ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน นิยาย บท 4331

การซ่อนตัวในอาคารอานปางนั้น เทียบเท่ากับการซ่อนตัวเหนือศีรษะของผู้คนเกือบ 10 ล้านคนในนิวยอร์ก ไม่ว่าพลเมืองนิวยอร์กจะอยู่ที่ใดในนิวยอร์ก ตราบใดที่เขามองขึ้นไปที่แมนฮัตตันที่คึกคักในระยะไกล เขาก็สามารถมองเห็นอาคารอานปางได้

ภายใต้การจ้องมองของประชาชน ไม่มีทางที่จะมีใครทำอะไรกับตระกูลอานได้

อานเฉิงซีเรียกอาคารอานปางว่าเป็นป้อมปราการสุดท้ายของตระกูลอาน และมีเพียงคุณท่านและหัวหน้าใหญ่อานโฉงชิวเท่านั้น ที่รู้ความลับของป้อมปราการแห่งนี้

นอกจากนี้ แม้แต่อานข่ายเฟิงที่ส่วนใหญ่จะทำงานในอาคารอานปาง ก็ไม่รู้ว่าชั้นนี้ยังมีความลึกลับเช่นนี้

เหตุผลที่เขาไม่บอกอานข่ายเฟิง ก็เพราะว่าคุณท่านเชื่อว่าอานข่ายเฟิงมีนิสัยหัวรุนแรง เหมาะที่จะขยายอาณาเขตในด้านธุรกิจ แต่หากเรื่องนี้ขึ้นไปถึงความปลอดภัยของทั้งตระกูลแล้ว นิสัยที่หัวรุนแรงของเขา จะตัดสินใจผิดเพราะไม่รอบคอบพอได้ง่ายๆ

ในช่วงเวลาวิกฤติ การตัดสินที่ระมัดระวัง ไม่เพียงอาจนำไปสู่ผลลัพธ์ที่แก้ไขไม่ได้

ในทางตรงกันข้าม พี่ใหญ่อานโฉงชิวมีนิสัยที่ระมัดระวัง แสวงหาความมั่นคงในทุกสิ่ง และตัดสินใจเกี่ยวกับความปลอดภัยของตระกูลอาน คุณท่านก็เชื่อมั่นเขามากขึ้น

มีเพียงเขาและอานโฉงชิวเท่านั้น ที่รู้ความลับของป้อมปราการ ประเภทนี้ที่จะไม่ถูกเปิดใช้งานจนกว่าจะถึงวินาทีสุดท้าย

ตอนนี้ แม้ว่าตระกูลอานจะโชคดีที่รอดจากภัยพิบัติได้ แต่สถานการณ์ในเวลานี้ก็เร่งด่วนที่สุด ดังนั้นที่เดียวที่คุณท่านคิดได้คืออาคารอานปาง

อานข่ายเฟิงไม่ค่อยเข้าใจการตัดสินใจของพ่อ เขาพูดด้วยความสงสัยว่า:"พ่อ ด้านความปลอดภัย เกรงว่าจะไม่มีอะไรเทียบได้กับตระกูลในลอสแอนเจลิสแล้วสินะ? ที่นั่นมีสถานที่หลบภัยใต้ดิน หากมีเรื่องใหญ่อะไรเกิดขึ้นจริงๆ สถานที่หลบภัยก็สามารถปกป้องความปลอดภัยของตระกูลได้แน่นอน"

และเขา ก็ใช้ปลายปากกาจิ้มฝ่ามือซ้ายอย่างเงียบ ๆ

เขามองเข้าไปใกล้ ๆ และพบว่าฝ่ามือซ้ายของชายชรามีตัวหนังสือเขียนอยู่หนาแน่น และทุกครั้งที่คุณท่านจิ้มฝ่ามืออย่างแรง ก็จะแอบก้มมองคำเล็ก ๆ ที่เขียนอยู่ในฝ่ามือ

อานโฉงชิวพบว่า ตำแหน่งที่คุณท่านจิ้มในฝ่ามือมาตลอด มีรอยยุบลึกๆ หลายจุด แม้แต่ผิวหนังก็เสียหายเนื่องจากการจิ้มอย่างต่อเนื่อง และหมึกของปากกาลูกลื่นก็ซึมเข้าสู่ผิวหนังด้วย ทำให้เกิดเป็นรอยเหมือนรอยสักเก่า

แม้ว่าจะมองสิ่งที่เขียนบนฝ่ามือของคุณท่านไม่ชัด แต่อานโฉงชิวก็สามารถเดาได้ว่า นั่นต้องเป็นคำที่คุณท่านเขียนเอง เพื่อเตือนเขาเองตลอดเวลา

ในขณะที่อานโฉงชิวรู้สึกปวดใจ ก็อดไม่ได้ที่จะขยับไปข้างคุณท่านอย่างเงียบ ๆ รอให้คุณท่านใช้ปากกาลูกลื่นจิ้มฝ่ามือครั้งต่อไป และแอบดูข้อความบนฝ่ามือ อานโฉงชิวเห็นสามบรรทัดที่เขียนไว้อย่างชัดเจน