กู้ชิวอี๋รู้สึกปวดใจเล็กน้อย มุ่ยปากและพึมพำว่า:"ปกติคุณแสดงความรักต่อหน้าฉันก็พอแล้ว ยังจะแสดงความรักของคุณต่อหน้าฉันในช่วงเวลาที่สำคัญเช่นนี้อีก การแสดงครั้งต่อไปของฉัน คือวันมะรืนนี้ คุณดูแล้วก็ไปได้เลย พอคุณถึงเกาะฮ่องกงก็เป็นอีกสามวัน แล้วถ้ามีอะไรผิดพลาดระหว่างนี้ล่ะ……"
เย่เฉินอธิบายว่า:"ฉันไม่ได้ทำเพื่อแสดงความรัก ฉันสามารถไปที่เกาะฮ่องกงได้ตลอดเวลา แต่ฉันไม่สามารถทิ้งพี่สะใภ้เธอไว้ที่นี่เลย ยิ่งไปกว่านั้น ฉันต้องหาเหตุผลที่เหมาะสมและโอกาส อีกอย่างไอ้แซ่หลิวนั้นฉันก็ไม่ค่อยรู้จักสักเท่าไหร่ ต้องหาเวลาทำการบ้านเล็กน้อย และวางแผนให้ไอ้แก่นี้หลงกล"
พูดไป เย่เฉินพูดอีกครั้ง:"บอกตามตรง ถ้าแค่อยากให้ลุงโจงปลอดภัย มันง่ายมากจริงๆ ในสายตาของฉัน ไอ้แซ่หลิวอ่อนแอกว่าไข่อีก คืนนี้ฉันจะส่งยอดฝีมือสิบกว่าคนของสำนักว่านหลงไปที่เกาะฮ่องกง และฆ่าเขาโดยตรง ในกรณีนี้ ลุงโจงก็จะปลอดภัยโดยธรรมชาติ"
เมื่อพูดถึงนี้ เย่เฉินพูดอีกว่า:"เพียงแต่ว่าวิธีจัดการนี้ไร้ทักษะเกินไป และสำหรับลุงโจง มันจะทำให้เขารู้สึกผิดไปตลอดชีวิตอย่างแน่นอน ดังนั้นเรื่องนี้จึงห้ามมาไม้แข็ง ต้องทำให้ไอ้แซ่หลินยอมอย่างเต็มใจ"
"สำหรับความปลอดภัยของลุงโจงในช่วงไม่กี่วันที่ผ่านมา เธอก็ไม่ต้องกังวลเลย แม้ว่าไอ้แซ่หลิวจะมีความแข็งแกร่งบนเกาะฮ่องกงจริงๆ แต่ยังไม่มีอันดับในนิวยอร์กเลย ฉันจะให้คุณหนูเฟ่ยช่วยปกป้องลุงโจงอย่างลับๆ ก่อน อีกอย่างขอเลื่อนเวลาไปสักสองสามวัน ให้ฉันพาแม่ยายของฉันไปอยู่กับเธอที่สหรัฐอเมริกาก่อน ฉันจะไปเกาะฮ่องกงเพื่อช่วยลุงโจงจัดการเรื่องพวกนี้!"
"หลังจากที่ฉันจัดการทุกอย่างเรียบร้อยแล้ว ให้ทางคุณหนูเฟ่ยจางไปบ้าง ถึงตอนนั้นลุงโจงถูกส่งกลับไป แล้วทุกอย่างจะราบรื่น!"
เดิมทีเย่เฉินวางแผนที่จะให้ลุงโจงอาศัยอยู่ในไชน่าทาวน์ต่อไปอย่างมั่นคง และในอนาคตเขาจะหาเวลาไปเกาะฮ่องกงเพื่อแก้ปัญหาของเขา
แต่ว่า ในเมื่อหลิวเซิงนั้นใจร้อนขนาดนี้ และเริ่มหาเรื่องก่อน งั้นเขาจึงต้องไปคุยกับเขาที่เกาะฮ่องกงก่อน
แต่ถ้าไปคุยกับเซียวชูหรันแล้ว เซียวชูหรันอาจไม่ต้องให้แม่ยายมา ในเวลานั้น มีเพียงสองทางเลือก หนึ่งคือการเกลี้ยกล่อมตัวเองไม่ให้ไปเกาะฮ่องกง อีกอย่างคือต้องปลอบใจตัวเองว่าไปเกาะฮ่องกง เธออยู่คนเดียวได้
นอกจากนี้ เย่เฉินคาดว่าตอนนี้หม่าหลันคงไม่อยากสหรัฐอเมริกา
เธออยู่คนเดียวในจินหลิง มีรถหรู บ้านหรู และเงินค่าขนมหลายแสน คงมีชีวิตที่ดีแน่นอน ถ้าเธอมาที่อเมริกาจริงๆ เธอคงจะไม่ยอม
ดังนั้น เย่เฉินจึงเริ่มคิดในใจว่า เขาสามารถหาเหตุผลบางอย่างในการให้แม่ยายหม่าหลันมาก่อน จากนั้นจึงใช้โอกาสนี้บอกเซียวชูหรันว่า เขามีลูกค้าที่เกาะฮ่องกง และหม่าหลันก็มาที่นี่พอดี เขาจะไปเกาะฮ่องกงสักสองสามวันก่อน และให้หม่าหลันอยู่ที่นี่กับเธอ

ความคิดเห็น
ความคิดเห็นของผู้อ่านเกี่ยวกับนิยาย: ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน
ไอเซียวฉางควนไม่น่าเกิดมาเป้นผชอ่ะ ขี้ขลาดกว่าผู้หญิงเลยอะ...
