ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน นิยาย บท 4350
เมื่อหม่าหลันเห็นสร้อยคอเพชรขนาดใหญ่ในมือของเธอ นอกจากจะรู้สึกประหลาดใจแล้ว เธออดไม่ได้ที่จะรู้สึกผิดเล็กน้อย
หม่าหลันไม่ใช่คนโง่ เธอรู้ดีและร้ายของสิ่งของ เพชรเม็ดโตขนาดนี้ มองแค่แวบเดียวคงไม่ต่ำกว่า 7 หลัก
แต่ว่า เมื่อคิดว่าคนขายได้บิ้วบรรยากาศจนขนาดนี้แล้ว ถ้าตนบอกว่าซื้อไม่ไหว คงจะรู้สึกขอโทษกับคำว่า"สูงสุดในหมู่หญิงชั้นสูง"ไม่ใช่หรอกหรือ
ในตอนที่หม่าหลันรู้สึกไม่สบายใจ สาวพนักงานขายก็วางสมบัติของร้านค้าไว้ข้างหน้าเธอ
หม่าหลันก้มไปมองป้ายราคา ทันใดนั้นก็อุทานในใจว่า:"แม่เจ้า เจ็ด แปด แปด แปด…...หลังเจ็ดมีแปดหาตัว และไม่มีจุดทศนิยม….. นี่มัน 7,880,000เลยนะ!"
สาวพนักงานขายที่อยู่ข้างหน้าดึงสร้อยคอออกมา มองหม่าหลัน แล้วมองไปที่สร้อยคอ เธอส่ายหัวแล้วพูดว่า:"คุณผู้หญิง จู่ๆ ฉันก็รู้สึกว่าสร้อยคอเส้นนี้ถูกบดบัง เมื่ออยู่ต่อหน้าคุณ"
หม่าหลันใกล้จะร้องไห้แล้ว
"สร้อยคอเกือบแปดล้านเส้นถูกบดบัง เมื่ออยู่ต่อหน้าชั้น คุณคิดว่าชั้นคือดวงอาทิตย์งั้นหรือ!"
เฉียนหงเย่นที่อยู่ข้างหลังก็ตกใจ และโพล่งออกมา:"สร้อยของพวกคุณมันแพงเกินไปแล้ว…...8ล้าน เสียภาษีไป อย่างน้อยก็ถูกลอตเตอรีสองครั้ง!"
สาวพนักงานขายพูดอย่างจริงจังในเวลานี้:"จริงๆ แล้ว เงินไม่ใช่ปัญหา ฉันเชื่อว่าด้วยออร่าและคุณค่าของคุณผู้หญิง ซื้อสร้อยคอแบบนี้มันคงจะเหลือเฟือ"
เธอพูดด้วยความเห็นด้วยอย่างยิ่ง:"โอ้ สาวน้อย คุณพูดได้เยี่ยมไปเลย! เยี่ยมจริงๆ!"
สาวพนักงานขายยิ้มเล็กน้อย หยิบสร้อยคอเศษเพชรและจี้เขียวมรกตจากเคาน์เตอร์ข้างๆ ยื่นให้หม่าหลัน และพูดแนะนำว่า:"คุณผู้หญิง ดูโกลเดรสดรีมรุ่นนี้สิ ถึงแม้ว่าเพชรของมันจะไม่ใหญ่นัก แต่เพชรแต่ละเม็ดเป็นเพชรบริสุทธิ์พิเศษที่คัดสรรมาอย่างดี ลวดลายรูปพัดได้แรงบันดาลใจจากรูปแบบสถาปัตยกรรมคลาสสิกของกรุงโรมโบราณ แสดงให้เห็นถึงเสน่ห์เฉพาะตัวของผู้หญิงที่ประสบความสำเร็จ!"
"สิ่งที่สำคัญที่สุดคืออัญมณีหลักของสร้อยนี้คือเขียวมรกตรูปหยดน้ำ!"
