ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน นิยาย บท 4333
เมื่อประตูลิฟต์ทั้งสี่ปิดลง มีเพียงเย่เฉินและเซียวชูหรันที่นอนหลับลึกอยู่บนไหล่ของเขา ที่ยังอยู่ในพื้นที่ VIP
ดังนั้น เย่เฉินจึงเก็บปราณทิพย์ที่เหลืออยู่ในสมองของเธออย่างเงียบ ๆ จากนั้นหลับตา และแสร้งทำเป็นหลับ
เซียวชูหรันเสียใจในเวลานี้
และความคิดแรกของเธอเมื่อตื่นขึ้นคือ พูดในใจว่า:"ฉัน…...ฉันอยู่ที่ไหนเนี่ย?"
หลังจากนั้น เมื่อเธอเห็นกู้ชิวอี๋ที่ร้องเพลงและเต้นรำบนเวที ผ่านหน้าต่างบานใหญ่ เธออุทานราวกับว่าถูกฟ้าผ่า:"หา? ! คอนเสิร์ตเริ่มแล้ว? ! ฉัน…...ฉันนอนหลับไปในช่วงเวลาที่สำคัญเช่นนี้ได้อย่างไร…..."
พูดจบ เธออดไม่ได้ที่จะมองเย่เฉินที่อยู่ข้างๆ เธอ และพบว่าเย่เฉินกำลังนอนเงยหน้าอย่างสบาย เธอรีบเขย่าไหล่ของเขา และโพล่งออกมาว่า:"ที่รัก…...ที่รัก ตื่นเร็ว!"
เย่เฉินแสร้งทำเป็นง่วงนอนและลืมตาขึ้น จากนั้นจึงถามเซียวชูหรันที่อยู่ข้างๆ ด้วยท่าทางมึนงง:"ที่รักเป็นอะไรไป…...ผมกำลังฝันอยู่เลย……"
เซียวชูหรันชี้ไปที่เวทีคอนเสิร์ต แล้วพูดอย่างโกรธเคือง:"ดูสิ คอนเสิร์ตเริ่มแล้ว ทำไมเราสองคนถึงหลับไปได้……"
เย่เฉินแสร้งทำเป็นประหลาดใจ และพูดว่า:"โอ้ เชี่ย......เริ่มแล้วจริงๆ…… ผมก็ไม่รู้ว่าทำไมถึงหลับไป หรือว่าวันนี้กลางวันเราจะเล่นจนเหนื่อยเกินไป?"
เซียวชูหรันพูดอย่างไม่พอใจ:"ฉันก็ไม่รู้…...แต่ดูเหมือนฉันจะไม่รู้สึกเหนื่อยเลยนะ และตอนวิดีโอเปิดงานเล่นเมื่อกี้นี้ ฉันยังตั้งใจดูอยู่เลย ไม่รู้ว่าทำไมจู่ๆ ถึงจำไม่ได้……"
แม้ว่าเซียวชูหรันยังคงรู้สึกเสียใจอยู่ในใจ แต่เย่เฉินพูดแบบนี้แล้ว เธอทำได้เพียงพยักหน้า และพูดอย่างช่วยไม่ได้ว่า:"ดูอีกสองรอบแล้วกัน รอบหน้าฉันจะดูจนจบแบบไม่พลาดแน่นอน!"
เมื่อเห็นว่าเซียวชูหรันยอมรับความเป็นจริงแล้ว เย่เฉินก็โล่งใจเล็กน้อย จากนั้นดูเวลา และยิ้มพูดว่า:"ไม่เป็นไรๆ คอนเสิร์ตผ่านไปประมาณ 30-40 เปอร์เซ็นต์เอง งั้นต่อจากนี้ไปเริ่มสนุกกับมันเถอะ!"
"อื้ม!"เซียวชูหรันพยักหน้าอย่างแรง แล้วเอามือเท้าคาง เฝ้าดูการแสดงของกู้ชิวอี๋อย่างตั้งใจ
…...