เมื่อเย่เฉินอยุ่กะอีหว่านเฮ่อแล้ว พระเอกกุแม่งดูโง่ไปเลย 555...
บางทีก้ขัดใจไอหว่านเฮ่อน่ะ สำหรับเองมันอาจจะสมควร แต่กับคนยุคปัจจุบัน จะให้มาคุกเข่าตรงหน้าทั้ง3คนแล้วยิ่งผู้อาวุโสด้วย ตัวเองทำตัวสูงส่ง แต่กับเย่เฉินไม่ใช่ สมควรมันก้สมควร แต่ไม่นึกถึงใจเย่เฉินที่ลำบากบ้าง มีอายุ300-400ปีแล้วทำตัวสูงส่งว่างั้น...
ไม่เข้าใจเลยว่าทำไมหานเหมยชิงถึงเคยชอบไอขี้โม้อย่างเซียวฉางควน ดูไปดูมา ฉางชวนก้เหมาะกับหม่าหลันดี คู่ชีวิตชัดๆ ตัวเองความสามารถก้ไม่มี เขาดูถูกมึง หรือพูดแขวะก้ไม่แปลกแต่ไอฉางควนก้ยังหน้าด้านโชว์โง่ โชว์ว่าตัวเองมีความสามารถ เหมาะกับอีหม่าหลันล่ะ...
ทำไมตอนซ้ำเยอะ ตอนก้ขาดหาย...
เอาตรงๆผมอ่านมา ก้ไม่ได้สงสารหงเยนน่ะ แต่แค่ใจจริงผมให้เลือกว่าใครจะตาย อยากจะให้อีหม่าหลันตายห่าไปมากกว่าอีก ไม่มีหม่าหลันอยู่แม่จะอ่านสนุกกว่านี้มาก...
เองก้อยากให้หม่าหลันเสียสติไม่ใช่หรอเย่เฉิน ส่วนชูหรันมึงก้เข้าข้างแม่ตีวเองเกิ้น รู้ทั้งรู้นิสัย สันดานแม่เป้นงี้ก้ยังเลือกที่จะเข้าข้าง พระเอกทิ้งเองไปหานานาโกะหรือกู้ชิวอี้จะสมน้ำหน้าให้ ดีเกิน กตัญญูจนโง่...
กูไม่เข้าใจจริง ผู้เขียนมึงหลงรักหม่าหลันขนาดนั้นเลย ทำไมต้องให้อีนี่ มันสมหวังที่จะทำร้ายหงเย่นด้วยว่ะ ทำไมไม่ให้อีหม่าหนักใจจนตาย ทำร้านหงเย้นไม่สำเร็จด้วย คนเขี่ยไร อิจฉาตาร้อนขนาดนี้น เมื่อไหร่แม่งจะตายสักที อีท่าเนี่ย...
พาหลิวหม่านฉงชมมหาลัย ไรมันเกี่ยวไรกับการปรับแต่งแล้วสรรหาเพราะเย่เฉิน เย่เฉินไม่ได้สร้างมหาลัยสะหน่อย หรือเป้นเพราะที่ ที่เย่เฉินเคยมาเรียนหรอ...
สมน้ำหน้าไอฉางควน เหมาะกับหม่าหลันดี ขี้โม้เหมือนกัน ว่าคนที่มีความสามารถว่ากระจอกเหมือนกัน หลงตัวเองเหมือนกัน พูดมาได้ไงมึงกับหานเหมยชิงเป้นคู่ฟ้าประทาน 5555 สมล่ะที่คบกังหม่าหลันได้...