้ำเยอะ ตอนก้ขาดหาย...
เอาตรงๆผมอ่านมา ก้ไม่ได้สงสารหงเยนน่ะ แต่แค่ใจจริงผมให้เลือกว่าใครจะตาย อยากจะให้อีหม่าหลันตายห่าไปมากกว่าอีก ไม่มีหม่าหลันอยู่แม่จะอ่านสนุกกว่านี้มาก...
เองก้อยากให้หม่าหลันเสียสติไม่ใช่หรอเย่เฉิน ส่วนชูหรันมึงก้เข้าข้างแม่ตีวเองเกิ้น รู้ทั้งรู้นิสัย สันดานแม่เป้นงี้ก้ยังเลือกที่จะเข้าข้าง พระเอกทิ้งเองไปหานานาโกะหรือกู้ชิวอี้จะสมน้ำหน้าให้ ดีเกิน กตัญญูจนโง่...
กูไม่เข้าใจจริง ผู้เขียนมึงหลงรักหม่าหลันขนาดนั้นเลย ทำไมต้องให้อีนี่ มันสมหวังที่จะทำร้ายหงเย่นด้วยว่ะ ทำไมไม่ให้อีหม่าหนักใจจนตาย ทำร้านหงเย้นไม่สำเร็จด้วย คนเขี่ยไร อิจฉาตาร้อนขนาดนี้น เมื่อไหร่แม่งจะตายสักที อีท่าเนี่ย...
พาหลิวหม่านฉงชมมหาลัย ไรมันเกี่ยวไรกับการปรับแต่งแล้วสรรหาเพราะเย่เฉิน เย่เฉินไม่ได้สร้างมหาลัยสะหน่อย หรือเป้นเพราะที่ ที่เย่เฉินเคยมาเรียนหรอ...
สมน้ำหน้าไอฉางควน เหมาะกับหม่าหลันดี ขี้โม้เหมือนกัน ว่าคนที่มีความสามารถว่ากระจอกเหมือนกัน หลงตัวเองเหมือนกัน พูดมาได้ไงมึงกับหานเหมยชิงเป้นคู่ฟ้าประทาน 5555 สมล่ะที่คบกังหม่าหลันได้...