"คุณรู้ไหม คนจีนเราชอบมรกตมาก มรกตเคารพและให้คุณค่ากับสีเขียว แม้ว่าชาวตะวันตกจะไม่เข้าใจมรกต แต่พวกเขายังถือว่ามรกตเป็นอัญมณีที่ดีที่สุด เกิดการวินิจฉัยความงามรสนิยมในสุนทรียศาสตร์ขึ้นพร้อมกัน!"
บทใหม่
ประวัติการอ่าน
ความคิดเห็น
ความคิดเห็นของผู้อ่านเกี่ยวกับนิยาย: ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน
ไอเซียวฉางควนไม่น่าเกิดมาเป้นผชอ่ะ ขี้ขลาดกว่าผู้หญิงเลยอะ...
เมื่อเย่เฉินอยุ่กะอีหว่านเฮ่อแล้ว พระเอกกุแม่งดูโง่ไปเลย 555...
บางทีก้ขัดใจไอหว่านเฮ่อน่ะ สำหรับเองมันอาจจะสมควร แต่กับคนยุคปัจจุบัน จะให้มาคุกเข่าตรงหน้าทั้ง3คนแล้วยิ่งผู้อาวุโสด้วย ตัวเองทำตัวสูงส่ง แต่กับเย่เฉินไม่ใช่ สมควรมันก้สมควร แต่ไม่นึกถึงใจเย่เฉินที่ลำบากบ้าง มีอายุ300-400ปีแล้วทำตัวสูงส่งว่างั้น...
ไม่เข้าใจเลยว่าทำไมหานเหมยชิงถึงเคยชอบไอขี้โม้อย่างเซียวฉางควน ดูไปดูมา ฉางชวนก้เหมาะกับหม่าหลันดี คู่ชีวิตชัดๆ ตัวเองความสามารถก้ไม่มี เขาดูถูกมึง หรือพูดแขวะก้ไม่แปลกแต่ไอฉางควนก้ยังหน้าด้านโชว์โง่ โชว์ว่าตัวเองมีความสามารถ เหมาะกับอีหม่าหลันล่ะ...
ทำไมตอนซ้ำเยอะ ตอนก้ขาดหาย...
เอาตรงๆผมอ่านมา ก้ไม่ได้สงสารหงเยนน่ะ แต่แค่ใจจริงผมให้เลือกว่าใครจะตาย อยากจะให้อีหม่าหลันตายห่าไปมากกว่าอีก ไม่มีหม่าหลันอยู่แม่จะอ่านสนุกกว่านี้มาก...
เองก้อยากให้หม่าหลันเสียสติไม่ใช่หรอเย่เฉิน ส่วนชูหรันมึงก้เข้าข้างแม่ตีวเองเกิ้น รู้ทั้งรู้นิสัย สันดานแม่เป้นงี้ก้ยังเลือกที่จะเข้าข้าง พระเอกทิ้งเองไปหานานาโกะหรือกู้ชิวอี้จะสมน้ำหน้าให้ ดีเกิน กตัญญูจนโง่...
กูไม่เข้าใจจริง ผู้เขียนมึงหลงรักหม่าหลันขนาดนั้นเลย ทำไมต้องให้อีนี่ มันสมหวังที่จะทำร้ายหงเย่นด้วยว่ะ ทำไมไม่ให้อีหม่าหนักใจจนตาย ทำร้านหงเย้นไม่สำเร็จด้วย คนเขี่ยไร อิจฉาตาร้อนขนาดนี้น เมื่อไหร่แม่งจะตายสักที อีท่าเนี่ย...
พาหลิวหม่านฉงชมมหาลัย ไรมันเกี่ยวไรกับการปรับแต่งแล้วสรรหาเพราะเย่เฉิน เย่เฉินไม่ได้สร้างมหาลัยสะหน่อย หรือเป้นเพราะที่ ที่เย่เฉินเคยมาเรียนหรอ...
สมน้ำหน้าไอฉางควน เหมาะกับหม่าหลันดี ขี้โม้เหมือนกัน ว่าคนที่มีความสามารถว่ากระจอกเหมือนกัน หลงตัวเองเหมือนกัน พูดมาได้ไงมึงกับหานเหมยชิงเป้นคู่ฟ้าประทาน 5555 สมล่ะที่คบกังหม่าหลันได้...