เฉียงไจ่หลั่งน้ำตา พยักหน้ารัวๆ และพูดเสียงสะอื้นว่า:"ผมเข้าใจแล้วครับลุงโจง……"
เฉินจ้างโจงพยักหน้าด้วยความพึงพอใจ จากนั้นมองไปที่เหล่าลูกค้าที่ทำหน้าหวาดกลัว และกำมือพูดว่า:"มีหลายๆ คนเป็นลูกค้าประจำขอผม หลังจากคืนนี้ ผมคงจะทำข้าวห่านย่างให้พวกคุณไม่ได้ได้ แต่ไอ้เฉียงทำงานกับผมมาสิบกว่าปีแล้ว และได้เรียนรู้งานฝีมือนี้เป็นอย่างดี หวังว่าต่อไปทุกคนจะสามารถสนับสนุนธุรกิจของเขามากขึ้น!"
ลูกค้าประจำทุกคนรู้ว่า เฉินจ้างโจงอยู่ในสหรัฐอเมริกาอย่างผิดกฎหมาย แม้ว่าจะไม่รู้อดีตของเขา แต่ก็รู้ดีว่า ในเมื่อตำรวจเจอเขาแล้ว จะต้องถูกส่งกลับอย่างแน่นอน
ด้วยเหตุนี้ ทุกคนต่างก็พูดเพื่อให้เขาสบายใจ บอกว่าจะดูแลธุรกิจของเฉียงไจ่อย่างแน่นอน
เฉินจ้างโจงขอบคุณทุกคน มองไปที่เฉียงไจ่อีกครั้ง และสั่งว่า:"ไอ้เฉียง ฉันไปก่อนนะ ฉันจะเลี้ยงมื้อนี้ทุกคนเอง นายอย่าลืมให้ทุกคนฟรี!"
สิ่งที่เฉินจ้างโจงพูด เป็นเหมือนการอำลาสำหรับเฉียงไจ่
สำหรับเขาแล้ว เฉินจ้างโจงรับบทเป็นพ่ออย่างสมบูรณ์ในช่วงสิบปีที่ผ่านมา และเขาก็เป็นญาติเพียงคนเดียวในใจ ดังนั้น เมื่อเห็นเฉินจ้างโจงถูกจับกับตา เขารู้สึกเศร้าอย่างยิ่ง
แต่เฉินจ้างโจงกลับไม่ต้องการให้เขาหมกมุ่นอยู่ในนี้มากเกินไป เดิมทีตำรวจลู่หมิงยังอยากจะให้เวลาเขาบอกลาเฉียงไจ่อีกสักหน่อย แต่เฉินจ้างโจงหยิบกระเป๋าเดินทางขึ้น และพูดว่า:"คุณตำรวจ เราไปกันเถอะ"
ลู่หมิงถอนหายใจ เขาพูดว่า:"โอเค ไปกันเถอะ"
ความหมายของลู่หมิงคือการเตือนเฉินจ้างโจง และเฉียงไจ่ว่ามีใครบางคนอยู่เบื้องหลังเรื่องนี้
เฉินจ้างโจงเองก็ตระหนักเรื่องนี้เป็นอย่างดี แต่เขาได้มองเรื่องนี้อย่างเรียบง่ายและยอมรับมันแล้ว ดังนั้นเขาจึงยิ้มและพูดว่า:"ไม่ว่ายังไงฉันเองก็ฝ่าฝืนกฎหมายก่อน คนอื่นฟ้องฉันมันก็มีเหตุผลนะ"
ลู่หมิงไม่ได้นึกเลยว่าจิตใจของเฉินจ้างโจงจะสงบนิ่งขนาดนี้ จึงพูดอย่างช่วยไม่ได้:"โอเค ฉันเคยอ่านข้อมูลของคุณ คุณเป็นคนฉลาด ในเมื่อคุณเข้าใจส่วนได้ส่วนเสียข้างในแล้ว งั้นฉันจะไม่พูดไร้สาระอีก"
พูดจบ เขาจงใจเหลือบมองเฉียงไจ่ และพูดว่า:"สำหรับการจับกุม การสอบสวน และการยืนยันการส่งตัวกลับประเทศทั้งหมด โดยปกติแล้วจะใช้เวลาห้าถึงเจ็ดวัน แต่สถานการณ์ของคุณนั้นพิเศษอย่างเห็นได้ชัด ดังนั้นสำนักงานตรวจคนเข้าเมืองขอให้จบคดีภายในสามวัน แต่ว่า ช่วงนี้พี่ใหญ่ของฉันถูกบังคับให้เกษียณล่วงหน้า ทำให้ฉันก็อารมณ์ไม่ดีเลย ดังนั้นฉันจึงคิดที่จะขี้เกียจ คาดว่าน่าจะเลื่อนออกไปได้อีกสองสามวัน ถ้ามีความสามารถอะไร ก็อย่าแอบซ่อนไว้ รีบหาทาง"

ความคิดเห็น
ความคิดเห็นของผู้อ่านเกี่ยวกับนิยาย: ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน
ไอเซียวฉางควนไม่น่าเกิดมาเป้นผชอ่ะ ขี้ขลาดกว่าผู้หญิงเลยอะ...
