เมื่อหม่าหลันเดินเข้าไปในร้านพร้อมกับเฉียนหงเย่น พนักงานขายในตอนเช้า ก็รีบเข้าไปต้อนรับ และพูดด้วยรอยยิ้มว่า:"คุณผู้หญิงมาแล้วเหรอคะ! เชิญย้ายไปที่ห้องทำงานของผู้จัดการร้านของเราค่ะ!"
ขณะที่พูด เธอจงใจลดเสียงลง และพูดกับหม่าหลันว่า:"คุณผู้หญิงคะ วันนี้ฉลากของเราจำกัดเฉพาะลูกค้าระดับไฮเอนด์อย่างคุณเท่านั้น ลูกค้าทั่วไปในร้านไม่มีสิทธิ์ได้รับเลย ดังนั้นเราถ่อมตัวหน่อย อย่าให้พวกเขารู้"
หม่าหลันเข้าใจแล้ว
เธอชอบความรู้สึกที่แตกต่างออกไปแบบนี้แหละ
ดังนั้น เธอจึงขยิบตาให้เฉียนหงเย่นทันที และทั้งสองก็เดินตามพนักงานขาย ไปห้องทำงานของผู้จัดการร้านที่อยู่ด้านหลัง
ผู้จัดการร้านรอที่นี่มาตั้งนานแล้ว เมื่อเห็นหม่าหลันเข้ามา ก็รีบพูดด้วยรอยยิ้มว่า:"สวัสดีครับคุณผู้หญิง! ผมเป็นผู้จัดการของร้านนี้ เรียกผมว่าเสี่ยวจางก็ได้!"
หม่าหลันพยักหน้า และถามด้วยความสงสัย:"หัวหน้าจาง ให้ฉันมาจับฉลาก จับรางวัลอะไรกันแน่?"
ผู้จัดการร้านยิ้มพูดว่า:"คุณผู้หญิง ผมจะบอกเรื่องนี้กับคุณคร่าวๆ นะครับ การจับฉลากของเราในครั้งนี้ มีไว้สำหรับลูกค้า VIP ระดับไฮเอนด์เท่านั้น มูลค่าขั้นต่ำของรางวัลคือ 100,000 และมูลค่าสูงสุดคือ 1.2 ล้าน และมีโอกาสถูกรางวัลสูงมาก"
"ห๊ะ!"หม่าหลันมีพลังงานขึ้นมาทันที และโพล่งออกมาว่า:"รางวัลที่แย่ที่สุดมีมูลค่า 100,000? พวกคุณมันใจกว้างเกินไปแล้ว!"
"ใช่"ผู้จัดการร้านพูดด้วยรอยยิ้ม:"นี่เป็นกิจกรรมของกรุ๊ปเรา ที่สำคัญคือเพื่อตอบแทนลูกค้าวีไอพีจำนวนมาก"
หม่าหลันรีบถามว่า:"บอกรายละเอียดหน่อยได้ไหมว่ามีรางวัลอะไรบ้าง? โดยเฉพาะรางวัลที่ 1 มูลค่า 1.2 ล้าน มันคืออะไรกันแน่?"
ผู้จัดการร้านยิ้มพูดว่า:"รางวัลที่หนึ่งคือรางวัลใหญ่ลึกลับของเรา คุณต้องขูดฉลากเท่านั้น ถึงจะรู้ว่ามันคืออะไร"
ผู้จัดการร้านพยักหน้า และหยิบกล่องฉลากออกมาจากใต้โต๊ะอย่างรวดเร็ว พูดกับหม่าหลันว่า:"คุณผู้หญิง คุณจับฉลากก่อนดีกว่าครับ!"
หม่าหลันถอนหายใจ ถูมือแล้วพูดว่า:"มา พยายามจับได้รางวัลที่หนึ่ง แล้วดูว่ามันคือของดีอะไร ที่มีค่าถึง 1.2 ล้าน!"
พูดไป หม่าหลันก็ยื่นมือลงไปเลือกฉลาก แล้วหยิบออกมา
ผู้จัดการร้านรีบเก็บกล่องฉลากกลับไป แล้วพูดกับหม่าหลันว่า:"คุณผู้หญิง คุณขูดออกดูสิ!"
