ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน นิยาย บท 4348
หม่าหลันพยักหน้า สวมสร้อยคอจากความช่วยเหลือของสาวพนักงานขาย และมองในกระจกไม่หยุด
อัตราส่วนราคาต่อประสิทธิภาพของเครื่องประดับจากแบรนด์ใหญ่นี้บางมาก โซ่ทอง 18k เองนั้นไม่คุ้มกับเงินจำนวนมาก และจี้ที่เต็มไปด้วยเพชรที่หักก็ไม่แพงมาก ทั้งสองอย่างรวมกันก็ถือว่าพอเป็นเศษของราคา
แต่ว่า มูลค่าของหม่าหลันไม่ใช่อัตราส่วนราคาต่อประสิทธิภาพ แต่เป็นอัตราส่วนหน้าต่อราคา
ประสิทธิภาพด้านต้นทุนที่เรียกว่าเป็นอัตราส่วนระหว่างประสิทธิภาพของผลิตภัณฑ์และราคา สำหรับราคาเดียวกัน ประสิทธิภาพดีกว่าก็ยิ่งดี
ส่วนอัตราส่วนหน้าต่อราคานั้นเป็นอัตราส่วนระหว่างหน้ากับราคาสินค้าราคาเท่ากันยิ่งหน้าสูงยิ่งสำคัญยิ่งเสื้อยืดคอตตอนแท้ราคาไม่แรง ราคามากกว่า 100 หยวนขายได้ 8,000 ตราบใดโลโก้ตราสินค้าบนหน้าอกก็พอมีหน้าอยู่ ในสายตาของหม่าหลัน ก็ยังคุ้ม
หม่าหลันมองดูอยู่ครู่หนึ่ง ก็พบว่าสร้อยนี้ประกายจริงๆ ภายใต้แสงไฟของร้านจิวเวลรี่ ขอบและมุมแทบทุกจุดพร่างพราย
เธอที่ตื่นเต้นพูดเกือบจะทันทีว่า:"ฉันจะเอาเส้นนี้ ห่อให้ฉันด้วย!"
ในเวลานี้ สาวพนักงานขายอดไม่ได้ที่จะพูดว่า:"คุณผู้หญิง ฉันขอบอกความในใจ ฉันรู้สึกว่าสร้อยเส้นนี้ดูไม่เข้ากับออร่าของคุณเลย"
"คุณหมายความว่าอย่างไร?"หม่าหลันขมวดคิ้วและถามว่า:"คุณหมายความว่าฉันไม่คู่ควรกับสร้อยคอราคาแพงเช่นนี้เหรอ?"
สาวพนักงานขายรีบโบกมือ และพูดว่า:"ไม่ใช่ ไม่ใช่! ฉันไม่ได้หมายความว่าอย่างนั้น! ตั้งแต่คุณเดินเข้ามา ฉันเห็นว่าคุณดูเป็นคนสูงส่งมาก พูดตามตรง ฉันทำงานที่ Bulgari มาหลายปีแล้ว ฉันไม่เคยเห็นแขกที่มีออร่าแบบนี้มาก่อนเลย "
การประจบอย่างกะทันหันของอีกฝ่าย ทำให้หม่าหลันลอยขึ้นไปบนฟ้าทันที
สาวพนักงานขายรีบพูดว่า:"บอกตามตรง ฉันทำงานที่นี่มานาน และเห็นมาเยอะแล้ว ลูกค้าจำนวนมากที่ใช้เงินหลายแสนเหรียญไปกับสร้อยคอ จริงๆ แล้วส่วนใหญ่เป็นครอบครัวที่มีฐานะดี และต่างกัดฟันซื้อสร้อยคอราคาหลายแสนดอลลาร์ คนส่วนใหญ่ขับรถราคาไม่เกิน 500,000 และพูดตรงๆ ก็คือเป็นคนที่ชอบทำเป็นหน้าใหญ่ใจโต……"
พูดจบ เธอก็พูดพร้อมชมเชย:"แต่คุณแตกต่างออกไป!"
"คุณขับรถโรลส์-รอยซ์และถือแอร์เมส จากมุมมองนี้ คุณอยู่ที่ระดับสูงสุด คุณแข็งแกร่งกว่าแขกที่ทำเป็นหน้าใหญ่ใจโตหลายเท่า เป็นหญิงชั้นสูงจริงๆ!"
