"กระสุนที่ทรงพลังแบบนี้ นักบู๊แปดดาวสามารถรับได้หลายสิบนัด มันก็สุดยอดมากแล้ว คนธรรมดา แม้แต่ระดับแชมป์มวยระดับไทสัน และดเวย์น จอห์นสัน ถูกยิงนัดเดียวก็ตายแน่นอน"
พูดถึงนี้ ว่านพั่วจวินพูดต่อ:"ประการที่สอง แม้ว่าคนเหล่านี้จะไม่ใช่ผู้ฝึกศิลปะการต่อสู้ แต่ดูเหมือนว่าจะได้รับการเสริมสร้างร่างกายในให้แข็งแกร่งขึ้นผ่านวิธีอะไรบางอย่าง ไม่พูดอย่างอื่น ความแข็งแกร่งทางกายภาพของพวกเขา แข็งแกร่งมาก ไม่ใช่คนธรรมดาอย่างแน่นอน!"
เย่เฉินถามด้วยความสงสัย:"คุณรู้ได้อย่างไรว่าร่างกายของพวกเขาแข็งแกร่งมาก? ตอนที่ฉันเผชิญหน้ากับพวกเขา ฉันไม่พบผลการฝึกฝน หรือส่วนที่พิเศษของพวกเขาเลย"
ว่านพั่วจวินพูดว่า:"เมื่อพิจารณาจากปริมาณดินปืนในกระสุนของพวกเขา ตอนยิง แรงสะท้อนกลับของปืนจะมีขนาดใหญ่มาก และการหดตัวก็เปรียบได้กับปืนไรเฟิลลำกล้องใหญ่มาก ในกรณีนี้ แม้แต่ทหารหน่วยรบพิเศษที่ฝึกมาดี ตอนยิงก็ต้องนอนราบกับพื้น และใช้ไหล่ดันพานท้ายให้แน่น เพื่อต้านทานแรงสะท้อนกลับ หากยืนขึ้นถือปืนยิง โดยทั่วไปแล้วจะไม่มีทางกดปากกระบอกปืนได้ และยิงนัดเดียวก็สามารถทำให้สองแขนชาได้ การถือปืนยิงต่อเนื่อง มันยิ่งเป็นไปไม่ได้ และพวกเขาสามารถยืนยิงหมดแม็กได้อย่างรวดเร็ว ซึ่งพิสูจน์ได้ว่าความแข็งแกร่งทางกายภาพของพวกเขานั้นไม่ธรรมดาเลย"
"อีกอย่าง คนของผมรายงานว่า เนื้อและกระดูกของพวกเขาแข็งแกร่งกว่าคนธรรมดามาก และไม่แย่ไปกว่าผู้เก่งกาจวิชาบู๊เลย เพราะเส้นลมปราณของพวกเขายังไม่โคจร ดังนั้นจึงขึ้นอยู่กับความแข็งแกร่งของเนื้อและกระดูก เพื่อเพิ่มประสิทธิภาพการต่อสู้"
ว่านพั่วจวินพูดอีกว่า:"ผมฉันสงสัยว่าพวกเขาน่าจะมีวิธีอื่น ในการเพิ่มสมรรถภาพทางกายของพวกอันธพาลเหล่านี้ให้มาก ไม่ว่ายังไงการยิงต่อเนื่องของที่รุนแรงขนาดนี้ นักบู๊สามดาวก็ยังยากที่จะควบคุมได้เลย และพวกเขาสามารถยิงหมดแม็กได้อย่างรวดเร็ว โดยที่หน้าไม่เปลี่ยนสี อย่างน้อยความแข็งแกร่งก็คงเหนือนักบู๊สี่ดาว"
เย่เฉินอดไม่ได้ที่จะขมวดคิ้ว และพูดอย่างเย็นชาว่า:"คนเหล่านี้มีอาวุธที่ดี และได้รับการฝึกฝนมาอย่างดี ตอนเผชิญหน้ากับผู้เก่งกาจวิชาบู๊ก็มีระเบียบแบบแผน และเตรียมพร้อมอย่างดี แม้ว่าพวกเขาจะไม่ใช่ผู้เก่งกาจวิชาบู๊ ก็ต้องรู้จักผู้เก่งกาจวิชาบู๊เป็นอย่างดีแน่นอน และรู้ว่าข้อบกพร่องของผู้เก่งกาจวิชาบู๊อยู่ที่ไหน แล้วค่อยพัฒนายุทธวิธีที่ตรงเป้าหมาย"
ว่านพั่วจวินพูดอย่างเคร่งขรึม:"ได้ครับคุณเย่ ผมเข้าใจแล้วครับ"
เย่เฉินพยักหน้า และพูดว่า:"ไปเกาะลองกัน ไปหาหมอนั้นกัน"
…...

