ยี่สิบนาทีต่อมา
คาดิลแลคสีดำขับรถเข้าไปในวิลล่าที่เกาะลองของนิวยอร์ก
ตอนที่เย่เฉินก้าวเข้าไปในห้องใต้ดิน ก็เห็นหัวหน้ากลุ่มอันธพาลของวันนี้ ซึ่งตอนนี้ถูกตรึงไว้บนเก้าอี้ ดูเฉามาก และกำลังจะตาย
แขนขาที่ถูกตัดออกของเขาถูกพันด้วยผ้าพันแผล และปากก็เต็มไปด้วยเลือด เหนือแขนที่ถูกตัดออก มีคนให้น้ำเกลือกับเขา และมีถุงยาแขวนอยู่ข้างบน ซึ่งกำลังลำเลียงเข้าในร่างกายอย่างต่อเนื่อง
ว่านพั่วจวินพูดกับเย่เฉินว่า:"คุณเย่ ผู้ชายคนนี้ต่อต้านอย่างรุนแรงมาตลอด ผมสั่งคนให้ยาระงับประสาทกับเขา และตอนนี้น่าจะสลบไปแล้ว"
เย่เฉินพยักหน้า ก้าวไปข้างหน้า เอื้อมมือออกไปแตะบนหัวอีกฝ่ายเบา ๆ
หลังจากนั้น ก็เห็นร่างของชายคนนั้นสั่นเล็กน้อย แล้วก็ค่อยๆ เงยหน้าขึ้น
ชายคนนั้นลืมตาขึ้น และเห็นเย่เฉินตรงหน้า สีหน้าตื่นตระหนกทันที และโพล่งออกมาว่า:"คุณนี่เอง……"
เย่เฉินเยาะเย้ย:"ทำไม? คุณแปลกใจมากเหรอที่เห็นฉัน?"
เมื่อชายคนนั้นคิดว่าเย่เฉินสามารถตัดขาที่อยู่กับตัวเองมากกว่า 20 ปีด้วยการเคลื่อนไหวเพียงครั้งเดียว ก็โพล่งออกมาด้วยความหวาดกลัวว่า:"คุณ…...คุณเป็นใครกันแน่!"
เย่เฉินพูดนิ่งๆ:"ตอนนี้ยังไม่ถึงตาคุณถามคำถามฉัน"
พูดไป เย่เฉินก็จ้องมาที่เขา และพูดอย่างเคร่งขรึมว่า:"ฟังทุกคำที่ฉันจะพูดต่อไปนี้ให้ชัดเจน วิธีการของฉัน ฉันเชื่อว่าคุณได้เรียนรู้แล้ว ดังนั้นฉันจะไม่พูดอะไรมาก แล้วจะเริ่มถามตอนนี้ คุณต้องรู้ก็พูด จะพูดก็ต้องพูดทุกอย่าง ถ้าฉันรู้สึกว่าคุณกำลังหลอกฉัน ฉันจะทำให้คุณเหมือนตายทั้งเป็น และจะไม่ให้โอกาสครั้งที่สองกับคุณอีก เข้าใจไหม? ! "
คำพูดของเย่เฉินทำให้ชายตรงหน้าตกใจอย่างมาก
และเขายังจำได้ชัดเจนว่า ตอนที่ตนกัดฟันปลอมให้แตก ตอนที่พิษได้แทรกซึมเข้าไปทั้งร่างกายพร้อมกับเลือด เย่เฉินกลับสามารถใช้พลังลึกลับอย่างหนึ่ง เพื่อดึงสารพิษออกจากร่างกายของเขาได้ทั้งหมด
แม้กระทั่งตอนนี้ เขายังสามารถรู้สึกได้ชัดเจนว่า พิษเหล่านั้นยังอยู่ในท้องของเขา และพลังลึกลับนั้น ได้ห่อพิษทั้งหมดไว้ให้แน่น จนแยกพิษออกจากร่างกายของตนได้อย่างสมบูรณ์
ดังนั้น ในเวลานี้ ในสายตาของเขา เย่เฉินเปรียบเสมือนเทพเจ้าแห่งความตายที่ถือเคียวอยู่
ด้วยความตกใจ เขาโพล่งออกมา พูดอ้อนวอนว่า:"ท่านครับ ขอร้องล่ะอย่าทรมานฉันเลย......ฆ่าฉันที……"
"คุณอยากตายเลย?" เย่เฉินเยาะเย้ย และพูดนิ่ง ๆ :"พูดความจริง คนที่คุณกำลังจะฆ่าในวันนี้ คือครอบครัวของคุณตาคุณยายของฉัน คุณคิดว่าฉันจะให้คุณตายเลยไหม? ในเมื่อคุณอยากตาย งั้นฉันก็จะทำให้คุณทุกข์ทรมาน และคือการทุกข์ทรมานไปตลอดชีวิต"
พูดจบ เย่เฉินจ้องมาที่เขา และพูดอย่างเย็นชา:"ฉันว่าคุณก็แค่อายุสามสิบกว่าๆ ถึงแม้ว่าจะไม่มีแขนขา แต่ก็ไม่น่าจะเป็นปัญหา ที่จะมีชีวิตอยู่ต่อไปอีกเป็นสิบๆ ปี พอดีเลย ฉันยังมียาอายุวิเศษที่สามารถยืดอายุได้ ให้คุณใช้ชีวิตอีกหกสิบปีหรือเจ็ดสิบปี ให้มันครบเลยคงจะง่ายๆ ตอนนี้มีเทคโนโลยีชั้นสูงมากขึ้นพอดี และมียาบางชนิดที่สามารถทำให้ระบบประสาทของคุณขยายความเจ็บปวดได้หลายร้อยชนิด เมื่อทั้งสองรวมกัน จะทำให้ชีวิตที่เหลือของคุณ มีประสบการณ์ใหม่ทุกวัน!"

