ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน นิยาย บท 4349
สาวพนักงานขายพูดว่าสูงสุดในหมู่หญิงชั้นสูง ประจบหม่าหลันด้วยคำพูดสวยหรูทันที
เธอรู้สึกว่าคำพูดของสาวพนักงานขายมีพลังงานเคมีชนิดหนึ่ง ด้วยปฏิกิริยาเคมีบางอย่างกับแก้วหูของเธอ จึงสามารถผลิตโดปามีนจำนวนมากได้ และจะไหลตรงไปยังหัวตามเลือด
พูดง่ายๆ คือโดนมากๆ
ความรู้สึกนี้เหมือนกับชายหนุ่มที่เพิ่งหัดสูบบุหรี่ คว้าถุงยาสูบแห้งของชายชราในหมู่บ้าน แล้วสูบคำใหญ่ๆ
ไม่ใช่แค่ขึ้นหัว แต่ยังเวียนหัวเล็กน้อย
เธอมีความสุขมากจนหุบปากไม่ได้ มองสาวพนักงานขายคนนี้แล้ว ก็ยิ่งมองยิ่งชอบมากขึ้น
เฉียนหงเย่นเก่งในการประจบประแจงจริงๆ ทั้งๆ ที่เธอเป็นพี่สะใภ้มาหลายสิบปีแล้ว เผลอแป๊ปเดียวก็สามารถเรียกตนว่าพี่หลัน ด้วยใบหน้าที่สงบทันที
แต่ถ้าจะเทียบกับสาวพนักงานขายที่อยู่ตรงหน้าจริงๆ อย่างมากเฉียนหงเย่นก็เป็นได้แค่น้องชาย
หม่าหลันจึงสาวพนักงานขายด้วยความดีใจว่า:"เฮ้ สาวน้อย เธอว่าสร้อยแบบไหนที่คู่ควรกับออร่าของฉัน?"
สาวพนักงานขายพูดโดยไม่ลังเล:"ฉันคิดว่าด้วยออร่าของคุณ ยังไงก็ต้องเป็นสมบัติของร้านค้าเรา!"
พูดจบ ก็รีบพูดว่า:"โปรดรอสักครู่ค่ะคุณผู้หญิง ฉันจะไปหาผู้จัดการร้านของเราที่ด้านหลัง เพื่อเปิดตู้เซฟและเอาสมบัติของร้านค้าให้คุณดู! "
ทันทีที่พูดจบ สาวพนักงานขายก็รีบลุกขึ้น และเดินไปที่บริเวณสำนักงานด้านหลัง
สาวพนักงานขายถามอย่างตกตะลึง:"ผู้จัดการร้าน ผู้หญิงคนนี้มีภูมิหลังอย่างไร? ต้องทำขนาดนี้เลย……"
ผู้จัดการร้านพูดว่า:"ไม่ใช่ฉันทำ เป็นคนใหญ่โต คุณให้ความร่วมมือดีๆ จะได้รับประโยชน์หลังจากทุกอย่างเสร็จสิ้น!"
สาวพนักงานขายพยักหน้าอย่างเข้าใจ และพูดกับผู้จัดการร้านว่า:"ฉันเข้าใจแล้วค่ะผู้จัดการร้าน! ยังต้องรบกวนคุณเอาสมบัติของร้านค้าให้ฉันก่อน มิฉะนั้น พอออกไปฉันจะอธิบายยาก"
ผู้จัดการร้านไม่พูดอะไรมาก หยิบสร้อยคอเพชรสวยชุดหนึ่งออกมาจากตู้นิรภัยทันที แล้วยื่นให้เธอ:"คุณต้องถือไว้ดีๆ อย่าทำตก"
สาวพนักงานขายพยักหน้าและยิ้ม แล้วเดินออกไปพร้อมกับสมบัติของร้านค้าในมือทั้งสองข้าง
บทใหม่
ประวัติการอ่าน
ความคิดเห็น
ความคิดเห็นของผู้อ่านเกี่ยวกับนิยาย: ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน
ไอเซียวฉางควนไม่น่าเกิดมาเป้นผชอ่ะ ขี้ขลาดกว่าผู้หญิงเลยอะ...
เมื่อเย่เฉินอยุ่กะอีหว่านเฮ่อแล้ว พระเอกกุแม่งดูโง่ไปเลย 555...
บางทีก้ขัดใจไอหว่านเฮ่อน่ะ สำหรับเองมันอาจจะสมควร แต่กับคนยุคปัจจุบัน จะให้มาคุกเข่าตรงหน้าทั้ง3คนแล้วยิ่งผู้อาวุโสด้วย ตัวเองทำตัวสูงส่ง แต่กับเย่เฉินไม่ใช่ สมควรมันก้สมควร แต่ไม่นึกถึงใจเย่เฉินที่ลำบากบ้าง มีอายุ300-400ปีแล้วทำตัวสูงส่งว่างั้น...
ไม่เข้าใจเลยว่าทำไมหานเหมยชิงถึงเคยชอบไอขี้โม้อย่างเซียวฉางควน ดูไปดูมา ฉางชวนก้เหมาะกับหม่าหลันดี คู่ชีวิตชัดๆ ตัวเองความสามารถก้ไม่มี เขาดูถูกมึง หรือพูดแขวะก้ไม่แปลกแต่ไอฉางควนก้ยังหน้าด้านโชว์โง่ โชว์ว่าตัวเองมีความสามารถ เหมาะกับอีหม่าหลันล่ะ...
ทำไมตอนซ้ำเยอะ ตอนก้ขาดหาย...
เอาตรงๆผมอ่านมา ก้ไม่ได้สงสารหงเยนน่ะ แต่แค่ใจจริงผมให้เลือกว่าใครจะตาย อยากจะให้อีหม่าหลันตายห่าไปมากกว่าอีก ไม่มีหม่าหลันอยู่แม่จะอ่านสนุกกว่านี้มาก...
เองก้อยากให้หม่าหลันเสียสติไม่ใช่หรอเย่เฉิน ส่วนชูหรันมึงก้เข้าข้างแม่ตีวเองเกิ้น รู้ทั้งรู้นิสัย สันดานแม่เป้นงี้ก้ยังเลือกที่จะเข้าข้าง พระเอกทิ้งเองไปหานานาโกะหรือกู้ชิวอี้จะสมน้ำหน้าให้ ดีเกิน กตัญญูจนโง่...
กูไม่เข้าใจจริง ผู้เขียนมึงหลงรักหม่าหลันขนาดนั้นเลย ทำไมต้องให้อีนี่ มันสมหวังที่จะทำร้ายหงเย่นด้วยว่ะ ทำไมไม่ให้อีหม่าหนักใจจนตาย ทำร้านหงเย้นไม่สำเร็จด้วย คนเขี่ยไร อิจฉาตาร้อนขนาดนี้น เมื่อไหร่แม่งจะตายสักที อีท่าเนี่ย...
พาหลิวหม่านฉงชมมหาลัย ไรมันเกี่ยวไรกับการปรับแต่งแล้วสรรหาเพราะเย่เฉิน เย่เฉินไม่ได้สร้างมหาลัยสะหน่อย หรือเป้นเพราะที่ ที่เย่เฉินเคยมาเรียนหรอ...
สมน้ำหน้าไอฉางควน เหมาะกับหม่าหลันดี ขี้โม้เหมือนกัน ว่าคนที่มีความสามารถว่ากระจอกเหมือนกัน หลงตัวเองเหมือนกัน พูดมาได้ไงมึงกับหานเหมยชิงเป้นคู่ฟ้าประทาน 5555 สมล่ะที่คบกังหม่าหลันได้...