ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน นิยาย บท 4354
ทันทีที่ออกไป เฉียนหงเย่นก็อดไม่ได้ที่จะพูดว่า:"พี่หลัน คุณโชคดีมากจริงๆ ทันเรื่องดีๆ แบบนี้ซะด้วย ไม่มีใครทำได้อีกแล้วจริงๆ…… นี่มันถูกลง20% เลยนะ!"
หม่าหลันก็ดีใจมาก และพูดด้วยรอยยิ้มว่า:"ฉันพูดจริงๆ เลยนะ ตั้งแต่ตัดขาดกับตระกูลเซียวแล้ว ฉันรู้สึกว่าโชคของฉันเริ่มดีขึ้นเรื่อย ๆ"
เฉียนหงเย่นอดไม่ได้ที่จะพูดถอดใจ:"เมื่อไหร่ฉันจะสามารถตัดขาดกับครอบครัวนี้ได้นะ โดยเฉพาะยัยแก่นั้น ตอนนี้ฉันเห็นนางทุกวัน ก็รำคาญแทบจะตายแล้ว!"
หม่าหลันยิ้มพูดว่า:"จะไปสนใจนางทำไม ยังไงซะนางก็คงอยู่ได้อีกไม่กี่ปีแล้ว"
เฉียนหงเย่นพยักหน้า นึกอะไรได้ และรีบถามหม่าหลันว่า:"จริงสิพี่หลัน ก่อนหน้าคุณบอกว่าจะซื้อ Chow Tai Fook ให้ฉัน เราไปดูตอนนี้เลยไหม?"
หม่าหลันพูดด้วยท่าทางลำบากใจว่า:"จะดูอะไรอีก ในบัตรฉันมีแค่ 2,000 กว่าเอง ดูอะไรล่ะ? ดูแล้วก็ไม่มีเงินซื้อ"
เฉียนหงเย่นแอบรู้สึกหดหู่มาก และพูดว่า:"ถ้าอย่างนั้น…..คุณถอนเงินจากการจัดการทางการเงินตอนนี้ แล้วค่อยมาซื้อพรุ่งนี้สิ?"
"ถอน? ถอนบ้าไรล่ะ……"หม่าหลันก็ไม่ได้ตอแหลใส่เฉียนหงเย่น และเบะปากพูดว่า:"คุณก็เข้าใจสถานการณ์ของฉันนะ เงินทั้งหมดนี้ เย่เฉินเป็นคนให้ และก่อนเย่เฉินจะไป ได้ทิ้งเงินให้ฉันห้าแสน และตอนนี้เหลือแค่สองพันกว่าแล้ว"
"หา?"เฉียนหงเย่นอุทาน:"ห้าแสน ใช้หมดเลยเหรอ?"
หม่าหลันยักไหล่:"ใช่ ใช้ไปหมดแล้ว ต้องรอเงินค่าตอบแทนของพวกเขาเข้าบัญชี"
เฉียนหงเย่นทำอะไรไม่ได้ จึงทำได้เพียงพยักหน้าและพูดว่า:"งั้นก็ได้แต่หวังว่าพวกเขาโอนมาเร็วๆ….."
พูดจบ เธอก็พูดอย่างระมัดระวังว่า:"เอ่อคือ พี่หลัน…...รอเงินเข้าบัญชีแล้ว คุณอย่าลืมที่สัญญากับฉันไว้ล่ะ……"
หม่าหลันพยักหน้า และพูดอย่างสบายๆ:"ในเมื่อสัญญากับเธอแล้ว ฉันจะไม่ผิดสัญญาแน่นอน"
หลังจากกินเสร็จ หม่าหลันก็เอาแต่คิดเรื่องจับฉลาก
เธอก็ไม่ได้หวังว่าจะถูกรางวัลใหญ่ 1.2 ล้านนั้นหรอก แค่สามารถถูกอะไรได้เล็กน้อย มันก็ไม่มีอะไรสำหรับเธอ
…...