ความคิดเห็น
ความคิดเห็นของผู้อ่านเกี่ยวกับนิยาย: ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน
ไอเซียวฉางควนไม่น่าเกิดมาเป้นผชอ่ะ ขี้ขลาดกว่าผู้หญิงเลยอะ...
เมื่อเย่เฉินอยุ่กะอีหว่านเฮ่อแล้ว พระเอกกุแม่งดูโง่ไปเลย 555...
บางทีก้ขัดใจไอหว่านเฮ่อน่ะ สำหรับเองมันอาจจะสมควร แต่กับคนยุคปัจจุบัน จะให้มาคุกเข่าตรงหน้าทั้ง3คนแล้วยิ่งผู้อาวุโสด้วย ตัวเองทำตัวสูงส่ง แต่กับเย่เฉินไม่ใช่ สมควรมันก้สมควร แต่ไม่นึกถึงใจเย่เฉินที่ลำบากบ้าง มีอายุ300-400ปีแล้วทำตัวสูงส่งว่างั้น...
ไม่เข้าใจเลยว่าทำไมหานเหมยชิงถึงเคยชอบไอขี้โม้อย่างเซียวฉางควน ดูไปดูมา ฉางชวนก้เหมาะกับหม่าหลันดี คู่ชีวิตชัดๆ ตัวเองความสามารถก้ไม่มี เขาดูถูกมึง หรือพูดแขวะก้ไม่แปลกแต่ไอฉางควนก้ยังหน้าด้านโชว์โง่ โชว์ว่าตัวเองมีความสามารถ เหมาะกับอีหม่าหลันล่ะ...
ทำไมตอนซ้ำเยอะ ตอนก้ขาดหาย...
เอาตรงๆผมอ่านมา ก้ไม่ได้สงสารหงเยนน่ะ แต่แค่ใจจริงผมให้เลือกว่าใครจะตาย อยากจะให้อีหม่าหลันตายห่าไปมากกว่าอีก ไม่มีหม่าหลันอยู่แม่จะอ่านสนุกกว่านี้มาก...
เองก้อยากให้หม่าหลันเสียสติไม่ใช่หรอเย่เฉิน ส่วนชูหรันมึงก้เข้าข้างแม่ตีวเองเกิ้น รู้ทั้งรู้นิสัย สันดานแม่เป้นงี้ก้ยังเลือกที่จะเข้าข้าง พระเอกทิ้งเองไปหานานาโกะหรือกู้ชิวอี้จะสมน้ำหน้าให้ ดีเกิน กตัญญูจนโง่...
กูไม่เข้าใจจริง ผู้เขียนมึงหลงรักหม่าหลันขนาดนั้นเลย ทำไมต้องให้อีนี่ มันสมหวังที่จะทำร้ายหงเย่นด้วยว่ะ ทำไมไม่ให้อีหม่าหนักใจจนตาย ทำร้านหงเย้นไม่สำเร็จด้วย คนเขี่ยไร อิจฉาตาร้อนขนาดนี้น เมื่อไหร่แม่งจะตายสักที อีท่าเนี่ย...
พาหลิวหม่านฉงชมมหาลัย ไรมันเกี่ยวไรกับการปรับแต่งแล้วสรรหาเพราะเย่เฉิน เย่เฉินไม่ได้สร้างมหาลัยสะหน่อย หรือเป้นเพราะที่ ที่เย่เฉินเคยมาเรียนหรอ...
สมน้ำหน้าไอฉางควน เหมาะกับหม่าหลันดี ขี้โม้เหมือนกัน ว่าคนที่มีความสามารถว่ากระจอกเหมือนกัน หลงตัวเองเหมือนกัน พูดมาได้ไงมึงกับหานเหมยชิงเป้นคู่ฟ้าประทาน 5555 สมล่ะที่คบกังหม่าหลันได้...