บทใหม่
ประวัติการอ่าน
ความคิดเห็น
ความคิดเห็นของผู้อ่านเกี่ยวกับนิยาย: ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน
ไอเซียวฉางควนไม่น่าเกิดมาเป้นผชอ่ะ ขี้ขลาดกว่าผู้หญิงเลยอะ...
เมื่อเย่เฉินอยุ่กะอีหว่านเฮ่อแล้ว พระเอกกุแม่งดูโง่ไปเลย 555...
บางทีก้ขัดใจไอหว่านเฮ่อน่ะ สำหรับเองมันอาจจะสมควร แต่กับคนยุคปัจจุบัน จะให้มาคุกเข่าตรงหน้าทั้ง3คนแล้วยิ่งผู้อาวุโสด้วย ตัวเองทำตัวสูงส่ง แต่กับเย่เฉินไม่ใช่ สมควรมันก้สมควร แต่ไม่นึกถึงใจเย่เฉินที่ลำบากบ้าง มีอายุ300-400ปีแล้วทำตัวสูงส่งว่างั้น...
ไม่เข้าใจเลยว่าทำไมหานเหมยชิงถึงเคยชอบไอขี้โม้อย่างเซียวฉางควน ดูไปดูมา ฉางชวนก้เหมาะกับหม่าหลันดี คู่ชีวิตชัดๆ ตัวเองความสามารถก้ไม่มี เขาดูถูกมึง หรือพูดแขวะก้ไม่แปลกแต่ไอฉางควนก้ยังหน้าด้านโชว์โง่ โชว์ว่าตัวเองมีความสามารถ เหมาะกับอีหม่าหลันล่ะ...
ทำไมตอนซ้ำเยอะ ตอนก้ขาดหาย...
เอาตรงๆผมอ่านมา ก้ไม่ได้สงสารหงเยนน่ะ แต่แค่ใจจริงผมให้เลือกว่าใครจะตาย อยากจะให้อีหม่าหลันตายห่าไปมากกว่าอีก ไม่มีหม่าหลันอยู่แม่จะอ่านสนุกกว่านี้มาก...
เองก้อยากให้หม่าหลันเสียสติไม่ใช่หรอเย่เฉิน ส่วนชูหรันมึงก้เข้าข้างแม่ตีวเองเกิ้น รู้ทั้งรู้นิสัย สันดานแม่เป้นงี้ก้ยังเลือกที่จะเข้าข้าง พระเอกทิ้งเองไปหานานาโกะหรือกู้ชิวอี้จะสมน้ำหน้าให้ ดีเกิน กตัญญูจนโง่...
กูไม่เข้าใจจริง ผู้เขียนมึงหลงรักหม่าหลันขนาดนั้นเลย ทำไมต้องให้อีนี่ มันสมหวังที่จะทำร้ายหงเย่นด้วยว่ะ ทำไมไม่ให้อีหม่าหนักใจจนตาย ทำร้านหงเย้นไม่สำเร็จด้วย คนเขี่ยไร อิจฉาตาร้อนขนาดนี้น เมื่อไหร่แม่งจะตายสักที อีท่าเนี่ย...
พาหลิวหม่านฉงชมมหาลัย ไรมันเกี่ยวไรกับการปรับแต่งแล้วสรรหาเพราะเย่เฉิน เย่เฉินไม่ได้สร้างมหาลัยสะหน่อย หรือเป้นเพราะที่ ที่เย่เฉินเคยมาเรียนหรอ...
สมน้ำหน้าไอฉางควน เหมาะกับหม่าหลันดี ขี้โม้เหมือนกัน ว่าคนที่มีความสามารถว่ากระจอกเหมือนกัน หลงตัวเองเหมือนกัน พูดมาได้ไงมึงกับหานเหมยชิงเป้นคู่ฟ้าประทาน 5555 สมล่ะที่คบกังหม่าหลันได้...