หลังจากทานข้าวเสร็จแล้ว หม่าหลันกับเฉียนหงเย่นก็กลับไปที่เมืองห่ายก่างอีกครั้ง
ในเวลานี้ ผู้จัดการร้านขายเครื่องประดับได้รับคูปองฉลากที่ซ่งหวั่นถิงให้คนส่งมาแล้ว
ฉลากเหล่านี้ ทำขึ้นโดยการขอให้โรงพิมพ์ทำงานล่วงเวลาในเช้าวันนี้ ยังมีกลิ่นหมึกแรงอยู่เลย
บทใหม่
ประวัติการอ่าน
ความคิดเห็น
ความคิดเห็นของผู้อ่านเกี่ยวกับนิยาย: ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน
ไอเซียวฉางควนไม่น่าเกิดมาเป้นผชอ่ะ ขี้ขลาดกว่าผู้หญิงเลยอะ...
เมื่อเย่เฉินอยุ่กะอีหว่านเฮ่อแล้ว พระเอกกุแม่งดูโง่ไปเลย 555...
บางทีก้ขัดใจไอหว่านเฮ่อน่ะ สำหรับเองมันอาจจะสมควร แต่กับคนยุคปัจจุบัน จะให้มาคุกเข่าตรงหน้าทั้ง3คนแล้วยิ่งผู้อาวุโสด้วย ตัวเองทำตัวสูงส่ง แต่กับเย่เฉินไม่ใช่ สมควรมันก้สมควร แต่ไม่นึกถึงใจเย่เฉินที่ลำบากบ้าง มีอายุ300-400ปีแล้วทำตัวสูงส่งว่างั้น...
ไม่เข้าใจเลยว่าทำไมหานเหมยชิงถึงเคยชอบไอขี้โม้อย่างเซียวฉางควน ดูไปดูมา ฉางชวนก้เหมาะกับหม่าหลันดี คู่ชีวิตชัดๆ ตัวเองความสามารถก้ไม่มี เขาดูถูกมึง หรือพูดแขวะก้ไม่แปลกแต่ไอฉางควนก้ยังหน้าด้านโชว์โง่ โชว์ว่าตัวเองมีความสามารถ เหมาะกับอีหม่าหลันล่ะ...
ทำไมตอนซ้ำเยอะ ตอนก้ขาดหาย...
เอาตรงๆผมอ่านมา ก้ไม่ได้สงสารหงเยนน่ะ แต่แค่ใจจริงผมให้เลือกว่าใครจะตาย อยากจะให้อีหม่าหลันตายห่าไปมากกว่าอีก ไม่มีหม่าหลันอยู่แม่จะอ่านสนุกกว่านี้มาก...
เองก้อยากให้หม่าหลันเสียสติไม่ใช่หรอเย่เฉิน ส่วนชูหรันมึงก้เข้าข้างแม่ตีวเองเกิ้น รู้ทั้งรู้นิสัย สันดานแม่เป้นงี้ก้ยังเลือกที่จะเข้าข้าง พระเอกทิ้งเองไปหานานาโกะหรือกู้ชิวอี้จะสมน้ำหน้าให้ ดีเกิน กตัญญูจนโง่...
กูไม่เข้าใจจริง ผู้เขียนมึงหลงรักหม่าหลันขนาดนั้นเลย ทำไมต้องให้อีนี่ มันสมหวังที่จะทำร้ายหงเย่นด้วยว่ะ ทำไมไม่ให้อีหม่าหนักใจจนตาย ทำร้านหงเย้นไม่สำเร็จด้วย คนเขี่ยไร อิจฉาตาร้อนขนาดนี้น เมื่อไหร่แม่งจะตายสักที อีท่าเนี่ย...
พาหลิวหม่านฉงชมมหาลัย ไรมันเกี่ยวไรกับการปรับแต่งแล้วสรรหาเพราะเย่เฉิน เย่เฉินไม่ได้สร้างมหาลัยสะหน่อย หรือเป้นเพราะที่ ที่เย่เฉินเคยมาเรียนหรอ...
สมน้ำหน้าไอฉางควน เหมาะกับหม่าหลันดี ขี้โม้เหมือนกัน ว่าคนที่มีความสามารถว่ากระจอกเหมือนกัน หลงตัวเองเหมือนกัน พูดมาได้ไงมึงกับหานเหมยชิงเป้นคู่ฟ้าประทาน 5555 สมล่ะที่คบกังหม่าหลันได้...