ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน นิยาย บท 434
บทที่ 434
ท่านหงห้ารีบถาม : “งั้นให้ผมจัดการโคบายา ชิอิจิโร่เลยไหมครับ？แล้วค่อยถ่ายคลิปวิดีโอสั้นๆให้โคบายา ชิจิโร่ดู？”
เย่เฉินพูดตอบกลับไป : “นายพาโคบายา ชิอิจิโร่ไปเก็บซ่อนตัวไว้ให้ดี แล้วค่อยหาโอกาสทำเทคนิคพิเศษ ถ่ายวิดีโอปลอมยิงหัวโคบายา ชิอิจิโร่ส่งไปให้โคบายา ชิจิโร่ดู ต้องทำให้เขามั่นใจว่าพี่ชายของเขาได้ตายไปแล้ว”
ท่านหงห้าถามอย่างประหลาดใจ : “อาจารย์เย่ นี่คุณจะไว้ชีวิตโคบายา ชิอิจิโร่เหรอครับ？”
เย่เฉินพูด : “ถูกต้อง ไว้ชีวิตโคบายา ชิอิจิโร่ ในอนาคตยังมีประโยชน์ ไม่แน่อาจจะใช้ตัวเขาเอาบริษัทผลิตยาโคบายามาไว้ในกำมือได้ แค่เงินหนึ่งพันล้านก็ฆ่าเขาตายแล้ว ก็ชั่งดูถูกโคบายา ชิจิโร่เกินไปแล้ว”
หลังจากนั้น เย่เฉินก็พูดอีกว่า : “อีกอย่าง เรื่องนี้นาย ไม่ต้องคิดถึงเรื่องศีลธรรมในโลกมนุษย์อะไรทั้งนั้น ถึงอย่างไรเรากับคนญี่ปุ่น ไม่มีศีลธรรมอะไรต้องพูดกัน ในทางกลับกัน ยิ่งทำให้พวกเขาแย่ก็ยิ่งดีเลย！”
“ผมเข้าใจแล้ว！”ท่านหงห้ารีบพูด : “คุณวางใจ ผมจะจัดหาคนที่มีฝีมือ คุ้มกันโคบายา ชิอิจิโร่ไว้อย่างดีครับ”
……
ในเวลานี้ คฤหาสน์ตระกูลซ่ง
ครอบครัวใหญ่ตระกูลซ่ง กำลังทานอาหารที่ร้านอาหาร พร้อมทั้งพูดถกกันถึงเรื่องบริษัทผลิตยาโคบายา
พูดว่า คุณท่านซ่งก็อดไม่ได้ที่จะถอนหายใจ พูดว่า : “ยาที่อาจารย์มอบให้ครั้งก่อน มีประสิทธิภาพดีจริงๆ ก่อนหน้านี้ร่างกายของฉันเหมือนคนกำลังจะตาย หลังจากที่กินเข้าไปก็รู้สึกแข็งแรงขึ้นมาก แต่ว่า อาจเป็นเพราะว่าอาการป่วยก่อนหน้านี้ไม่ค่อยรุนแรง แม้ว่าตอนนี้จะไม่เป็นอันตรายถึงชีวิต แต่ร่างกายยังอ่อนเพลียเล็กน้อย อายุมากแล้ว ……”
ซ่งหรงวี่ที่อยู่อีกฝั่งก็รีบเอ่ยพูดทันทีว่า : “คุณปู่ ไม่งั้นให้ผมไปหาอาจารย์เย่ไหม เพื่อขอยาจากเขาอีกหนึ่งเม็ด หรือไม่ก็ขอซื้อเพื่อเอามาให้คุณ！ถ้าหากคุณได้กินอีกหนึ่งเม็ด เชื่อว่าจะบรรเทาร่างกายได้มากแน่นอน！”
คุณท่านซ่งรีบโบกไม้โบกมือ พร้อมพูดว่า : “ไม่ได้ๆ อาจารย์เย่ให้เกียรติแก่ตระกูลซ่งมากแล้ว ถึงตอนนี้เราก็ยังไม่ได้ตอบแทนหนี้บุญคุณแก่เขาเลย หากไปขอยาอีกละก็ อาจจะแสดงให้เห็นว่าพวกเราไม่รู้จักพอ ไม่รู้จักประเมินตัวเอง！”
------------
บทใหม่
ประวัติการอ่าน
ความคิดเห็น
ความคิดเห็นของผู้อ่านเกี่ยวกับนิยาย: ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน
ไอเซียวฉางควนไม่น่าเกิดมาเป้นผชอ่ะ ขี้ขลาดกว่าผู้หญิงเลยอะ...
