ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน นิยาย บท 4334
หลังจากผ่านไปสักพัก
ที่ทางออกของพื้นที่ VIP ของสถานที่ มีรถหลายสิบคันขับออกมาทีละคัน
ในรถยนต์เหล่านี้มีขบวนรถของตระกูลเฟ่ย และขบวนรถของตระกูลอาน ในนั้น ตระกูลอานมีรถแปดคัน ออกจากงานอย่างรวดเร็ว และไปที่อาคารอานปาง
ในเวลาเดียวกัน
ไชน่าทาวน์นครนิวยอร์ก
รถตำรวจหลายคันขับเข้าไปในไชน่าทาวน์อย่างรวดเร็ว และหยุดที่หน้าร้านห่านย่างของเฉินจ้างโจง
เจ้าหน้าที่ตำรวจนิวยอร์กสิบกว่าคนลงจากรถ และเดินเข้าไปในร้านห่านย่าง
ผู้นำคือคนสนิทของหลี่ญ่าหลิน ชื่อไอ้ห้า
ชื่อจริงของเขาคือลู่หมิง เนื่องจากเขาอยู่อันดับที่5ของบ้าน ดังนั้นจึงถูกพ่อแม่และพี่ชายเรียกเขาว่าไอ้ห้า
ตอนนี้ ลูกค้าร้านห่านย่างยังเยอะอยู่
ทันทีที่ลู่หมิงเข้ามา เขาก็ทำให้พวกที่มาทานอาหารตกใจ
ในเวลานี้ ลู่หมิงเอามือข้างหนึ่งจับปืนพกที่เอว แล้วอีกมือชี้ไปที่ตราตำรวจ พูดกับทุกคนว่า:"ขออภัยครับทุกคน ตำรวจกำลังทำงาน ทุกคนโปรดนั่งอยู่กับที่ อย่าขยับ"
เมื่อเห็นเจ้าหน้าที่ตำรวจจำนวนมากมาหา ลูกน้องเฉียงไจ่รู้สึกประหม่าจนพูดไม่ออก ห่านย่างที่เขาถืออยู่ กำลังจะวางบนโต๊ะแขก แต่มือก็สั่นโดยไม่รู้ตัว และหล่นลงพื้น
ลู่หมิงถอนหายใจ และกำลังจะพูดอะไรบางอย่าง เฉินจ้างโจงพูดด้วยรอยยิ้มที่ไม่แยแส:"เฉียงไจ่ นายไม่ต้องกังวลเรื่องที่ไม่จำเป็นต้องกังวล เกาะฮ่องกงยังเป็นสังคมที่ปกครองด้วยกฎหมาย และไม่วุ่นวายอย่างที่นายคิด"
พูดจบ เขามองไปที่ลู่หมิง และพูดว่า:"ฉันรู้ว่าพวกคุณจะมา เก็บสัมภาระไว้เรียบร้อยแล้ว ให้ฉันไปเอาก่อนได้ไหม?"
ลู่หมิงโบกมือให้เพื่อนร่วมงานอีกคนที่อยู่ข้างๆ และพูดว่า:"ไอ้ตง คุณไปกับเขา!"
อีกฝ่ายตอบตกลงทันที:"ครับ!"
ในไม่ช้า เฉินจ้างโจงก็ลากกระเป๋าเดินทางใบเล็กเก่าของเขา และเดินขึ้นไปพร้อมกับตำรวจ
เขามองเฉียงไจ่ และยิ้มพูดเล็กน้อย:"อาเฉียง! นายโตแล้ว ต่อไปจะไม่ใช่เฉียงไจ่แล้ว ต้องเรียนรู้ที่จะเผชิญปัญหาด้วยตัวเอง! จำสิ่งที่ฉันบอกนายไว้ บริหารร้านนี้ต่อไปให้ดีๆ อย่า ทำลายสิ่งที่ฉันทำมา 20 กว่าปี เข้าใจไหม?"