หม่าหลันพยักหน้า ยื่นมือใช้เล็บขูดส่วนที่เคลือบบริเวณฉลาก
เมื่อเธอเห็นคำว่า"รางวัลที่หนึ่ง"ปรากฏขึ้นมาตรงหน้า เธอรู้สึกปลาบปลื้มใจอย่างยิ่ง และโพล่งออกมาว่า:"โอ้แม่เจ้า รางวัลที่หนึ่งจริงๆ ! ฮ่าฮ่าฮ่า คือรางวัลที่หนึ่งจริงๆ ! โอ้มายก๊อด! ฉันโชคดีเกินไปแล้ว! ฉันไม่ได้ฝันไปใช่ไหม!"

ความคิดเห็น
ความคิดเห็นของผู้อ่านเกี่ยวกับนิยาย: ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน
ไอเซียวฉางควนไม่น่าเกิดมาเป้นผชอ่ะ ขี้ขลาดกว่าผู้หญิงเลยอะ...
เมื่อเย่เฉินอยุ่กะอีหว่านเฮ่อแล้ว พระเอกกุแม่งดูโง่ไปเลย 555...
บางทีก้ขัดใจไอหว่านเฮ่อน่ะ สำหรับเองมันอาจจะสมควร แต่กับคนยุคปัจจุบัน จะให้มาคุกเข่าตรงหน้าทั้ง3คนแล้วยิ่งผู้อาวุโสด้วย ตัวเองทำตัวสูงส่ง แต่กับเย่เฉินไม่ใช่ สมควรมันก้สมควร แต่ไม่นึกถึงใจเย่เฉินที่ลำบากบ้าง มีอายุ300-400ปีแล้วทำตัวสูงส่งว่างั้น...
ไม่เข้าใจเลยว่าทำไมหานเหมยชิงถึงเคยชอบไอขี้โม้อย่างเซียวฉางควน ดูไปดูมา ฉางชวนก้เหมาะกับหม่าหลันดี คู่ชีวิตชัดๆ ตัวเองความสามารถก้ไม่มี เขาดูถูกมึง หรือพูดแขวะก้ไม่แปลกแต่ไอฉางควนก้ยังหน้าด้านโชว์โง่ โชว์ว่าตัวเองมีความสามารถ เหมาะกับอีหม่าหลันล่ะ...
ทำไมตอนซ้ำเยอะ ตอนก้ขาดหาย...
เอาตรงๆผมอ่านมา ก้ไม่ได้สงสารหงเยนน่ะ แต่แค่ใจจริงผมให้เลือกว่าใครจะตาย อยากจะให้อีหม่าหลันตายห่าไปมากกว่าอีก ไม่มีหม่าหลันอยู่แม่จะอ่านสนุกกว่านี้มาก...
เองก้อยากให้หม่าหลันเสียสติไม่ใช่หรอเย่เฉิน ส่วนชูหรันมึงก้เข้าข้างแม่ตีวเองเกิ้น รู้ทั้งรู้นิสัย สันดานแม่เป้นงี้ก้ยังเลือกที่จะเข้าข้าง พระเอกทิ้งเองไปหานานาโกะหรือกู้ชิวอี้จะสมน้ำหน้าให้ ดีเกิน กตัญญูจนโง่...
กูไม่เข้าใจจริง ผู้เขียนมึงหลงรักหม่าหลันขนาดนั้นเลย ทำไมต้องให้อีนี่ มันสมหวังที่จะทำร้ายหงเย่นด้วยว่ะ ทำไมไม่ให้อีหม่าหนักใจจนตาย ทำร้านหงเย้นไม่สำเร็จด้วย คนเขี่ยไร อิจฉาตาร้อนขนาดนี้น เมื่อไหร่แม่งจะตายสักที อีท่าเนี่ย...
พาหลิวหม่านฉงชมมหาลัย ไรมันเกี่ยวไรกับการปรับแต่งแล้วสรรหาเพราะเย่เฉิน เย่เฉินไม่ได้สร้างมหาลัยสะหน่อย หรือเป้นเพราะที่ ที่เย่เฉินเคยมาเรียนหรอ...
สมน้ำหน้าไอฉางควน เหมาะกับหม่าหลันดี ขี้โม้เหมือนกัน ว่าคนที่มีความสามารถว่ากระจอกเหมือนกัน หลงตัวเองเหมือนกัน พูดมาได้ไงมึงกับหานเหมยชิงเป้นคู่ฟ้าประทาน 5555 สมล่ะที่คบกังหม่าหลันได้...