เมื่อเย่เฉินอยุ่กะอีหว่านเฮ่อแล้ว พระเอกกุแม่งดูโง่ไปเลย 555...
บางทีก้ขัดใจไอหว่านเฮ่อน่ะ สำหรับเองมันอาจจะสมควร แต่กับคนยุคปัจจุบัน จะให้มาคุกเข่าตรงหน้าทั้ง3คนแล้วยิ่งผู้อาวุโสด้วย ตัวเองทำตัวสูงส่ง แต่กับเย่เฉินไม่ใช่ สมควรมันก้สมควร แต่ไม่นึกถึงใจเย่เฉินที่ลำบากบ้าง มีอายุ300-400ปีแล้วทำตัวสูงส่งว่างั้น...
ไม่เข้าใจเลยว่าทำไมหานเหมยชิงถึงเคยชอบไอขี้โม้อย่างเซียวฉางควน ดูไปดูมา ฉางชวนก้เหมาะกับหม่าหลันดี คู่ชีวิตชัดๆ ตัวเองความสามารถก้ไม่มี เขาดูถูกมึง หรือพูดแขวะก้ไม่แปลกแต่ไอฉางควนก้ยังหน้าด้านโชว์โง่ โชว์ว่าตัวเองมีความสามารถ เหมาะกับอีหม่าหลันล่ะ...
ทำไมตอนซ้ำเยอะ ตอนก้ขาดหาย...
เอาตรงๆผมอ่านมา ก้ไม่ได้สงสารหงเยนน่ะ แต่แค่ใจจริงผมให้เลือกว่าใครจะตาย อยากจะให้อีหม่าหลันตายห่าไปมากกว่าอีก ไม่มีหม่าหลันอยู่แม่จะอ่านสนุกกว่านี้มาก...
เองก้อยากให้หม่าหลันเสียสติไม่ใช่หรอเย่เฉิน ส่วนชูหรันมึงก้เข้าข้างแม่ตีวเองเกิ้น รู้ทั้งรู้นิสัย สันดานแม่เป้นงี้ก้ยังเลือกที่จะเข้าข้าง พระเอกทิ้งเองไปหานานาโกะหรือกู้ชิวอี้จะสมน้ำหน้าให้ ดีเกิน กตัญญูจนโง่...
กูไม่เข้าใจจริง ผู้เขียนมึงหลงรักหม่าหลันขนาดนั้นเลย ทำไมต้องให้อีนี่ มันสมหวังที่จะทำร้ายหงเย่นด้วยว่ะ ทำไมไม่ให้อีหม่าหนักใจจนตาย ทำร้านหงเย้นไม่สำเร็จด้วย คนเขี่ยไร อิจฉาตาร้อนขนาดนี้น เมื่อไหร่แม่งจะตายสักที อีท่าเนี่ย...
พาหลิวหม่านฉงชมมหาลัย ไรมันเกี่ยวไรกับการปรับแต่งแล้วสรรหาเพราะเย่เฉิน เย่เฉินไม่ได้สร้างมหาลัยสะหน่อย หรือเป้นเพราะที่ ที่เย่เฉินเคยมาเรียนหรอ...
สมน้ำหน้าไอฉางควน เหมาะกับหม่าหลันดี ขี้โม้เหมือนกัน ว่าคนที่มีความสามารถว่ากระจอกเหมือนกัน หลงตัวเองเหมือนกัน พูดมาได้ไงมึงกับหานเหมยชิงเป้นคู่ฟ้าประทาน 5555 สมล่ะที่คบกังหม่าหลันได้...