ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน นิยาย บท 4357

ผู้จัดการร้านบอกว่า:"คุณผู้หญิง ยังไงก็เป็นสวัสดิการฟรี ถ้าคุณไม่อยากได้ ก็ยกเลิกไปเลยได้ครับ"

ขณะที่พูด เขาก็นึกอะไรขึ้นได้ แล้วพูดอีกว่า:"เอ่อจริงสิ เดี๋ยวผมจะใช้มือถือถ่ายวิดีโอให้คุณ คุณแค่ต้องบอกกับกล้องเองว่า คุณสละสิทธิ์รางวัลนี้ ทางผมจะได้รายงานถูก"

จากนั้น เขาก็เตือนอีกครั้ง:"แล้วก็นะคุณผู้หญิง เงินค่าตอบแทนของคุณ ถึงเวลาฝ่ายบัญชีของเราสามารถจ่ายได้แล้ว ผมจะบอกคุณเอง"

คำพูดของผู้จัดการร้าน ได้เตือนหม่าหลันอย่างไม่ต้องสงสัย

เขาทำให้หม่าหลันตระหนักได้ว่า เธอไม่มีเงินแล้ว!

"ตอนนี้ ในมือของฉันเหลืออยู่แค่ 2,000 หยวน ถ้าฉันอยากใช้เงินนี้ เพื่อใช้ชีวิตครึ่งเดือนที่เหลือ งั้นฉันก็ต้องใช้ชีวิตอย่างประหยัด ซื้อผักทำอาหารที่บ้านทุกวัน หรือไม่ก็กินอาหารถูกๆ ในบ้าน……"

"ยิ่งไปกว่านั้น แม้ว่าฉันจะขับโรลส์-รอยซ์ออกไปเที่ยวทุกวัน เกรงว่าคงจะเติมน้ำมันนั้นไม่ไหว……"

"ในทางตรงกันข้าม ถ้าฉันไปอเมริกาเวลานี้ สามารถไปขออาศัยลูกสาวและลูกเขยได้! พอไปถึงสหรัฐอเมริกาก็จะได้กินดีอยู่ดีกับเย่เฉิน และยังสามารถเที่ยวในอเมริกาให้สนุก ซึ่งมันดีกว่าการกินแกลบในTomson Rivieraเยอะเลย? ! "นอกจากนี้ พอถึงสหรัฐอเมริกา ฉันสามารถแก้ตัวได้ว่าฉันไม่มีเงินดอลลาร์ และไม่เสียเงินสักบาท แบบนี้จะได้ไม่เปิดเผยความจริงที่ว่าฉันใช้เงินจนหมดแล้ว!"

เมื่อคิดเช่นนี้ สีหน้าของหม่าหลันก็จากฝนตกกลายเป็นแจ่มใสทันที

เธอรีบถามว่า:"เครื่องบินลำนี้สามารถบินได้ทุกที่ในสหรัฐอเมริกางั้นเหรอ?"

หม่าหลันตบโต๊ะ และโพล่งออกมาว่า:"โอเค! ไปตรงนี้แหละ! สามารถออกเดินทางได้เมื่อไหร่?"

"เมื่อไหร่ก็ได้นะ"ผู้จัดการร้านพูดด้วยรอยยิ้มว่า:"หากคุณมีวีซ่าสหรัฐอเมริกา คุณสามารถเดินทางวันนี้ได้เลย หากคุณไม่มี เรามีเส้นทางการยื่นแบบด่วนให้คุณ เร็วที่สุด พรุ่งนี้ก็สามารถทำเรื่องได้แล้ว และสามารถออกได้ในคืนพรุ่งนี้"

หม่าหลันพูดโดยไม่ลังเล:"ได้! งั้นก็พรุ่งนี้!"

พูดจบ เธอพูดด้วยท่าทีดีใจว่า:"ลูกสาวและลูกเขยของฉันอยู่ที่นั่น ก่อนหน้านี้ที่คุยวิดีโอกัน พวกเขาบอกว่าได้สร้างห้องเพรสซิเดนสูทอยู่ถาวรในโรงแรมที่ดีที่สุดในท้องที่ หมอนั้นทันสมัยมากจริงๆ ! ได้ยินมาว่าแค่ห้องนอนก็มีหลายห้อง ฉันไปหาพวกเขาเล่นสักสองสามวันได้พอดี!"

เฉียนหงเย่นที่อยู่ข้างๆ รู้สึกอิจฉาสุดๆ และอดไม่ได้ที่จะถามว่า:"พี่หลัน ยังไงเครื่องบินเป็นเที่ยวบินเช่าเหมาลำ คุณนั่งคนเดียวได้ นั่งสองคนก็ได้เหมือนกัน งั้นไม่พาฉันไปด้วยสิ ให้ฉันอยู่เป็นเพื่อนคุณ อีกอย่างชูหรันกับเย่เฉินก็เหมาห้องเพรสซิเดนสูทแล้วไม่ใช่เหรอ? มีห้องตั้งเยอะ ปล่อยทิ้งไว้ว่างๆ แบบนั้น แบ่งให้ฉันสักห้องก็ได้ คุณออกเดินทางไกลคนเดียวคงจะน่าเบื่อแย่ ฉันอยู่กับคุณ ยังสามารถช่วยคุณดูแลได้หน่อย และอยู่เป็นเพื่อนแก้เบื่อให้คุณได้ด้วย!"