บทใหม่
ประวัติการอ่าน
ความคิดเห็น
ความคิดเห็นของผู้อ่านเกี่ยวกับนิยาย: ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน
ไอเซียวฉางควนไม่น่าเกิดมาเป้นผชอ่ะ ขี้ขลาดกว่าผู้หญิงเลยอะ...
เมื่อเย่เฉินอยุ่กะอีหว่านเฮ่อแล้ว พระเอกกุแม่งดูโง่ไปเลย 555...
บางทีก้ขัดใจไอหว่านเฮ่อน่ะ สำหรับเองมันอาจจะสมควร แต่กับคนยุคปัจจุบัน จะให้มาคุกเข่าตรงหน้าทั้ง3คนแล้วยิ่งผู้อาวุโสด้วย ตัวเองทำตัวสูงส่ง แต่กับเย่เฉินไม่ใช่ สมควรมันก้สมควร แต่ไม่นึกถึงใจเย่เฉินที่ลำบากบ้าง มีอายุ300-400ปีแล้วทำตัวสูงส่งว่างั้น...
ไม่เข้าใจเลยว่าทำไมหานเหมยชิงถึงเคยชอบไอขี้โม้อย่างเซียวฉางควน ดูไปดูมา ฉางชวนก้เหมาะกับหม่าหลันดี คู่ชีวิตชัดๆ ตัวเองความสามารถก้ไม่มี เขาดูถูกมึง หรือพูดแขวะก้ไม่แปลกแต่ไอฉางควนก้ยังหน้าด้านโชว์โง่ โชว์ว่าตัวเองมีความสามารถ เหมาะกับอีหม่าหลันล่ะ...
ทำไมตอนซ้ำเยอะ ตอนก้ขาดหาย...
เอาตรงๆผมอ่านมา ก้ไม่ได้สงสารหงเยนน่ะ แต่แค่ใจจริงผมให้เลือกว่าใครจะตาย อยากจะให้อีหม่าหลันตายห่าไปมากกว่าอีก ไม่มีหม่าหลันอยู่แม่จะอ่านสนุกกว่านี้มาก...
เองก้อยากให้หม่าหลันเสียสติไม่ใช่หรอเย่เฉิน ส่วนชูหรันมึงก้เข้าข้างแม่ตีวเองเกิ้น รู้ทั้งรู้นิสัย สันดานแม่เป้นงี้ก้ยังเลือกที่จะเข้าข้าง พระเอกทิ้งเองไปหานานาโกะหรือกู้ชิวอี้จะสมน้ำหน้าให้ ดีเกิน กตัญญูจนโง่...
กูไม่เข้าใจจริง ผู้เขียนมึงหลงรักหม่าหลันขนาดนั้นเลย ทำไมต้องให้อีนี่ มันสมหวังที่จะทำร้ายหงเย่นด้วยว่ะ ทำไมไม่ให้อีหม่าหนักใจจนตาย ทำร้านหงเย้นไม่สำเร็จด้วย คนเขี่ยไร อิจฉาตาร้อนขนาดนี้น เมื่อไหร่แม่งจะตายสักที อีท่าเนี่ย...
พาหลิวหม่านฉงชมมหาลัย ไรมันเกี่ยวไรกับการปรับแต่งแล้วสรรหาเพราะเย่เฉิน เย่เฉินไม่ได้สร้างมหาลัยสะหน่อย หรือเป้นเพราะที่ ที่เย่เฉินเคยมาเรียนหรอ...
สมน้ำหน้าไอฉางควน เหมาะกับหม่าหลันดี ขี้โม้เหมือนกัน ว่าคนที่มีความสามารถว่ากระจอกเหมือนกัน หลงตัวเองเหมือนกัน พูดมาได้ไงมึงกับหานเหมยชิงเป้นคู่ฟ้าประทาน 5555 สมล่ะที่คบกังหม่าหลันได้...