เมื่อเย่เฉินอยุ่กะอีหว่านเฮ่อแล้ว พระเอกกุแม่งดูโง่ไปเลย 555...
บางทีก้ขัดใจไอหว่านเฮ่อน่ะ สำหรับเองมันอาจจะสมควร แต่กับคนยุคปัจจุบัน จะให้มาคุกเข่าตรงหน้าทั้ง3คนแล้วยิ่งผู้อาวุโสด้วย ตัวเองทำตัวสูงส่ง แต่กับเย่เฉินไม่ใช่ สมควรมันก้สมควร แต่ไม่นึกถึงใจเย่เฉินที่ลำบากบ้าง มีอายุ300-400ปีแล้วทำตัวสูงส่งว่างั้น...
ไม่เข้าใจเลยว่าทำไมหานเหมยชิงถึงเคยชอบไอขี้โม้อย่างเซียวฉางควน ดูไปดูมา ฉางชวนก้เหมาะกับหม่าหลันดี คู่ชีวิตชัดๆ ตัวเองความสามารถก้ไม่มี เขาดูถูกมึง หรือพูดแขวะก้ไม่แปลกแต่ไอฉางควนก้ยังหน้าด้านโชว์โง่ โชว์ว่าตัวเองมีความสามารถ เหมาะกับอีหม่าหลันล่ะ...
ทำไมตอนซ้ำเยอะ ตอนก้ขาดหาย...
เอาตรงๆผมอ่านมา ก้ไม่ได้สงสารหงเยนน่ะ แต่แค่ใจจริงผมให้เลือกว่าใครจะตาย อยากจะให้อีหม่าหลันตายห่าไปมากกว่าอีก ไม่มีหม่าหลันอยู่แม่จะอ่านสนุกกว่านี้มาก...
เองก้อยากให้หม่าหลันเสียสติไม่ใช่หรอเย่เฉิน ส่วนชูหรันมึงก้เข้าข้างแม่ตีวเองเกิ้น รู้ทั้งรู้นิสัย สันดานแม่เป้นงี้ก้ยังเลือกที่จะเข้าข้าง พระเอกทิ้งเองไปหานานาโกะหรือกู้ชิวอี้จะสมน้ำหน้าให้ ดีเกิน กตัญญูจนโง่...
กูไม่เข้าใจจริง ผู้เขียนมึงหลงรักหม่าหลันขนาดนั้นเลย ทำไมต้องให้อีนี่ มันสมหวังที่จะทำร้ายหงเย่นด้วยว่ะ ทำไมไม่ให้อีหม่าหนักใจจนตาย ทำร้านหงเย้นไม่สำเร็จด้วย คนเขี่ยไร อิจฉาตาร้อนขนาดนี้น เมื่อไหร่แม่งจะตายสักที อีท่าเนี่ย...
พาหลิวหม่านฉงชมมหาลัย ไรมันเกี่ยวไรกับการปรับแต่งแล้วสรรหาเพราะเย่เฉิน เย่เฉินไม่ได้สร้างมหาลัยสะหน่อย หรือเป้นเพราะที่ ที่เย่เฉินเคยมาเรียนหรอ...
สมน้ำหน้าไอฉางควน เหมาะกับหม่าหลันดี ขี้โม้เหมือนกัน ว่าคนที่มีความสามารถว่ากระจอกเหมือนกัน หลงตัวเองเหมือนกัน พูดมาได้ไงมึงกับหานเหมยชิงเป้นคู่ฟ้าประทาน 5555 สมล่ะที่คบกังหม่าหลันได้...