"ไม่สิ เป็นหญิงชั้นสูงในหญิงชั้นสูง สูงสุดในหมู่หญิงชั้นสูงต่างหาก!"
"ดังนั้น คุณจะใส่สร้อยแบบเดียวกับไอ้พวกทำเป็นหน้าใหญ่ใจโตได้ยังไง?"
บทใหม่
ประวัติการอ่าน
ความคิดเห็น
ความคิดเห็นของผู้อ่านเกี่ยวกับนิยาย: ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน
ไอเซียวฉางควนไม่น่าเกิดมาเป้นผชอ่ะ ขี้ขลาดกว่าผู้หญิงเลยอะ...
เมื่อเย่เฉินอยุ่กะอีหว่านเฮ่อแล้ว พระเอกกุแม่งดูโง่ไปเลย 555...
บางทีก้ขัดใจไอหว่านเฮ่อน่ะ สำหรับเองมันอาจจะสมควร แต่กับคนยุคปัจจุบัน จะให้มาคุกเข่าตรงหน้าทั้ง3คนแล้วยิ่งผู้อาวุโสด้วย ตัวเองทำตัวสูงส่ง แต่กับเย่เฉินไม่ใช่ สมควรมันก้สมควร แต่ไม่นึกถึงใจเย่เฉินที่ลำบากบ้าง มีอายุ300-400ปีแล้วทำตัวสูงส่งว่างั้น...
ไม่เข้าใจเลยว่าทำไมหานเหมยชิงถึงเคยชอบไอขี้โม้อย่างเซียวฉางควน ดูไปดูมา ฉางชวนก้เหมาะกับหม่าหลันดี คู่ชีวิตชัดๆ ตัวเองความสามารถก้ไม่มี เขาดูถูกมึง หรือพูดแขวะก้ไม่แปลกแต่ไอฉางควนก้ยังหน้าด้านโชว์โง่ โชว์ว่าตัวเองมีความสามารถ เหมาะกับอีหม่าหลันล่ะ...
ทำไมตอนซ้ำเยอะ ตอนก้ขาดหาย...
เอาตรงๆผมอ่านมา ก้ไม่ได้สงสารหงเยนน่ะ แต่แค่ใจจริงผมให้เลือกว่าใครจะตาย อยากจะให้อีหม่าหลันตายห่าไปมากกว่าอีก ไม่มีหม่าหลันอยู่แม่จะอ่านสนุกกว่านี้มาก...
เองก้อยากให้หม่าหลันเสียสติไม่ใช่หรอเย่เฉิน ส่วนชูหรันมึงก้เข้าข้างแม่ตีวเองเกิ้น รู้ทั้งรู้นิสัย สันดานแม่เป้นงี้ก้ยังเลือกที่จะเข้าข้าง พระเอกทิ้งเองไปหานานาโกะหรือกู้ชิวอี้จะสมน้ำหน้าให้ ดีเกิน กตัญญูจนโง่...
กูไม่เข้าใจจริง ผู้เขียนมึงหลงรักหม่าหลันขนาดนั้นเลย ทำไมต้องให้อีนี่ มันสมหวังที่จะทำร้ายหงเย่นด้วยว่ะ ทำไมไม่ให้อีหม่าหนักใจจนตาย ทำร้านหงเย้นไม่สำเร็จด้วย คนเขี่ยไร อิจฉาตาร้อนขนาดนี้น เมื่อไหร่แม่งจะตายสักที อีท่าเนี่ย...
พาหลิวหม่านฉงชมมหาลัย ไรมันเกี่ยวไรกับการปรับแต่งแล้วสรรหาเพราะเย่เฉิน เย่เฉินไม่ได้สร้างมหาลัยสะหน่อย หรือเป้นเพราะที่ ที่เย่เฉินเคยมาเรียนหรอ...
สมน้ำหน้าไอฉางควน เหมาะกับหม่าหลันดี ขี้โม้เหมือนกัน ว่าคนที่มีความสามารถว่ากระจอกเหมือนกัน หลงตัวเองเหมือนกัน พูดมาได้ไงมึงกับหานเหมยชิงเป้นคู่ฟ้าประทาน 5555 สมล่ะที่คบกังหม่าหลันได้...