ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน นิยาย บท 4338
"ได้!"เย่เฉินพูดด้วยรอยยิ้ม:"รอบต่อไปน่าจะอยู่ที่บอสตันในวันมะรืนนี้ วันมะรืนนี้ผมจะพาคุณไปดูแน่นอน!"
เซียวชูหรันถึงจะพอใจ คล้องแขนเย่เฉินไว้ และพูดด้วยรอยยิ้มว่า:"งั้นเราไปกันก่อนเถอะ"
เมื่อทั้งสองออกจากห้อง พื้นที่ VIP ทั้งหมด มองไม่เห็นร่องรอยของเลือดแม้แต่น้อย และไม่ได้กลิ่นเลือดเลยสักนิด
ในสายตาของเซียวชูหรัน ทุกสิ่งทุกอย่างที่นี่ไม่ต่างจากตอนที่มา
เมื่อทั้งสองเดินไปที่โถงลิฟต์ เฉินตัวตัวก็นั่งลิฟต์ขึ้นมาพอดี เมื่อเธอเห็นเย่เฉินและเซียวชูหรัน เธอรีบเข้าไป แสร้งทำเป็นสบาย และพูดว่า:"อาจารย์เย่ นายหญิงเย่ คุณทั้งสองดูสนุกกันไหมคะ?"
เย่เฉินพยักหน้าและยิ้มพูดว่า:"ดีมาก การแสดงของคุณกู้ยอดเยี่ยมมาก"
เซียวชูหรันพูดอย่างจริงจังว่า:"นี่เป็นคอนเสิร์ตที่น่าตกใจที่สุดเท่าที่ฉันเคยเห็นมา…...สิ่งที่เสียใจอย่างเดียวคือฉันเผลอหลับไปในตอนแรก…..."
เฉินตัวตัวยิ้มพูดว่า:"ไม่เป็นไรค่ะ วันมะรืนนี้ในบอสตัน ฉันจองห้องVIP ไว้สำหรับพวกคุณสองคนแล้ว ถึงเวลานั้นยินดีต้อนรับคุณมาเชียร์เราด้วย!"
พูดจบ เฉินตัวตัวก็พูดอีกครั้ง:"จริงสิ นายหญิงเย่ ถ้าฉันจำไม่ผิด คุณและอาจารย์เย่น่าจะอยู่ในโพรวิเดนซ์ใช่ไหม?"
"ใช่ค่ะ!"เซียวชูหรันพยักหน้า
เฉินตัวตัวพูดว่า:"ที่นั่นใกล้กับบอสตันมาก ขับรถไปที่นั่นหนึ่งชั่วโมง ถึงตอนนั้นคุณสองคนต้องมาให้ได้นะ!"
ในเวลาเดียวกัน นอกงาน เฉียงไจ่ขอร้องเจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยของฮอลล์แสดง:"ผมรู้จักคุณกู้จริงๆ ผมมีเรื่องสำคัญที่ต้องหาเธอ รีบมากๆ! โปรดช่วยผมบอกคุณกู้ด้วยครับ แค่บอกชื่อของผมเฉียงไจ่ และผู้ชายจากร้านห่านย่างในไชน่าทาวน์ เธอจะต้องรู้แน่นอน!"
เจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยเย้ยหยันคำพูดของเขา และพูดอย่างดูถูก:"พอเถอะ คืนนี้มีแฟนคลับหลายคนมาแต่งเรื่องกับฉัน คุณแต่งเรื่องได้แย่ที่สุด! คุณเป็นผู้ช่วยของร้านห่านย่าง คุณกู้จะรู้จักคุณได้ยังไง?"
เฉียงไจ่พูดอย่างใจร้อนว่า:"ที่ผมพูดเป็นเรื่องจริงทั้งนั้น ถ้ามีสักคำที่ไม่เป็นความจริง ขอให้ฟ้าผ่า! ขอร้องล่ะ คุณช่วยฝากไปบอกหน่อย แค่ฝากไปบอกก็พอ!"
เจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยผลักเขา และพูดอย่างรังเกียจว่า:"พอแล้ว อย่ามาพูดเปลืองน้ำลายเปล่าๆ เลย อย่าว่าฉันไม่เชื่อคุณเลย แม้ว่าฉันจะเชื่อคุณ ฉันก็ไม่มีสิทธิ์ที่จะคุยกับคุณกู้ คุณให้เกียรติฉันเสียจริง! "
เมื่อเฉียงไจ่ได้ยินแบบนี้ ก็อยากจะร้องไห้โดยไม่มีน้ำตาทันที
บทใหม่
ประวัติการอ่าน
ความคิดเห็น
ความคิดเห็นของผู้อ่านเกี่ยวกับนิยาย: ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน
ไอเซียวฉางควนไม่น่าเกิดมาเป้นผชอ่ะ ขี้ขลาดกว่าผู้หญิงเลยอะ...
เมื่อเย่เฉินอยุ่กะอีหว่านเฮ่อแล้ว พระเอกกุแม่งดูโง่ไปเลย 555...
บางทีก้ขัดใจไอหว่านเฮ่อน่ะ สำหรับเองมันอาจจะสมควร แต่กับคนยุคปัจจุบัน จะให้มาคุกเข่าตรงหน้าทั้ง3คนแล้วยิ่งผู้อาวุโสด้วย ตัวเองทำตัวสูงส่ง แต่กับเย่เฉินไม่ใช่ สมควรมันก้สมควร แต่ไม่นึกถึงใจเย่เฉินที่ลำบากบ้าง มีอายุ300-400ปีแล้วทำตัวสูงส่งว่างั้น...
ไม่เข้าใจเลยว่าทำไมหานเหมยชิงถึงเคยชอบไอขี้โม้อย่างเซียวฉางควน ดูไปดูมา ฉางชวนก้เหมาะกับหม่าหลันดี คู่ชีวิตชัดๆ ตัวเองความสามารถก้ไม่มี เขาดูถูกมึง หรือพูดแขวะก้ไม่แปลกแต่ไอฉางควนก้ยังหน้าด้านโชว์โง่ โชว์ว่าตัวเองมีความสามารถ เหมาะกับอีหม่าหลันล่ะ...
ทำไมตอนซ้ำเยอะ ตอนก้ขาดหาย...
เอาตรงๆผมอ่านมา ก้ไม่ได้สงสารหงเยนน่ะ แต่แค่ใจจริงผมให้เลือกว่าใครจะตาย อยากจะให้อีหม่าหลันตายห่าไปมากกว่าอีก ไม่มีหม่าหลันอยู่แม่จะอ่านสนุกกว่านี้มาก...
เองก้อยากให้หม่าหลันเสียสติไม่ใช่หรอเย่เฉิน ส่วนชูหรันมึงก้เข้าข้างแม่ตีวเองเกิ้น รู้ทั้งรู้นิสัย สันดานแม่เป้นงี้ก้ยังเลือกที่จะเข้าข้าง พระเอกทิ้งเองไปหานานาโกะหรือกู้ชิวอี้จะสมน้ำหน้าให้ ดีเกิน กตัญญูจนโง่...
กูไม่เข้าใจจริง ผู้เขียนมึงหลงรักหม่าหลันขนาดนั้นเลย ทำไมต้องให้อีนี่ มันสมหวังที่จะทำร้ายหงเย่นด้วยว่ะ ทำไมไม่ให้อีหม่าหนักใจจนตาย ทำร้านหงเย้นไม่สำเร็จด้วย คนเขี่ยไร อิจฉาตาร้อนขนาดนี้น เมื่อไหร่แม่งจะตายสักที อีท่าเนี่ย...
พาหลิวหม่านฉงชมมหาลัย ไรมันเกี่ยวไรกับการปรับแต่งแล้วสรรหาเพราะเย่เฉิน เย่เฉินไม่ได้สร้างมหาลัยสะหน่อย หรือเป้นเพราะที่ ที่เย่เฉินเคยมาเรียนหรอ...
สมน้ำหน้าไอฉางควน เหมาะกับหม่าหลันดี ขี้โม้เหมือนกัน ว่าคนที่มีความสามารถว่ากระจอกเหมือนกัน หลงตัวเองเหมือนกัน พูดมาได้ไงมึงกับหานเหมยชิงเป้นคู่ฟ้าประทาน 5555 สมล่ะที่คบกังหม่าหลันได้...