ความคิดเห็น
ความคิดเห็นของผู้อ่านเกี่ยวกับนิยาย: ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน
ไอเซียวฉางควนไม่น่าเกิดมาเป้นผชอ่ะ ขี้ขลาดกว่าผู้หญิงเลยอะ...
เมื่อเย่เฉินอยุ่กะอีหว่านเฮ่อแล้ว พระเอกกุแม่งดูโง่ไปเลย 555...
บางทีก้ขัดใจไอหว่านเฮ่อน่ะ สำหรับเองมันอาจจะสมควร แต่กับคนยุคปัจจุบัน จะให้มาคุกเข่าตรงหน้าทั้ง3คนแล้วยิ่งผู้อาวุโสด้วย ตัวเองทำตัวสูงส่ง แต่กับเย่เฉินไม่ใช่ สมควรมันก้สมควร แต่ไม่นึกถึงใจเย่เฉินที่ลำบากบ้าง มีอายุ300-400ปีแล้วทำตัวสูงส่งว่างั้น...
ไม่เข้าใจเลยว่าทำไมหานเหมยชิงถึงเคยชอบไอขี้โม้อย่างเซียวฉางควน ดูไปดูมา ฉางชวนก้เหมาะกับหม่าหลันดี คู่ชีวิตชัดๆ ตัวเองความสามารถก้ไม่มี เขาดูถูกมึง หรือพูดแขวะก้ไม่แปลกแต่ไอฉางควนก้ยังหน้าด้านโชว์โง่ โชว์ว่าตัวเองมีความสามารถ เหมาะกับอีหม่าหลันล่ะ...
ทำไมตอนซ้ำเยอะ ตอนก้ขาดหาย...
เอาตรงๆผมอ่านมา ก้ไม่ได้สงสารหงเยนน่ะ แต่แค่ใจจริงผมให้เลือกว่าใครจะตาย อยากจะให้อีหม่าหลันตายห่าไปมากกว่าอีก ไม่มีหม่าหลันอยู่แม่จะอ่านสนุกกว่านี้มาก...
เองก้อยากให้หม่าหลันเสียสติไม่ใช่หรอเย่เฉิน ส่วนชูหรันมึงก้เข้าข้างแม่ตีวเองเกิ้น รู้ทั้งรู้นิสัย สันดานแม่เป้นงี้ก้ยังเลือกที่จะเข้าข้าง พระเอกทิ้งเองไปหานานาโกะหรือกู้ชิวอี้จะสมน้ำหน้าให้ ดีเกิน กตัญญูจนโง่...
กูไม่เข้าใจจริง ผู้เขียนมึงหลงรักหม่าหลันขนาดนั้นเลย ทำไมต้องให้อีนี่ มันสมหวังที่จะทำร้ายหงเย่นด้วยว่ะ ทำไมไม่ให้อีหม่าหนักใจจนตาย ทำร้านหงเย้นไม่สำเร็จด้วย คนเขี่ยไร อิจฉาตาร้อนขนาดนี้น เมื่อไหร่แม่งจะตายสักที อีท่าเนี่ย...
พาหลิวหม่านฉงชมมหาลัย ไรมันเกี่ยวไรกับการปรับแต่งแล้วสรรหาเพราะเย่เฉิน เย่เฉินไม่ได้สร้างมหาลัยสะหน่อย หรือเป้นเพราะที่ ที่เย่เฉินเคยมาเรียนหรอ...
สมน้ำหน้าไอฉางควน เหมาะกับหม่าหลันดี ขี้โม้เหมือนกัน ว่าคนที่มีความสามารถว่ากระจอกเหมือนกัน หลงตัวเองเหมือนกัน พูดมาได้ไงมึงกับหานเหมยชิงเป้นคู่ฟ้าประทาน 5555 สมล่ะที่คบกังหม่าหลันได้...