ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน นิยาย บท 4345
สำหรับวิธีการเอาหม่าหลันมาจากหัวเซี่ย เย่เฉินไม่ได้กังวลเลยสักนิด เขารู้จักหม่าหลันดีเกินไป และแค่วางกับดักเล็กน้อย ก็สามารถทำให้หม่าหลันติดเข้าไปได้
ดังนั้นเขาจึงโทรหาซ่งหวั่นถิงทันที และพูดว่า:"หวั่นถิง ฉันความช่วยเหลือจากคุณ"
ซ่งหวั่นถิงพูดโดยไม่ลังเล:"อาจารย์เย่ คุณมีอะไรก็สั่งมาได้เลยค่ะ"
เย่เฉินก็ไม่เกรงใจ จึงบอกแผนการคร่าวๆ ของเขา ให้ซ่งหวั่นถิงรู้
หลังจากที่ซ่งหวั่นถิงได้ยิน ก็พูดทันทีว่า:"อาจารย์เย่ วางใจเถอะ ฉันจะทำภารกิจให้สำเร็จอย่างแน่นอน"
…...
ในเวลาเดียวกัน.
หัวเซี่ยที่อยู่อีกด้านหนึ่งของโลก เป็นเวลาตอนเช้า
หม่าหลันนอนอยู่บนเตียงหรูหราขนาดใหญ่ของคฤหาสน์Tomson Riviera และหลับไปจนถึงสิบโมงกว่า
ตั้งแต่เย่เฉินและเซียวชูหรันไปสหรัฐอเมริกา เซียวฉางควนก็ไปเกาหลีใต้ หม่าหลันก็ถือว่าปลดปล่อยตัวเอง
เธออาศัยอยู่ในคฤหาสน์หรูของTomson Riviera ขับรถโรลส์-รอยซ์ คัลลิแนน และมีเงินค่าขนม 500,000 จากเย่เฉินในบัตรธนาคาร ใช้ชีวิตอยู่สุขสบายมากทุกวัน
เฉียนหงเย่นรีบพูดว่า:"ใกล้จะสิบเอ็ดโมงแล้ว! เมื่อวานคุณบอกว่าวันนี้จะไปซื้อของไม่ใช่เหรอ? ฉันพร้อมแล้ว อยู่หน้าบ้านคุณ! วันนี้เราไปกันอีกไหม?"
หม่าหลันเพิ่งรู้สึกตัว และโพล่งออกมา:"โอ้! ฉันลืมไปเลย! ฉันวางแผนที่จะไปซื้อสร้อยคอที่ฮาร์เบอร์ซิตี้ ช่วงนี้ ฉันมักจะรู้สึกเหมือนว่ามีอะไรขาดหายไปที่คอ!"
เฉียนหงเย่นยิ้มพูดว่า:"คุณออกไปขับแต่โรลส์-รอยซ์ คัลลิแนน สะพายHermes ขาดอย่างเดียวคือสร้อยคอที่โอ่อ่า! คุณอยากดูยี่ห้ออะไร?"
หม่าหลันพูดสบายๆ ว่า:"ก็พวกBvlgari Tiffany Cartierได้หมด ฉันเป็นคนไม่เรื่องมาก ขอแค่เป็นแบนด์ระดับ1ก็ได้ทั้งนั้น"
เฉียนหงเย่นรีบเลียแข้งเลียขาทันที:"พี่หลันมีสายตาเฉียบแหลม ด้วยออร่าของคุณ มันก็ต้องพวกแบนด์ระดับ1ถึงจะเหมาะ คนทั่วไปแบบฉันคงจะไม่มีทางเทียนกับคุณได้ ไม่กี่พันหยวนเพื่อให้ได้Chow Tai Fook ก็เกินพอสำหรับคนอย่างฉันแล้ว"
บทใหม่
ประวัติการอ่าน
ความคิดเห็น
ความคิดเห็นของผู้อ่านเกี่ยวกับนิยาย: ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน
ไอเซียวฉางควนไม่น่าเกิดมาเป้นผชอ่ะ ขี้ขลาดกว่าผู้หญิงเลยอะ...
เมื่อเย่เฉินอยุ่กะอีหว่านเฮ่อแล้ว พระเอกกุแม่งดูโง่ไปเลย 555...
บางทีก้ขัดใจไอหว่านเฮ่อน่ะ สำหรับเองมันอาจจะสมควร แต่กับคนยุคปัจจุบัน จะให้มาคุกเข่าตรงหน้าทั้ง3คนแล้วยิ่งผู้อาวุโสด้วย ตัวเองทำตัวสูงส่ง แต่กับเย่เฉินไม่ใช่ สมควรมันก้สมควร แต่ไม่นึกถึงใจเย่เฉินที่ลำบากบ้าง มีอายุ300-400ปีแล้วทำตัวสูงส่งว่างั้น...
ไม่เข้าใจเลยว่าทำไมหานเหมยชิงถึงเคยชอบไอขี้โม้อย่างเซียวฉางควน ดูไปดูมา ฉางชวนก้เหมาะกับหม่าหลันดี คู่ชีวิตชัดๆ ตัวเองความสามารถก้ไม่มี เขาดูถูกมึง หรือพูดแขวะก้ไม่แปลกแต่ไอฉางควนก้ยังหน้าด้านโชว์โง่ โชว์ว่าตัวเองมีความสามารถ เหมาะกับอีหม่าหลันล่ะ...
ทำไมตอนซ้ำเยอะ ตอนก้ขาดหาย...
เอาตรงๆผมอ่านมา ก้ไม่ได้สงสารหงเยนน่ะ แต่แค่ใจจริงผมให้เลือกว่าใครจะตาย อยากจะให้อีหม่าหลันตายห่าไปมากกว่าอีก ไม่มีหม่าหลันอยู่แม่จะอ่านสนุกกว่านี้มาก...
เองก้อยากให้หม่าหลันเสียสติไม่ใช่หรอเย่เฉิน ส่วนชูหรันมึงก้เข้าข้างแม่ตีวเองเกิ้น รู้ทั้งรู้นิสัย สันดานแม่เป้นงี้ก้ยังเลือกที่จะเข้าข้าง พระเอกทิ้งเองไปหานานาโกะหรือกู้ชิวอี้จะสมน้ำหน้าให้ ดีเกิน กตัญญูจนโง่...
กูไม่เข้าใจจริง ผู้เขียนมึงหลงรักหม่าหลันขนาดนั้นเลย ทำไมต้องให้อีนี่ มันสมหวังที่จะทำร้ายหงเย่นด้วยว่ะ ทำไมไม่ให้อีหม่าหนักใจจนตาย ทำร้านหงเย้นไม่สำเร็จด้วย คนเขี่ยไร อิจฉาตาร้อนขนาดนี้น เมื่อไหร่แม่งจะตายสักที อีท่าเนี่ย...
พาหลิวหม่านฉงชมมหาลัย ไรมันเกี่ยวไรกับการปรับแต่งแล้วสรรหาเพราะเย่เฉิน เย่เฉินไม่ได้สร้างมหาลัยสะหน่อย หรือเป้นเพราะที่ ที่เย่เฉินเคยมาเรียนหรอ...
สมน้ำหน้าไอฉางควน เหมาะกับหม่าหลันดี ขี้โม้เหมือนกัน ว่าคนที่มีความสามารถว่ากระจอกเหมือนกัน หลงตัวเองเหมือนกัน พูดมาได้ไงมึงกับหานเหมยชิงเป้นคู่ฟ้าประทาน 5555 สมล่ะที่คบกังหม่าหลันได้...